Sunday, December 19, 2010

ပြဲဦးထြက္



ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ ကတၱရာလမ္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း သူမ၏ အျပံဳးမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကတၱရာလမ္းမွာ မနက္ေမွာင္ႏုိင္ပဲ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လင္းေနသလို ထင္ရေလသည္။ အခ်စ္သည္ ဓါတ္လုိက္ သကဲ့သို႔ ရွိသည္ဟု ငယ္စဥ္က ၾကားဖူးခဲ့သည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ သူပုိင္ဆိုင္ဖူးသည့္ ဂိမ္းစက္ကေလးမွ ပလပ္တံုးႀကီးကို ပလပ္ေပါက္ေလးထဲ ထိုးထည့္ရင္း အနည္းငယ္ ဓါတ္လိုက္ခံရစဥ္ကေတာ့ျဖင့္ ဗို႔အား မျပင္းလွေသာေၾကာင့္ ဓါတ္လိုက္ခံရၿပီး ႏွလံုးတုန္သြားတတ္သည္မွာ အရသာရွိသလိုပင္ ခံစားရသည္။

ထိုငယ္ရြယ္စဥ္ အခ်ိန္မွ ေလးငါးႏွစ္ အလြန္တြင္ အတန္းႀကီးမ်ား ေျပာတတ္ၾကသည့္ သင္ခန္းစာမ်ားကို နားေထာင္ရင္း အခ်စ္သည္ တင္ပါးႏွင့္ ရင္သားတို႔၏ အရြယ္အစားတို႔ႏွင့္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်သည္ဟု ခံစားမိ ျပန္ေလသည္။ ထိုအရြယ္တြင္ ဘုရားရွိခိုးလွ်င္ပင္ ကာယကံ၊ ဝစီကံကို ထည့္သြင္း ဆိုေသာ္လည္း မေနာကံ ေနရာတြင္မူ မဆိုပဲ တိတ္တိတ္ ေနခဲ့ဖူးသည္။ ေနာင္အခါ ၾကည့ျ္ဖစ္သည့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွ ဆင္းရဲေသာ မင္းသား၏ ခ်စ္သူကို တဲအိုပ်က္တြင္ မထားခ်င္ေသာ ေစတနာကို ေတြ႔မိေသာအခါ အခ်စ္သည္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း ဟု ခံစားရျပန္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ စြန္႔လႊတ္လုိက္ေသာအခါ၊ အခ်စ္မွလြဲ၍ အျခား ဘာမ်ား ရခဲ့ပါသနည္းဟု ျပန္လည္ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္ေလသည္။

တကယ္တမ္း သူ႔ဆီ လာခဲ့ေသာအခါ အခ်စ္သည္ မုန္႔ေစ်းတန္းထဲတြင္ ထီးကုိင္ရင္း မုန္႔ဝယ္ေနခဲ့ ေလသည္။ အခ်စ္သည္ သူ ရပ္ေနခဲ့သည္ကို သိခဲ့သည္ ရွိမည္၊ ေနာက္လွည့္ကာ ထီးကို ဖယ္၍ ၾကည့္သည္။ သူမသည္ ႏွစ္စကၠန္႔ထက္ မပိုသည့္ အခ်ိန္အတုိင္းအတာအတြင္း ေစ်းသည္ဆီ ျပန္လွည့္သြားခဲ့ ေသာ္လည္း၊ သူ၏ အေတြးတြင္မူ ထို ေန႔လည္ ေက်ာင္းတက္၊ ေက်ာင္းဆင္း၊ အိမ္ျပန္၊ ညဖက္ အိပ္ယာဝင္သည္အထိ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုေနဆဲဟု ခံစားခဲ့ေလသည္။ ဦးေႏွာက္သည္ ေသြးမ်ား ေဆာင့္တက္၍ ဓါတ္လိုက္သြားသည္ဟု သူ႔အား ျပတ္ျပတ္သားသား ဆိုေလ၏။

သူမ ရွိရာကို လွမ္းၾကည့္လွ်င္ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖာထြက္ေနသလို ျမင္သျဖင့္ သူ႔တြင္ ေနေရာင္ခ်ည္ ထိုးရာ လမ္းေၾကာင္းပင္ ေျပာင္းသြားေလသလားဟု ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ရသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ မီးလံုးဆီ မ်က္လံုး ေရာက္သကဲ့သို႔ သူသည္လည္း သူမ၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္ေငးမိကာ အျပံဳးေလးတြင္ လက္မႈိင္ ခ်ရေလသည္။ အတန္းေရွ႕မွ ဆရာမသည္ အလင္းေရာင္မ်ား ျဖာထြက္ေနျခင္း မရွိေပ။ သူမသည္သာ အလင္းေရာင္ ျဖစ္ေလ၏။

အတန္းတြင္ ခံုမ်ားကို ေန႔စဥ္ ေန႔စဥ္ တစ္လိုင္းစီ တစ္လိုင္းစီႏွင့္ ေရႊ႕ထိုင္ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမႏွင့္ သူႏွင့္ ၾကားတြင္ ႏွစ္လိုင္း အျမဲတမ္း ျခားေနေလသည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္လုိင္း အလည္တြင္ တစ္ခါမွ် ဆံုေစရန္ ေယာကၤ်ားေလး လုိင္းႏွင့္ မိန္းကေလး လိုင္း ႏွစ္ခုအနက္မွ တစ္ခုခုကို ေျပာင္းျပန္ လွည့္ၿပီး ေရႊ႕ထိုင္ခိုင္းေစရန္ အတန္းပိုင္ ဆရာမအား အဆိုတင္သြင္း ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။

သူမစီးေသာ ေက်ာင္းကားသည္ အုတ္ေဘာင္မ်ား ခတ္ထားေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္၊ အျခား ေက်ာင္းကားမ်ား ၾကားတြင္ ရပ္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္က် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမ မည္သည့္ကား စီးေၾကာင္းကို အေနာက္က်ခံကာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ သိရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမ ေက်ာင္းကားက ေက်ာင္းဝင္းထဲ လမ္းမွ ေန၍ ကားလမ္းမႀကီးေပၚ ထြက္သည့္ လမ္းကိုပင္ သိေသာေၾကာင့္ အိမ္ႏွင့္ နီးေသာ လမ္းမွ မျပန္ပဲ၊ သူမ ေက်ာင္းကား ျဖတ္ေနက် လမ္းဖက္မွ အျမဲ တေကြ႔တပတ္ ေလွ်ာက္ျပန္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အခ်စ္အတြက္ ဓါးေတာင္ကို သူမေက်ာ္ခဲ့ပါ၊ မီးပင္လယ္ကို မျဖတ္ခဲ့ပါ။ သူသည္ ကားျဖတ္သြားသည္ႏွင့္ ၾကံဳ၍ ေတြ႔ေသာအခါ ခိုးၾကည့္၍ မေတြ႔ေသာအခါ ဟာတာတာ ျဖစ္ရံုျဖင့္ ေက်နပ္ခဲ့ပါသည္။

ကံေကာင္းေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ သူမ အနားက ျဖတ္သြားရလွ်င္ တစ္လွမ္း ေလွ်ာက္တိုင္း တစ္ခ်က္ရမ္းေသာ သူ႔လြယ္အိတ္အတြင္းရွိ ကြန္ပါဘူးအတြင္းမွ ခဲတံမ်ားပင္ ဂေလာက္ခနဲ ျမည္မသြားရေစေအာင္ လြယ္အိတ္ကို ခပ္ဖြဖြ ကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ဆူညံေသာ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ဤကဲ့သို႔ ျပဳမူရျခင္းအား သူကိုယ္တိုင္လည္း နားမလည္သကဲ့သို႔ သူ၏ ခဲတံမ်ားကိုလည္း တခါမွ မရွင္းျပႏုိင္ခဲ့ ဖူးေပ။ သူသည္ စကားလည္း မစတတ္၊ ေခ်ာင္းၾကည့္ရံု အဆင့္မွ် မတက္ႏုိင္သျဖင့္ သူ၏ ခဲတံမွာလည္း လံုးပတ္တြင္ သူေငးရင္း ကိုက္ထားသည့္ ကိုက္ရာမ်ားႏွင့္ အားမလို အားမရ တံုးလံုးလွဲ ေနတတ္ေလသည္။ ဆရာဝန္အား မရွင္းျပရဲသည့္ လူသိမခံဝံ့ေသာ ေရာဂါ ရွိသကဲ့သို႔ပင္ ကိုယ့္ေရာဂါ ကိုယ္မ်ိဳခ်ရင္း ေရာဂါမ်ား ပိုသည္းခဲ့ေလသည္။

သူ၏ အသက္အရြယ္ႏွင့္ သူ႔ဘဝတစ္သက္မွ ေနာင္တမ်ားသည္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်ခဲ့ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အရည္အတြက္ နည္းလွေသာ ေနာင္တမ်ား ထဲမွ တစ္ခုသည္၊ ကင္မရာေလး တစ္လံုး မရွိခဲ့ျခင္း၊ သူမ၏ အျပံဳးေလးကို တိတ္တဆိတ္ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး မသိမ္းဆည္းထားမိျခင္းတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလးကို ကုိင္ၾကည့္ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ သူမ ဝတ္ထားသည္ကမွ ကမာၻေပၚတြင္ အႏူးညံ့ဆံုးဟု ထင္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ အျပံဳးႏွင့္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလး ယွဥ္ရမည္ ဆိုပါက အျပံဳး၏ ႏူးညံ့မႈကိုသာ ဦးခိုက္ရေပလိမ့္မည္ ဟု သူေတြးသည္။ ထို အျပံဳးေလးႏွင့္ ဆြယ္တာေလး ႏွစ္ခုလံုးသည္ သူ မရရွိခဲ့ဖူးေသာ၊ ထိေတြ႔ခြင့္ မရခဲ့ဖူးေသာ အရာႏွစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။

ေရးေပးပါ ဟူသည့္ စာအုပ္ေလးမ်ား ေခတ္စားစဥ္ အခ်ိန္တြင္ အတန္းတစ္တန္းလံုးကို လွည့္ပတ္ ေပးကာ ေလွ်ာက္ေရးခုိင္းၾက ေလသည္။ ညာတာပါေတးႏွင့္ သူမ လက္ထဲ သူ႔ စာအုပ္ ေရာက္သြားခဲ့ကာ သူမလည္း ေရးခ်င္သည္မ်ား ေရးထည့္ခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ စာအုပ္ထဲတြင္ သူမ ေရးထားသည္မ်ား ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူမ၏ လက္ေရးေလးမ်ားသည္ ဆရာေစာမင္းေဝ၏ သရုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမို ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနေလသည္။ ေနာင္အခါ ဖတ္ပါမ်ား၍ စာအုပ္ပင္ ရြဲလာခဲ့ေလသည္။

ဆက္သြယ္ရန္တြင္ သူ႔ ဖုန္းနံပတ္ ေတြ႔ေသာအခါ သူသည္လည္း တာဝန္သိ ျပည္သူ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ဖုန္းေခၚေတာ့သည္။ ထိုအခါ ေကာက္ကိုင္သည္မွာ အမ်ိဳးသမီးႀကီး အသံ ျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ အသက္ပင္ မရွဴရဲပဲ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ေနမိေလသည္။ ဘဝတြင္ ပထမဦးဆံုး ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္အား ဖုန္းေခၚသူ အေနႏွင့္ သူ၏ သတၱိသည္ စာတင္ေလာက္ေပသည္ ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အားေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေျပာခ်င္တာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားသည္အထိ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ခဲ့ေလသည္။

ေလ့က်င့္မႈ မ်ားေသာအခါ ၿပီးျပည့္စံုမႈ ရွိသြားသည္ ဆိုသည့္ စကားပံုႏွင့္ ဖုန္းေခၚမ်ားေသာအခါ တစ္ေန႔ေတာ့ တည့္တည့္တိုးသည္ ဆိုသည္မွာ ခပ္ဆင္ဆင္ တူ မတူေတာ့ သူ မသိေပ။ တစ္ေန႔တြင္ ဆိုက္ဆိုက္ႏွင့္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ တည့္တည့္တိုးေသာအခါ သူမ၏ “ဟဲလို” အား သူ႕ ရွိစုမဲ့စု ဗႏၶဳလ ေသြးျဖင့္ သူ႔နာမည္ကိုပင္ ထစ္ထစ္ အအ ေျပာ၍ ျပန္ေျဖေလသည္။ ထိုအခါ သူမသည္ ငါးစကၠန္႔မွ် ၿငိမ္သြားၿပီး “ဖုန္းမွားေနပါတယ္ရွင္…” ဟု ေသြးေအးစြာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားခဲ့ေလသည္။ သူမ အသံမွန္း သူသိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ဖုန္းသည္ မမွားမွန္းလည္း သူသိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမအား မွားသည္ဟု ေျပာရမည္ထက္ စာပါက သူ႔ကိုယ္သူသာ မွားသည္ဟု လက္ခံမည္သာ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ခင္ပင္မခင္၊ သိပင္မသိပဲ ဖုန္းဆက္မိသည့္ အျဖစ္ကိုသာ အျပစ္တင္ကာ အသံကေလးကိုသာ ျပန္ျပန္ ၾကားေယာင္မိေလသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္မူ ဖုန္းမေခၚ ျဖစ္ေတာ့ေပ။

အတန္းတင္ စားေမးပြဲႀကီးတြင္ တစ္ခန္းတည္း ေျဖရန္ က်ေသာအခါ သူ စာေမးပြဲေန႔ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းေစာေစာ လာခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႕က သူမသည္ အတန္းေရွ႕နားမွ အုတ္ခံုတြင္ ထုိင္ရင္း စာၾကည့္ေန ခဲ့ေလသည္။ သူသည္လည္း သတိၱ တစ္ပိႆာႏွင့္ အနားတြင္ ခပ္ခြာခြာ ဝင္ထုိင္လုိက္ေသာ္လည္း သူမမွာ ငုတ္တုတ္ ငိုက္ေနသည့္အလား ေခါင္းငံု႕၍သာ စာကို ဆက္ၾကည့္ေနခဲ့ ေလသည္။ လြယ္အိတ္ကို ညာဖက္တြင္ တင္ရင္း ဘယ္ဖက္ရွိ သူမဖက္ကို မသိမသာ ေရႊ႕ထိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ စာအုပ္ ထုတ္သလိုလိုႏွင့္ ဆက္တိုးႏိုင္ သမွ် တိုးသည္။ သူ၏ သတၱိမွာ ထိုထက္ မပိုခဲ့ေပ။

ဘတ္စကားေပၚ ထိုင္လွ်င္ပင္ မည္သည့္အခါမွ ေကာင္မေလး ငယ္ငယ္ အနား မက်တတ္သည့္ သူ၏ ကံကို သူယံုပါသည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ သူမမွာ အခန္း တဖက္ျခမ္း၌ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကံၾကမၼာသည္ သူ႔ကို စာေမးပြဲ ေအာင္ေစခ်င္ခဲ့သည့္ သေဘာတြင္ ရွိသည္။ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ သူမ ေစာေစာ မလာေတာ့ေပ။
စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔တြင္ “ေျဖႏိုင္လား” ဟု သြားေမးရန္ စဥ္းစားေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔မို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည့္ လူအုပ္ႀကီးထဲတြင္ သူမသည္ သူ၏ မ်က္လံုး ဧရိယာ ျပင္ပသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သလို ရွိေလသည္။ မ်က္လံုး ဧရိယာထဲတြင္ ရွည္လ်ားလွေသာ ေႏြရာသီႀကီးသာ ရွိခဲ့ေလသည္။

***

ဇြန္လ တစ္ရက္ေန႔တြင္ မိုးရြာေလသည္။ ထူးဆန္းသည့္ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပ။ လူတစ္ရာ နီးပါး အတန္းတြင္ လူတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနသည္ကို သူ သတိထားမိသည္။ တစ္ေယာက္ထက္ ပိုေပ်ာက္ခ်င္ ေပ်ာက္ေပလိမ့္မည္၊ သို႔ေသာ္ သူက ထိုတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထူးဆန္းသည့္ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေပ်ာက္ေနေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိရေလသည္။ ကိုလံဘတ္သည္ က်ဴးဘားေျမကို နင္းရံုမွ်ျဖင့္ အေမရိက တိုက္ႀကီးအား ရွာေတြ႔သည္ဟု ဂုဏ္ျပဳခံရသည္။ သူသည္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိေသာအခါ အသဲကြဲရေလသည္။

ႏွလံုးသားလည္း ေက်ာင္းေျပာင္း တက္တတ္သလား သူမသိ၊ ေက်ာင္းေျပာင္းတက္တတ္ေသာ ႏွလံုးသား သည္လည္း သတိရသူ တစ္ဦးတစ္ေလ က်န္ခဲ့ေလာက္သည္ဟု ေတြးမလား မေတြးမလား မသိ။ သူ႔ အိမ္အေဟာင္းမွ ဖုန္းအား လာကိုင္ၿပီး ဖုန္းမွားေနေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စိတ္ပင္ ရွိေတာ့မည္လား မေသခ်ာေပ။

ပူေလာင္ေသာ ေႏြရာသီသည္ ယခင္ႏွစ္မ်ားအတိုင္းပင္ အမွတ္ရစရာ အားလံုးကိုပင္ အရည္ေဖ်ာ္ ပစ္လုိက္ႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မႏွစ္က ပံုစံအတုိင္း ခံုစီထားသည့္ ပံုစံတူ စာသင္ခန္းႏွင့္ တိုးေသာအခါ သူ၏ အရည္ေပ်ာ္ေနေသာ အမွတ္တရမ်ားလည္း အစိုင္ခဲ ျပန္ျဖစ္လာၾကသည္။ လိေမၼာ္ဝါေရာင္ ေနေရာင္ခ်ည္အား ျဖတ္တိုက္လာသည့္ ေလပူမ်ားလည္း သူ၏ အလြမ္းမ်ားကို အရည္ေပ်ာ္ရန္ လုပ္ႏုိင္ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။ သူသည္ ထိုင္ေနက် သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ ထြက္၍ ေရွ႕ ႏွစ္လိုင္းေက်ာ္မွ ခံုတန္းသို႔ ဝင္ကာ ခပ္တည္တည္ပင္ ထုိင္ေနလုိက္ေလသည္။

Sunday, January 10, 2010

ထူးျမတ္ (Facebook status) ၁။

ေစတနာရွိ၊ ငါ၏ ေခါင္းတြင္၊ သင့္ေျခရာမ်ား ထင္ခဲ့ၿပီ။
ကိုယ္ခ်င္းစာထား၊ ကူမိျငားက၊ ေက်းဇူးရွိမွ ေက်းစြပ္သည္။
ယဥ္ေက်းျပဴငွာ၊ ေျပာပါမ်ားမွ၊ မ်က္ႏွာတံေတြး၊ စင္ေလသည္။
ရိုးရိုးသားသား၊ လုပ္ကုိင္စားမွ၊ ဖိႏႈိပ္နင္းကာ၊ ျဖဳတ္ခ်သည္။
လူေပၚလူထက္၊ ထိပ္ေတြကြက္ကာ၊ သင္တို႔ဘဝ၊ ႀကီးပြားသည္။
ကြ်ႏု္ပ္ ဘဝ၊ အေၾကာင္းမလွလည္း၊ ဦးေခါင္းမတ္မတ္၊ ေထာင္ရဲသည္။

(ထူးျမတ္)

Sunday, September 06, 2009

Blog Writing.

တကယ္တမ္း ဘေလာ့ဂ္ကို မေရးျဖစ္ပဲ ပစ္ထားျဖစ္ခဲ့တာ အေတာ္ေလးကို ၾကာလာခဲ့ၿပီပဲ။ က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေလ့လာပဲ အိမ္မွာပဲ ေလေနေတာ့ စာေရးစရာ အေၾကာင္းအရာ မရွိတာေရာ... အခု ေက်ာင္းျပန္တက္ေတာ့ အိမ္စာေတြက တစ္ဖက္၊ Facebook ဂိမ္းေတြက တစ္ဖက္၊ ပ်င္းရိျခင္းက အရင္လို ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းတင္မက၊ Facebook ဂိမ္းေတြပါ ပါလာၿပီး ပ်င္းရိျခင္း ၈ ပါးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဖက္ မေရာက္ျဖစ္တာလည္း ပါတာေပါ့။

တခ်ိန္က က်ေနာ္ ဖိုရမ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ၾကာေအာင္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆိုလည္း ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ ဖိုရမ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုး ပြင့္တာနဲ႔ ဖိုရမ္ စာမ်က္ႏွာကို ဖြင့္၊ မ်က္လံုးပိတ္ခါနီးမွ ဖိုရမ္ ခမ်ာလည္း ပိတ္ရရွာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ကာလ ၾကာလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဖိုရမ္ကို ဝင္မေရးျဖစ္ေတာ့ရံု မက ဖိုရမ္ေတြကို ဝင္ေတာင္ ဖတ္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္ဖိုရမ္မွာ ဘာေတြျဖစ္တယ္ ဆိုတာေတာင္ ဘာမွ မသိေတာ့ပါဘူး။

က်ေနာ္ပဲ ျငီးေငြ႔ လြယ္တတ္တာလား... ဒါမွမဟုတ္ အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားနဲ႔ ဆိုင္လို႔လား ဆိုတာေတာ့ မသိေပမဲ့ တခါတေလ တကယ္ပဲ အဲလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့ဘဝမွာ ဖိုရမ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား၊ အခု ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား ရယ္လုိ႔ရွိတယ္ ထင္မိပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း ဒီလို ဘေလာ့ဂ္ကို သံေယာဇဥ္ ျပတ္ေနၿပီး Facebook မွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာ ၾကာလာေတာ့ တကယ္ပဲ အဲလို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေတြးမိျပန္တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ ငယ္ဘဝေတြဟာ တကယ္ပဲ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီလား... Facebook မွာ အခ်ိန္ကုန္တဲ့ ကာလ အပိုင္းအျခားကို ေရာက္လာၿပီလား... လို႔ေပါ့။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚတုန္းေလး ေရးလုိက္ပါဦးမယ္။

Tuesday, August 25, 2009

မာမား

က်ေနာ္ဟာ ျပည္ပကို ထြက္လာၿပီးကတည္းက ျမန္မာျပည္က ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ ေနခဲ့ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ အက်င့္ေၾကာင့္မို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္၊ ျပန္လည္း မျပန္ႏုိင္မဲ့တူတူ ေမ့ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ Facebook မွာ message တစ္ခုဝင္လာတယ္။ မာမား ဆံုးၿပီတဲ့။ အဂၤါေန႔ည ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ၆ နာရီ ၄၅ တုန္းက။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေန႔ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေသးေပမဲ့ မာမားဆီကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...

က်ေနာ့္ အဖြားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မာမားလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ အေဖရယ္၊ ဦးေလးရယ္၊ အေဒၚရယ္က မာမားလုိ႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အေမလည္း မာမားလုိ႔ ေခၚေတာ့ က်ေနာ္လည္း အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မာမားနဲ႔ ပါပါးပဲ ေခၚေလ့ရွိခဲ့တယ္။ မာမားက အေဖ့တုန္းကလည္း အရမ္း အလိုလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း အလိုလုိက္တယ္လို႔ အေမက ေျပာေလ့ရွိခဲ့တယ္။ အလိုလိုက္လား မလိုက္လား မသိေပမဲ့ အဖြားအိမ္မွာ ေနရတာ ပိုသေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

မာမားဟာ ပန္းခ်ီဆရာပဲ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္ အေဒၚကပဲ လုပ္ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္အေဖရဲ့ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ မသိေပမဲ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က မာမားနဲ႔ ေရႊတိဂံုသြားရင္ ငါ့ေျမးႀကီးလာရင္ ငါ့ကို ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ လုိက္ပို႔ႏုိင္ေအာင္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကတိေပးခဲ့ မေပးခဲ့ဆိုတာ မသိေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ရွိမလာႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ္ပုိင္ကားနဲ႔ မာမားကို ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရားလုိက္ပို႔ႏုိင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ဒီကေန႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိလုိက္ရတာေပါ့ေလ...

က်ေနာ့္ဘဝမွာ အရာအားလံုးကို ခ်န္ထားၿပီး တျခားေနရာ ေရႊ႕ေရႊ႕သြားရတာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးေပမဲ့ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ ေသခ်ာမယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း နားလည္စေတာ့ ျပဳေနပါၿပီ။ မာမားကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္မိေပမဲ့ သူဆံုးတယ္ သတင္းၾကားတဲ့အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း မငိုမိပါဘူး။

ဘဝေတြဟာ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားၾကတယ္။

Thursday, June 04, 2009

သစ္ရြက္လမ္း

ရံုးကေန အရင္လိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ ညေနခင္းရဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္တဲ့ အခါ လမ္းေဘးနား သစ္ပင္ႀကီးေတြ ဆီကေန သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြက်ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေျမႀကီးေပၚ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ရင္ေတာ့ ရြက္ေျခာက္ ညိဳမဲမဲေတြပဲ ေတြ႔ရေပမဲ့ ခုလို ပုဇြန္ဆီေရာင္ သမ္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီး ေနာက္ခံနဲ႔ သစ္ရြက္ ညိဳဝါဝါေတြ ေဝ့လည္ၿပီး ေၾကြေနၾကတာေတာ့ အေတာ္လွတယ္။ လိုင္းကားမွတ္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ၾကားမွာ ဒီ ငါးႏွစ္အတြင္း ေန႔တိုင္း ေခါင္းငံု႔ၿပီး စိုက္စုိက္ ငိုက္ငိုက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနက်ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏေလး ရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေဖာက္သည္မလာေသးတဲ့ ၾကံရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလးဟာ ေခြးေျခခံု ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း စားပြဲေပၚ ေခါင္းတင္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။

ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က အပင္ေပါင္းစံုကေန သစ္ရြက္ ေပါင္းစံု ေၾကြက်ေနၾကတယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ဖိနပ္ကို လွ်ပ္တိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းခ်က္ရဦးမယ္ ဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားမိမွ ေကာင္းကင္ကို ေငးေနလွ်က္က ေခါင္းငိုက္စုိက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။

ေျခေထာက္နဲ႔ ဖိနပ္ကို ျမင္ေတာ့ သားေရ ဖိနပ္ကို မျမင္ေတာ့ပဲ ငယ္ငယ္က ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးကို ျပန္ျမင္ရတယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ကိုင္ထားရင္းနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေနာက္ျပန္ ပို႔လုိက္ၿပီး ပုဆိုးကို ရွည္ရွည္ ဝတ္လုိက္တယ္။ ၾကံရည္ဆိုင္ စားပြဲထိုးေလးသာ ေခါင္းေထာင္ၿပီး ၾကည့္ေနရင္ က်ေနာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျပံဳးေနတာကို ျမင္ၿပီး ဘယ္လိုထင္မလဲ မသိဘူး။ ေမွာက္အိပ္ေနတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲ ဖိနပ္လွ်ပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္မိတယ္။ ေအာက္ေျခက သဲေတြက ဖိနပ္ ေအာက္ေျခထဲကို ဝင္လာၿပီး ေျခဖဝါးက ေအး ေအး သြားတယ္။

တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ရင္း ဘဝမွာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ ဆိုတာကို ေတြးမိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေခါင္းကို ေမာ့၊ ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ့ ခါးကို ျပန္မတ္ၾကည့္ၿပီး တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ခက္ခဲလုိက္တာ။ ခါးက အလိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ရံုးေရာက္လည္း ဘယ္သူ႔ေရွ႕ ေရာက္ေရာက္ ခါးကုိင္းထားရတာဆိုေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ေနတာ ေကာင္းပါတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက အတုိင္း စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းအျပန္ အိမ္မွာ ဘာဟင္းမ်ား ခ်က္ထားပါ့မလဲ ဆိုတာကို ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အေမလည္း ရိပ္သာဝင္ေနတာကို ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲ ညစ္သြားမိတယ္။ မေန႔က က်န္တဲ့ ငါးနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း ခ်က္မယ္။ ေနာက္ ၿမိတ္ငါးပိေထာင္း အထုပ္ေလးေတြ က်န္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ အေမ့လို ရိပ္သာဝင္ေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ စိတ္ထဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ စဥ္းစားမိတယ္။

အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ကုလားထိုင္ အပ်က္ေတြ၊ စာအုပ္ေဟာင္းေတြ စုထည့္ထားတဲ့ စတိုခန္းေလး ရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္တုန္းက အဲဒါဟာ ေဆးခန္းေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေဖ့ေရွ႕မွာ အေဖ့ လူနာေတြက အခု က်ေနာ္ ခါးကိုင္းသလို ခါးကိုင္းၿပီး ဆရာလုိ႔ အားကိုးတႀကီး ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အခု အဲဒီအခန္းေလးထဲမွာ ဂုန္အိတ္နဲ႔ ထည့္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားတဲ့ က်ေနာ္ တစ္ခ်ိန္က ဖတ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ အေဖ့စာအုပ္ေတြရယ္၊ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ ေဟာင္းေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့ရဲ့ မ်က္မွန္ အေဟာင္းေတြလည္း ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မယ္။

အေမ ေက်ာင္းမွာ မအားေသးလုိ႔ အိမ္ျပန္မလာႏိုင္ေသးတုိင္း ေက်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ့ အေဖ့ေဆးရံုမွာ သြားသြား ထိုင္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတာက။ အေမ စာမသင္ရင္ လူေတြ ပညာမတတ္ရံုပဲ ရွိေပမဲ့ အေဖသာ ေဆးမကုရင္ လူေတြ ေသကုန္ၾကမွာပဲ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔ က်ေနာ္ဟာလည္း ေဒါက္တာႀကီးမွ ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္လာခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ မ်က္မွန္က ပိုပို ထူလာခဲ့တယ္။

က်ေနာ့္ဘဝမွာ ရည္းစား တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ပုပုဝဝ ပုလင္းဖင္ မ်က္မွန္နဲ႔ စာၾကမ္းပုိးကို ဘယ္သူက ႀကိဳက္မွာလဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ဂရုမစိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာဝန္ျဖစ္ရင္ ယူခ်င္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြမွ ေပါမွေပါ ဆိုတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အသဲကြဲတယ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ တကယ္ အသဲကြဲတဲ့ လြမ္းခန္းကေတာ့ ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္းထြက္မွ စတာပါ။ က်ေနာ္ ဘာလို႔ အမွတ္ မမီတာလဲ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေအာင္စာရင္း ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ခင္မွာ က်ေနာ္ ေျပးထြက္ခဲ့တယ္။

အဲဒီတုန္းကလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို တဂြမ္းဂြမ္းနဲ႔ နင္းနင္းၿပီး ေျပးေနရင္း ေၾကြက်တဲ့ တခ်ိဳ႕ သစ္ရြက္ေတြဟာ က်ေနာ့္ကိုေတာင္ အတင့္ရဲရဲနဲ႔ ဝင္တိုက္ၿပီး လမ္းမေပၚကို က်ဲျပန္႔ကုန္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္ေတြကိုလည္း ႏွေျမာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာဝန္လည္း ျဖစ္လုိ႔မမီ၊ ေက်ာင္းဆရာလည္း မျဖစ္ရပါပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဗိသုကာ ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလုပ္က မရနဲ႔ ရတဲ့အလုပ္ ဝင္ရင္း အခုလို ရံုးစာေရးပဲ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ေနေရာင္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကို မၾကည့္ႏုိင္ပဲ ေျမျပင္ကိုပဲ စုိက္ၾကည့္ရင္း ေခါင္းငံု႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ မပါေသးဘူး။ ၾကံရည္ဆုိင္ စားပြဲပုေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ေနရတဲ့ စားပြဲထိုးေလးလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနတုန္း ပူအိုက္ေနတဲ့ ရာသီကို ျဖတ္ၿပီး တိုက္လာတဲ့ ေလပူေတြက မ်က္ႏွာကို လာရုိက္တယ္။ ေလပူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေလေအးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္ကို အားတက္လာေစတယ္။ လွ်ပ္တုိက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို ၾကြၿပီး ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ခါးကေတာ့ လိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မနက္ဖ်န္လည္း အလုပ္သြားရဦးမယ္။

Monday, May 04, 2009

Paper Game (1.3)


စစ္တပ္၊ ေထာက္လွမ္းေရး ႏွင့္ လက္နက္ႀကီးတို႔ အတြက္ က်ရာ ဂဏန္းအလိုက္ အေရအတြက္ တိုးမည္။ ေထာက္လွမ္းေရး အတြက္ (အတြင္း/အျပင္) ဟူ၍ နံပါတ္ ၂ မ်ိဳးအျပင္ ေဘးတြင္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ အျခားႏုိင္ငံမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ကိုပါ မွတ္ထားရမည္။ အတြင္း ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ထက္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္က ပိုမ်ားေနလွ်င္ ႏုိင္ငံတကာမွ ေထာက္လွမ္းေရး မ်ားကို ျပန္ေခၚရမည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ား လႊမ္းမိုးသြား ပါက အစုိးရကို သူလွ်ိဳအမ်ားဆံုး ဝင္ႏုိင္သည့္ ႏုိင္ငံမွ ျဖဳတ္ခ်ကာ ထိမ္းခ်ဳပ္မည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ားကို ေနျမဲအတိုင္း ဆက္လက္ထားရွိကာ ဆက္လက္ ၿခိမ္းေျခာက္မည္။

ထိုအခါ အစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ခံရသည့္ ကစားသူမွာ ရႈံးနိမ့္သြားၿပီး က်န္သည့္လူမ်ားသာ ဆက္ကစားႏုိင္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

Paper Game (1.1)
Paper Game (1.2)

Sunday, May 03, 2009

73

မေန႔က က်ေနာ္ အလုပ္ဆင္းေနတုန္း ဆိုင္ထဲကို အသက္ႀကီးႀကီး အေမရိကန္ အဖုိးနဲ႔ အဖြား လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ဝင္လာၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆိုင္ရွင္က စားပြဲမွာ ေနရာခ်ေပးတယ္။ စားပြဲက ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခုံႏွစ္လံုးေပါ့။ ခံုက နံရံနဲ႔ ကပ္ထားတဲ့ ခံုရွည္ေတြပါ။ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ရင္ အေတာ္ေလးကို သက္ေတာင့္သက္သာ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း ရွိေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္ ဝင္ထုိင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုစေလာက္ေလး ၾကပ္ပါတယ္။

သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခံုရဲ့ တစ္ဖက္ခ်မ္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ကို ကပ္ထိုင္ၾကပါတယ္။ ဒီကလူေတြပဲ ၾကင္နာမႈ နည္းလို႔လားေတာ့ မသိ၊ စံုတြဲေတြ လာရင္ အဲလို တစ္ဖက္တည္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ အၾကပ္အညပ္ ခံၿပီး စုထိုင္ၾကတာမ်ိဳး ေတြ႔ရေလ့မရွိပါဘူး။ သူတုိ႔ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခံုကို အလြတ္ထားၿပီး အတူထိုင္ၾကပါတယ္။

ေနာက္က် ဝိုင္ေတြ မွာေသာက္ရင္း ေရခဲတုံးေတြကို ဖန္ခြက္နဲ႔ ထည့္လာေပးဖုိ႔ ေတာင္းေတာ့မွ က်ေနာ္ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကို မွတ္မိတယ္။ အဲလို ဖန္ခြက္နဲ႔ ေရခဲတံုး ေတာင္းတာက တျခားလူေတြ မေတာင္းဖူးလုိ႔ပါ။ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း အဲလိုပါပဲ။ ဝုိင္ေလး ေသာက္လုိက္၊ ေနာက္ နမ္းပါ နမ္းလိုက္ေသး။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားတာေပါ့... အဖိုးနဲ႔ အဖြား မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေတြ ဘာေတြ ျဖစ္မွာပဲ ဆိုၿပီး။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔လည္း အဲလိုပဲ ဆိုေတာ့ သူတုိ႔ကို ၾကည့္ရတာ အျမဲ အဲလိုပဲ ထင္မိတယ္။

ေနာက္ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး စားပြဲထုိးနဲ႔ ဘာေတြ ေျပာေနမွန္း မသိ ေျပာေနၾကေလရဲ့။ က်ေနာ္လည္း ဟင္းခြက္ေတြ ရွင္းျပေနတာဆို ကိုယ္လည္း ရွင္းျပတတ္ေအာင္ အနားကပ္ၿပီး နားေထာင္တာ အက်င့္ရေနေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ နားရြက္ေထာင္ေထာင္ ေနမိတာေပါ့။ ဒီတစ္ခါကေတာ့သူတို႔ မွာထားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို စားမကုန္လို႔ အထုပ္ႀကီးနဲ႔ ထုပ္ခိုင္းေနတုန္း ဒီအတိုင္း ေထြရာေလးပါး ေျပာေနၾကတာပါ။ အဖြားကလည္း ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္... အဖိုးကေတာ့ နည္းနည္း ေအာ္ေအာ္ ေျပာတတ္တယ္။ နားအနည္းငယ္ စြမ္းအားေလ်ာ့ေနၿပီ ထင္ပါရဲ့။ အဖြားက ငယ္ပံုရတယ္။ အဖိုးထက္စာရင္ နည္းနည္း ႏုသလို ထင္ရတယ္။ က်ေနာ္လည္း တစ္ဖက္မွာ စားပြဲႀကီး သိမ္းေနတာနဲ႔ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္တာက လြဲလုိ႔ အေစာပုိင္း ေျပာတာေတြ သြားနားမေထာင္ ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ တကယ္လုိ႔ ရိုင္းရာ မက်ဘူးဆို သူတို႔ စံုတဲြ အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီလဲ... အတူတူ ရွိေနၾကတာ ဘယ္ႏွႏွစ္ ရွိၿပီလဲလို႔ သြားေမးခ်င္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလုိ႔ပါ။

အခုလည္း ဟုိ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး ေျပာတာကို အဖိုးက ႏွစ္ခါ ျပန္ေမးရင္ အဖြားက နားအနားကပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ထပ္ ေအာ္ေပးရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သိမ္းတာၿပီးသြားလို႔ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ ရပ္ၿပီး နားေထာင္ေနေတာ့ သူ တရုတ္ျပည္ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတဲ့ အခန္း ေရာက္ေနတယ္... အဖိုးက သူ တရုတ္ျပည္ကို ၁၉၃၆ ခုႏွစ္က အဖြားနဲ႔ အတူ သြားခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ေတာင္ မျဖစ္ခင္က ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဖြားလက္ကို ဆြဲၿပီး... "ငါ သူနဲ႔ ၇၃ ႏွစ္လံုး အတူတူ ရွိခဲ့ၿပီးၿပီ ဒါေပမဲ့ ငါ သူ႔ကို ခုထိ ခ်စ္ေနတုန္းပဲ..." လို႔ ထံုးစံအတုိင္း အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာတယ္။ အဖိုးကလည္း ျပံဳးလုိ႔... အဖြားကလည္း ျပံဳးလုိ႔...

သူတို႔ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ အသက္ကို မေမးလုိက္ရေပမဲ့ ၁၉၃၆မွာ ခ်စ္သူ သို႔မဟုတ္ ဇနီးနဲ႔ တရုတ္ျပည္ကို သြားလည္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ အသက္က ၉၀ ေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ရွိေလာက္ပါၿပီ။ သူတို႔မွာ က်ေနာ့္ထက္ သံုးျပန္ေလာက္ အသက္ႀကီးတဲ့ ဖိနပ္ေတြ၊ ကုတ္အကၤ်ီေတြေတာင္ ရွိေနေလာက္တယ္။ :)

ဘဝမွာ အဲလို စံုတြဲအေနနဲ႔ ဒီေလာက္ အၾကာႀကီး မကြဲပဲ အတူ ေနႏုိင္ဖုိ႔ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ ကိုယ္ မပ်က္စီးရင္ေတာင္ သူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ေရာဂါေတြကလည္း ေပါပါဘိနဲ႔... အဲေလာက္အထိ အသက္ရွင္ႏုိင္ခဲ့လည္း ဒီလို အရြယ္မွာ စားေသာက္ဆုိင္ကို က်န္းက်န္းမာမာ လာႏုိင္ၿပီး အတူတူ ထုိင္၊ ဝိုင္ေလးေသာက္ၿပီး ေနႏုိင္ဖို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရဆို နည္းတဲ့ ကုသိုလ္မွ မဟုတ္တာလုိ႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ (အဲေလာက္အထိ အသက္ရွည္မယ္လို႔ မခန္႔မွန္းေသာ္ျငားလည္း...) ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြကို အဲလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလုိက္ပါ့မလဲလို႔ တစ္ဆက္တည္း ေတြးမိတယ္။