ဒီ post ဟာ က်ေနာ့္ Blog တစ္ခုလံုးရဲ့ အရွည္လ်ားဆံုးပိုစ့္လို႔ မွတ္တမ္းတင္ရမယ္ထင္တယ္။ ဒါေတာင္ မနက္ ၃နာရီ ထိုးခါနီးလို႔ ျမန္ျမန္ၿပီးလိုက္တာပါ...။ ေရးစရာမရွိတာ မ်ားလာေတာ့ ေရးမယ္ စဥ္းစားရင္း ခ်လုိက္တာ၊ ဒါေတာင္ ေရးစရာက မရွိေပလုိ႔ပဲ...
၁၇ ႏွစ္ အတြင္း နားေထာင္ဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳဆိုေတာ့ လူႀကီးေတြက အေတာ္ေလး ရယ္ခ်င္ၾကမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ထဲမွာပဲ အျမဲ ကုပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္လို လူတစ္ေယာက္အတြက္ကေတာ့ အားအားေန သီခ်င္းပဲ နားေထာင္ေနခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။
က်ေနာ္ နားေထာင္ဖူးတာ နည္းနညး္ေတာ့မ်ားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါကို ဖတ္တဲ့ေနရာမွာ လူႀကီးေတြ အေနနဲ႔ သူ႔ေခတ္ပဲ၊ ငါနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး ဆက္မဖတ္ ခ်င္ပဲ ရွိႏုိင္ပါတယ္။ စိတ္မပူပါနဲ႔... လူႀကီးေတြနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ လိုင္းတူပါတယ္။ က်ေနာ္ ႀကိဳက္တာေတြက သူတို႔ေခတ္က သီခ်င္းေတြပဲ မ်ားလုိ႔ပါ။
က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က အေမ အိမ္မွာ ၀ယ္ထားတဲ့ အေခြေတြပဲ နားေထာင္ခဲ့တာေပါ့။ အမ်ိဳးသမီး အဆိုေတာ္ေတြရဲ့ သီခ်င္းေတြ မ်ားတယ္။ တင္ဇာေမာ္တို႔ဆို သေဘာက်ပါတယ္။ အခု ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး အဆိုေတာ္ကေတာ့ ျဖဴျဖဴေပါ့... အဟဲ... ကိုေက်ာ္သိန္းလုိ႔ ေခၚၾကတာ မ်ားပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက အေမ့ဆီမ်ာ ျမိဳ႕မၿငိမ္း သီခ်င္းေတြရွိတယ္၊ ခင္၀မ္းရွိတယ္၊ အဲလို (က်ေနာ့္ေခတ္နဲ႔ဆို) ေခတ္ေဟာင္း ေတးေတြ အနည္းငယ္ရွိတာေပါ့။
ရန္ကုန္က အဖြားအိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ အံဆြဲႀကီး အႀကီးႀကီး တစ္ခုနဲ႔ အျပည့္ ကက္ဆက္ေခြေတြ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီထဲကေန မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္ရဲ့ ပထမဆံုး အေခြ၊ "မိုးေတြရြာေနစဥ္ ခဏ" ကို နားေထာင္ဖူးတယ္။ ဗဒင္ရဲ့ ေနရာ၊ အေခြ အခြံမွာ ဂဏန္းပံု... မ်က္လံုးပံုလည္း ပါတယ္ထင္တယ္... အဲဒီ အေခြလည္း ေတြ႔ဖူး၊ နားေထာင္ဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္က ေကာင္းဘြိဳင္ ေသနတ္မပစ္ပါ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းလည္း ပါရဲ့... ဘယ္အေခြကလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ လူငယ္ေတြ နားမေထာင္ဖူးေလာက္တဲ့ ဟာေတြေပါ့။
ေဇာ္၀င္းထြဋ္ ရဲ့ အေခြေဟာင္းေတြလည္း ပါတယ္။ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ Carpenters, Air supply နဲ႔ Michael Learns to rock ဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္မွတ္မိတယ္။ အေဖ ၀ယ္ထားဖူးတဲ့ Wood stocks 99 ကို ၾကည့္ဖူးတယ္။ အဲဒီထဲမွာလည္း Rock အမ်ိဳးအစား အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ မိတ္ဆက္ျခင္း ခံရတယ္။
ျမန္မာသီခ်င္းေတြကေတာ့ ပိုမွတ္မိတာေပါ့။ လမ္းမီးတိုင္ နံေဘးနားက တီး၀ုိင္းကေလးပါ... ၿမိဳ႔ေမတၱာ ပုိ႔တဲ့အဖြဲ႔ပါ... ဘာမွန္းေတာ့ မသိပါဘူး ေအာ္လို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး နားေထာင္တယ္။ ေဂ်ညီညီ၊ ေဂ်ေမာင္ေမာင္၊ ထူးအိမ္သင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား နားေထာင္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ ခင္ေမာင္တိုးကေတာ့ အဲဒီကတည္းက နားေထာင္ရတာက၊ ဗီစီဒီနဲ႔ အေကာင္းဆံုး ေခါင္းစည္းေတးမ်ား ဆိုတာေပါ့။ ခိုင္ထူးကေတာ့ ေနာက္မွ တရံတခါဆီ တို႔ ဘာတို႔ နားေထာင္ဖူးတယ္။ စိုင္းထီးဆိုင္ကေတာ့ အခ်ိဳ႕ နားေထာင္ဖူးပါတယ္။ မင္းခေယာကၤ်ားဆို က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္တယ္။
ဒီဖက္ေခတ္က်ေတာ့ အဲဒီတုန္းက Rap လို႔ Hip Hop လို႔ေျပာတဲ့ဟာေတြ နားေထာင္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက လူလည္း Hip Hop ဆန္ဆန္ေတာင္ ျဖစ္ေတာ့မလိုပဲ... လူက အစကတည္းက ခပ္၀၀ဆိုေတာ့။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ အလယ္တန္းေပါ့။ Examplez အဖြဲ႔ က အဲဒီတုန္း အခုလို လုိင္းေၾကာင္ၿပီး ငေပါႀကီးေတြ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းခဲ့တာပဲ။ စိုင္းစိုင္းခမ္းလႈိင္လည္း နာမည္ႀကီးေနၿပီ။ ACID ကေတာ့ က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္တဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္နာမည္ႀကီးသားဗ်။ သူတို႔ တံဆိပ္နဲ႔ လြယ္အိတ္ေတြေတာင္ သိပ္ ေခတ္စားခဲ့တာ က်ေနာ္မွတ္မိေနတယ္။
အဲဒီတုန္းက စာရြက္ အေပါစားနဲ႔ ေကာ္ပီကူးထားတဲ့ သီခ်င္းစာအုပ္ေတြ (စာရြက္ အ၀ါပုပ္ေရာင္၊ အၾကမ္းနဲ႔ ဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႔ဟာေတြ ဖတ္လို႔ေတာင္ မရပါဘူး) တစ္အုပ္ ၂၀ နဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္တုန္းက ေက်ာင္းေရွ႔မွာ လာေရာင္းတာကို ၀ယ္ခဲ့တာ သတိရမိေသးတယ္။ သီခ်င္းေတြကို အလြတ္က်က္ၿပီး ေအာ္ေအာ္ဆိုတာေပါ့... ဘယ္ရမလဲ... သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း အသံေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျမွာက္ေပးေတာ့ ေဂြးတက္ေအာင္ ကခဲ့တာေပါ့။
Examplez ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကိဳက္ခဲ့တယ္။ သိပ္လႊမ္းမုိးခဲ့တာမွ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ TTCမွာ က်ေနာ္ (တစ္ဖက္သတ္) ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို က်ေနာ္ (Examplez ရဲ့ သီခ်င္း ေခါင္းစဥ္) မမစိမ္းလုိ႔ ေခၚခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္က စိုင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္တို႔ရဲ့ Hip Hop ေတြနဲ႔ ေျမပဲယို ရဲ့ Modern Rock ၾကားမွာ လြန္ဆြဲေနပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ၇ တန္း ၈ တန္းေလာက္က်ေတာ့ Big Bag ရဲ့ ပန္႔ခ္အေၾကာင္း မေျပာနဲ႔ ဆိုတဲ့ အေခြကို နားေထာင္ ဖူးလာပါတယ္။ ေနာက္မွ အားလံုးအတြက္ ပန္႔ခ္ကို ျပန္နားေထာင္ရတာပါ။ ေနာက္ က်ေနာ့္ ဦးေလးေတြက တရား၀င္ မထြက္ထားတဲ့ သီခ်င္းေတြကို စုထားတဲ့ အေခြကို ယူလာေပးပါတယ္။ အရင္တုန္းက လူတိုင္းပါးစပ္ဖ်ားမွာ ရွိခဲ့ဖူးၿပီး က်ေနာ္လည္း ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ စိုင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္၊ 9mm တို႔ရဲ့ သီခ်င္းလည္း ပါပါတယ္။ ထူးဆန္းစြာနဲ႔ က်ေနာ္သူတို႔ကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီထဲမွာ စိတ္၀င္စားမိတာက Big Bag ရဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ့ ဘ၀အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ၀ဲစား ဆိုတဲ့သီခ်င္းပါ။ က်ေနာ့္ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္ေတာင္ အဲဒါရဲ့ လႊမ္းမိုးျခင္း ခံရတယ္။ ေနာက္ ၾကယ္ေတြ ျမင္တိုင္း ငါ့စိတ္ကရုိင္ ဆုိၿပီး စလာတဲ့ Antibiotics (ကိုင္ဇာတင္မံု) ရဲ့ သီခ်င္းပါ။ Guitar သံေတြနဲ႔ Hip Hop beat ေတြၾကားမွာ က်ေနာ့္ကို ဘယ္ဟာက ပို ဆြဲေဆာင္ႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို နည္းနည္း သိလာခဲ့သလိုပါပဲ။
အဲဒီႏွစ္မွာပဲ ေဂ်ညီညီရဲ့သား (မွားရင္ျပင္ေပးပါ) အုပ္ႀကီးရဲ့ အေခြ ထြက္လာတယ္။ လူသိ မမ်ားလုိက္ဘူး။ လမ္းေတြထဲမွာ မင္းကိုငါ လုိက္ရွာ... မင္းေလးဘယ္မလဲ... အခ်စ္မင္းေလး ဘယ္မလဲ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ တီဗီမွာ ေၾကာ္ျငာပါတယ္။ လူထုေဒၚအမာ ေရးခဲ့တဲ့ အေမ့ေရွးစကား စာအုပ္က စာတစ္ပုဒ္မွာ ပါတဲ့ ဓါတ္တုိင္ကို ေျပး ဖက္ထား ရတယ္ ဆိုတဲ့ စာသားတစ္ပုိင္းေလးဟာ သူ႔သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ကၾကားခဲ့တာပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေကာင္းေသာ္ျငားလည္း မေပါက္လိုက္ပါဘူး။
ေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္ ၈တန္းႏွစ္မွာ Rock and Rap live show ဆိုတဲ့ အေခြ ထြက္လာတယ္။ Rocker ေတြနဲ႔ Rapper ေတြေပါ့ေလ... အေခြ ၂ ေခြ ပါပါတယ္။ အဲဒီ အေခြဟာ က်ေနာ့္ကို ဂီတႏွစ္ခုရဲ့ အၾကား ကြာျခားမႈကို ေကာင္းေကာင္း ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေက်ာ္သူစုိး တစ္ေယာက္က လြဲလုိ႔ တျခား ဘယ္ rapper မွ မဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
အဲဒီႏွစ္မွာပဲ က်ေနာ့္ အဖိုး ေဆးရံုတက္ရပါတယ္။ ေဆးရံု သြားေစာင့္တုန္းက ထမင္း ဆင္းစားတဲ့ ေဆးရံုက ဆိုင္ေလးမွာ က်ေနာ္ ထိုင္ေနတုန္း... သိပ္ ခ်စ္မိလို႔မ်ား.... အျပစ္ ျဖစ္ရတာလားကြာ... ဆိုတဲ့ ဒိုးလံုးရဲ့ အေကာင္းဆံုး ေတးမ်ား အေခြကို ဖြင့္လာပါတယ္။ အဲဒါကိုေတြ႔ေတာ့ ေရပန္းေအာက္မွာ ေရငုပ္ ၀တ္စံုနဲ႔ ဟိုဟို သည္သည္ ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ငေပါႀကီးလို႔ ထင္ထားတဲ့ ေပါမိုက္ေတေလ ငေပ ဒိုးလံုးကို စေတြ႔ရေတာ့တာပါပဲ။ သူ႔ သီခ်င္းေတြဟာ ထင္တာထက္ ပိုေကာင္းေနပါတယ္။ က်ေနာ္ အရမ္းႀကိဳက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အေခြ၀ယ္ခိုင္းၿပီး နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ သူဆံုးသြားပါတယ္။ ႏွေျမာဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒိုးလံုးဆံုးၿပီးေနာက္မွာ (သူ႔ သူငယ္ခ်င္းလား) လိႈင္ဦးေမာ္ နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ႀကိဳက္ပါတယ္။
ေလးျဖဴတို႔နဲ႔ Iron Cross က က်ေနာ့္ကို အဲေလာက္ႀကီး မဆြဲေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ သူတို႔ထက္စာရင္ ေျမပဲယိုက ထပ္ထြက္တဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ေျမပဲယိုကေတာင္ အမ်ားႀကီး ဆြဲေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ IC သီခ်င္းေတြကို ဆိုလို႔ေကာင္းလို႔ ေလွ်ာက္ဆိုတာ ရွိေပမဲ့ အဲေလာက္မႀကိဳက္လွပါဘူး။ က်ေနာ္ ခဏခဏ နားေထာင္ျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းထဲမွာ သူတို႔ မပါခဲ့ပါဘူး။
က်ေနာ္ ႏုိင္ငံအျပင္ကို ထြက္လာခါနီးမွာေတာ့ ေဆာင္းဦးလိႈင္ရဲ့ အလႈေတာ္မဂၤလာ ဆိုတာ ထြက္လာခဲ့တယ္။ အလကားသာ ယူသြားၾကပါလုိ႔ ေျပာၿပီး အလကားမေပးတဲ့ အေခြ၊ ႀကိဳစား အားထုတ္မႈ ဘာမွမရွိတဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုၿပီး ၀ုိင္းေျပာၾကတာ... သူတိုက္တဲ့ ခိုးကူးသမားေတြက ဘာမွမျဖစ္ပဲ ေဆာင္းဦးလိႈင္ပဲ ငေပါႀကီး ျဖစ္သြား ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒါကို နားမေထာင္ဖူးပါဘူး။ နားေထာင္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။
အဲဒီ ၈တန္းႏွစ္ (၈တန္းစာေမးပြဲ ေျဖၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္) အဲဒီ မထြက္လာခင္ေပါ့။ Big Bag ရဲ့ ဗီလိန္ ထြက္လာပါတယ္။ မယ္တင္ဟာ ေကာင္းေကာင္း ေအာင္ပြဲခံခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ Eminem တို႔ B.I.G, Run DMC, Snoop dogg တို႔ နားေထာင္ၾကည့္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း Usher တို႔ 50 cents တို႔ နားေထာင္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ ႀကိဳးစား နားေထာင္ေပမဲ့ က်ေနာ္ အဲဒီ beat ေတြကို နားမေထာင္ႏိုင္တဲ့ ေရာဂါလို ျဖစ္လာလားေတာ့ မသိဘူး က်ေနာ့္နားထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ပံုစံမက်ဘူး ျဖစ္လာပါတယ္။
ေနာက္ပုိင္း ဘယ္ဖက္နည္းနည္းက်တဲ့ ေနရာမွာ စီထားတဲ့ စာအုပ္ပံုကဟာေတြ ယူယူဖတ္လုိ႔လားမသိဘူး ကမာၻ တစ္ျခမ္းက ငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆြဲႀကိဳး ႀကီးႀကီးေတြ၊ လက္စြပ္ျပဴးျပဴးေတြ၊ ကားေကာင္းေကာင္းေတြနဲ႔ ျပျပၾကြားတာကို ပိုပို အျမင္ကတ္လာရာကေန Hip Hop ဆို လံုး၀ နားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေရာသမေမႊကိုေတာ့ သေဘာလည္းက်ပါတယ္။ အားလည္း ေပးတဲ့ သေဘာနဲ႔ က်ေနာ္ မ်ားမ်ား နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါၿပီ။ ဒါမ်ိဳး ေရာစပ္မႈေတြ ထပ္ေပၚလာဖို႔ေတာ့ အားေပးပါတယ္။
အျပင္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြ ပိုနားေထာင္ျဖစ္ေတာ့ Rock ေတြပဲ မ်ားမ်ား ထိေတြ႔မိတယ္။ Nofx နဲ႔ The Libertines ကို စေတြ႔တယ္။ က်ေနာ့္ တစ္သက္မွာ Nofx နဲ႔ The Libertines ေလာက္ က်ေနာ့္ကို လႊမ္းမိုးႏုိင္တဲ့ band ေတြ မရွိေသးဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ big bag ႀကိဳက္ေပမဲ့ သူတို႔ သီခ်င္းေတြကို နားမေထာင္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ က်ေနာ္ ရည္ညႊန္းခဲ့တဲ့ band ႏွစ္ခု၊ သူတုိ႔ရဲ့ သီခ်င္းေတြကို က်ေနာ္ အခုထိ ျပန္ျပန္ နားေထာင္တုန္းပါပဲ။ Nofx ေလာက္ စိတ္ဓါတ္က်တာကို ျပန္တြန္းတင္ေပးႏုိင္တဲ့ သံစဥ္ေတြ ေနာက္ထပ္ ရွာမေတြ႔ေသးပါဘူး။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ Classical ကလည္း Romanza တို႔ Canon, Moonlight sonata တို႔လိုဟာေတြ အမ်ားသူငွာ ေက်းဇူးနဲ႔ နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။
ေက်ာင္း သြားတက္တုန္းက အဂၤလိပ္စာ သင္တဲ့ Newzeland သား ဆရာက က်ေနာ့္ကို Nirvana နဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဂစ္တာလည္း သူ႔ဆီက နည္းနည္းသင္ေနေတာ့ တီးရလြယ္တဲ့ Polly နဲ႔ Dumb ကို သိပ္သေဘာက်ခဲ့တယ္။ ေသခ်ာ နားေထာင္ေလေလ Nirvana ကို ပိုပို သေဘာက်ေလေလ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာသားေတြရဲ့ အဆက္အစပ္ မဲ့မႈကပဲ သီခ်င္းကို ပို ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေပးတာလား မသိပါဘူး။ အခုတေလာေတာ့ သိပ္နားမေထာင္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီ။
အဲဒီတုန္းက Enigma ရဲ့ Return to innocence လိုဟာလည္း သေဘာက်တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာဆီက ဂစ္တာသင္တာက နည္းနညး္ပို ျမင့္တဲ့ သီခ်င္းေတြ တီးၾကည့္တာေပါ့။ က်ေနာ္ စစျခင္း တစ္ပုဒ္လံုး တီးတတ္တာက Metellica ရဲ့ Nothing else matters ပါ။ ေက်ာင္း မတက္ခင္တုန္းက က်ေနာ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ က်င့္ထားတာက ရိုးရိုးပဲတီးတတ္တာေလ... အဲဒီဆရာဆီေရာက္မွ တျခား တီးနည္းေတြ သင္တာေပါ့။ သူ တကယ္သင္တဲ့ အဂၤလိပ္စာ ဘယ္ေလာက္တတ္ခဲ့လဲေတာ့ မသိဘူး ဂစ္တာအနည္းငယ္ ပို တတ္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
အခု ေနာက္ဆံုး နားေထာင္မိတာကေတာ့ Damien Rice ရဲ့ "O" ဆိုတဲ့ album ပါ။ Closer ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္မွာ သံုးထားတဲ့ သူ႔သီခ်င္း Blower's daughter ကို နားေထာင္ရကတည္းက ေတာ္ေတာ္သေဘာက်တာပါ။ အသက္ နည္းနညး္ႀကီးလာလို႔လား မသိဘူး က်ေနာ္ အဲလို သီခ်င္း ေအးေအးေတြလည္း သေဘာက်သလိုလို ရွိလာတယ္။ သူက ဂစ္တာပဲ ပါေတာ့ တီးရတာလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ က်ေနာ္ ႀကိဳက္တဲ့ တျခား Punk သီခ်င္းေတြက်၊ က်ေနာ္ မဆိုႏိုင္ဘူးဗ်။ အဲေလာက္လည္း ျမန္ျမန္ မတီးႏုိင္ေတာ့ က်ေနာ္ ဒါမ်ိဳးေလးေတြပဲ တီးရတယ္။
က်ေနာ္ Bloc party တို႔လို ဂီတအမ်ိဳးအစားေတြလည္း နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ ႀကိဳက္ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ့ ဂစ္တာ ႏွစ္လက္ အၿပိဳင္တီးတဲ့ Helicopter ဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးႀကိဳက္တယ္။ All the Marshals are dead ဆိုတဲ့ သီခ်င္း နဲ႔ စနားေထာင္ဖူးတာပါ။ Arctic Monkeys ကို ပထမဆံုး Album နားေထာင္ဖူးတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႀကိဳက္တယ္။ Greenday ကိုလည္း သေဘာက်ပါတယ္။ သူတို႔က်ေတာ့ pop ပိုင္း နည္းနည္း ဆန္သြားသလို စိတ္ထဲ ထင္မိတယ္။
Punk နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အမွန္အတိုင္း ေျပာရမယ္ဆို က်ေနာ္ Sex Pistols နားထာင္ဖူးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မႀကိဳက္ပါဘူး။ Nofx ဟာ ၁၉၈၃ ေလာက္က စတာဆိုေတာ့ ၁၉၇၅ ေလာက္ကစတဲ့ Punk ဂီတအတြက္ဆို အလယ္ေခတ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ အဲေလာက္ကိုပဲ သေဘာက်ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဖ်ာထြက္သြားတဲ့ Greenday တို႔က်ေတာ့လည္း ေပ်ာ့လြန္းၿပီး Pop ဆန္သြားတယ္ထင္တယ္။ The Libertines ကလည္း ေပ်ာ့တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါမယ္။ ဒါေပမဲ့ The best of Libetiens ကို နားေထာင္ၾကည့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ ပိုေကာင္းသလဲဆိုတာ ျမင္ပါလိမ့္မယ္။ Korn တို႔လို Metal ဆိုတာေတြေတာ နားေထာင္လုိ႔ကို မရေတာ့ပါဘူး။
အခု ေနာက္ဆံုး လူငယ္ေတြၾကား ေခတ္စားေနတယ္ ဆိုတဲ့ Emo ဂီတက My Chemical Romance ကို နားေထာင္တယ္။ Welcome to the black parade တို႔ I don't love you တို႔၊ စသျဖင့္ သေဘာက်ပါတယ္။ လူငယ္ေတြ ႀကိဳက္ခ်င္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အေဖ၊ အေမ မိဘေတြ လက္ထက္က သီခ်င္းပံုစံေတြပဲ သေဘာက်ေနလ်က္ ရွိပါတယ္။
