Blog Writing.

တကယ္တမ္း ဘေလာ့ဂ္ကို မေရးျဖစ္ပဲ ပစ္ထားျဖစ္ခဲ့တာ အေတာ္ေလးကို ၾကာလာခဲ့ၿပီပဲ။ က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေလ့လာပဲ အိမ္မွာပဲ ေလေနေတာ့ စာေရးစရာ အေၾကာင္းအရာ မရွိတာေရာ... အခု ေက်ာင္းျပန္တက္ေတာ့ အိမ္စာေတြက တစ္ဖက္၊ Facebook ဂိမ္းေတြက တစ္ဖက္၊ ပ်င္းရိျခင္းက အရင္လို ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းတင္မက၊ Facebook ဂိမ္းေတြပါ ပါလာၿပီး ပ်င္းရိျခင္း ၈ ပါးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဖက္ မေရာက္ျဖစ္တာလည္း ပါတာေပါ့။

တခ်ိန္က က်ေနာ္ ဖိုရမ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ၾကာေအာင္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆိုလည္း ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ ဖိုရမ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုး ပြင့္တာနဲ႔ ဖိုရမ္ စာမ်က္ႏွာကို ဖြင့္၊ မ်က္လံုးပိတ္ခါနီးမွ ဖိုရမ္ ခမ်ာလည္း ပိတ္ရရွာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ကာလ ၾကာလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဖိုရမ္ကို ဝင္မေရးျဖစ္ေတာ့ရံု မက ဖိုရမ္ေတြကို ဝင္ေတာင္ ဖတ္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္ဖိုရမ္မွာ ဘာေတြျဖစ္တယ္ ဆိုတာေတာင္ ဘာမွ မသိေတာ့ပါဘူး။

က်ေနာ္ပဲ ျငီးေငြ႔ လြယ္တတ္တာလား... ဒါမွမဟုတ္ အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားနဲ႔ ဆိုင္လို႔လား ဆိုတာေတာ့ မသိေပမဲ့ တခါတေလ တကယ္ပဲ အဲလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့ဘဝမွာ ဖိုရမ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား၊ အခု ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား ရယ္လုိ႔ရွိတယ္ ထင္မိပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း ဒီလို ဘေလာ့ဂ္ကို သံေယာဇဥ္ ျပတ္ေနၿပီး Facebook မွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာ ၾကာလာေတာ့ တကယ္ပဲ အဲလို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေတြးမိျပန္တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ ငယ္ဘဝေတြဟာ တကယ္ပဲ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီလား... Facebook မွာ အခ်ိန္ကုန္တဲ့ ကာလ အပိုင္းအျခားကို ေရာက္လာၿပီလား... လို႔ေပါ့။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚတုန္းေလး ေရးလုိက္ပါဦးမယ္။

မာမား

က်ေနာ္ဟာ ျပည္ပကို ထြက္လာၿပီးကတည္းက ျမန္မာျပည္က ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ ေနခဲ့ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ အက်င့္ေၾကာင့္မို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္၊ ျပန္လည္း မျပန္ႏုိင္မဲ့တူတူ ေမ့ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။

ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ Facebook မွာ message တစ္ခုဝင္လာတယ္။ မာမား ဆံုးၿပီတဲ့။ အဂၤါေန႔ည ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ၆ နာရီ ၄၅ တုန္းက။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေန႔ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေသးေပမဲ့ မာမားဆီကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...

က်ေနာ့္ အဖြားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မာမားလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ အေဖရယ္၊ ဦးေလးရယ္၊ အေဒၚရယ္က မာမားလုိ႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အေမလည္း မာမားလုိ႔ ေခၚေတာ့ က်ေနာ္လည္း အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မာမားနဲ႔ ပါပါးပဲ ေခၚေလ့ရွိခဲ့တယ္။ မာမားက အေဖ့တုန္းကလည္း အရမ္း အလိုလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း အလိုလုိက္တယ္လို႔ အေမက ေျပာေလ့ရွိခဲ့တယ္။ အလိုလိုက္လား မလိုက္လား မသိေပမဲ့ အဖြားအိမ္မွာ ေနရတာ ပိုသေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

မာမားဟာ ပန္းခ်ီဆရာပဲ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္ အေဒၚကပဲ လုပ္ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္အေဖရဲ့ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ မသိေပမဲ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က မာမားနဲ႔ ေရႊတိဂံုသြားရင္ ငါ့ေျမးႀကီးလာရင္ ငါ့ကို ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ လုိက္ပို႔ႏုိင္ေအာင္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကတိေပးခဲ့ မေပးခဲ့ဆိုတာ မသိေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ရွိမလာႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ္ပုိင္ကားနဲ႔ မာမားကို ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရားလုိက္ပို႔ႏုိင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ဒီကေန႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိလုိက္ရတာေပါ့ေလ...

က်ေနာ့္ဘဝမွာ အရာအားလံုးကို ခ်န္ထားၿပီး တျခားေနရာ ေရႊ႕ေရႊ႕သြားရတာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးေပမဲ့ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ ေသခ်ာမယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း နားလည္စေတာ့ ျပဳေနပါၿပီ။ မာမားကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္မိေပမဲ့ သူဆံုးတယ္ သတင္းၾကားတဲ့အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း မငိုမိပါဘူး။

ဘဝေတြဟာ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားၾကတယ္။

သစ္ရြက္လမ္း

ရံုးကေန အရင္လိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ ညေနခင္းရဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္တဲ့ အခါ လမ္းေဘးနား သစ္ပင္ႀကီးေတြ ဆီကေန သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြက်ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေျမႀကီးေပၚ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ရင္ေတာ့ ရြက္ေျခာက္ ညိဳမဲမဲေတြပဲ ေတြ႔ရေပမဲ့ ခုလို ပုဇြန္ဆီေရာင္ သမ္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီး ေနာက္ခံနဲ႔ သစ္ရြက္ ညိဳဝါဝါေတြ ေဝ့လည္ၿပီး ေၾကြေနၾကတာေတာ့ အေတာ္လွတယ္။ လိုင္းကားမွတ္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ၾကားမွာ ဒီ ငါးႏွစ္အတြင္း ေန႔တိုင္း ေခါင္းငံု႔ၿပီး စိုက္စုိက္ ငိုက္ငိုက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနက်ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏေလး ရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေဖာက္သည္မလာေသးတဲ့ ၾကံရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလးဟာ ေခြးေျခခံု ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း စားပြဲေပၚ ေခါင္းတင္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။

ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က အပင္ေပါင္းစံုကေန သစ္ရြက္ ေပါင္းစံု ေၾကြက်ေနၾကတယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ဖိနပ္ကို လွ်ပ္တိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းခ်က္ရဦးမယ္ ဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားမိမွ ေကာင္းကင္ကို ေငးေနလွ်က္က ေခါင္းငိုက္စုိက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။

ေျခေထာက္နဲ႔ ဖိနပ္ကို ျမင္ေတာ့ သားေရ ဖိနပ္ကို မျမင္ေတာ့ပဲ ငယ္ငယ္က ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးကို ျပန္ျမင္ရတယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ကိုင္ထားရင္းနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေနာက္ျပန္ ပို႔လုိက္ၿပီး ပုဆိုးကို ရွည္ရွည္ ဝတ္လုိက္တယ္။ ၾကံရည္ဆိုင္ စားပြဲထိုးေလးသာ ေခါင္းေထာင္ၿပီး ၾကည့္ေနရင္ က်ေနာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျပံဳးေနတာကို ျမင္ၿပီး ဘယ္လိုထင္မလဲ မသိဘူး။ ေမွာက္အိပ္ေနတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲ ဖိနပ္လွ်ပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္မိတယ္။ ေအာက္ေျခက သဲေတြက ဖိနပ္ ေအာက္ေျခထဲကို ဝင္လာၿပီး ေျခဖဝါးက ေအး ေအး သြားတယ္။

တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ရင္း ဘဝမွာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ ဆိုတာကို ေတြးမိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေခါင္းကို ေမာ့၊ ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ့ ခါးကို ျပန္မတ္ၾကည့္ၿပီး တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ခက္ခဲလုိက္တာ။ ခါးက အလိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ရံုးေရာက္လည္း ဘယ္သူ႔ေရွ႕ ေရာက္ေရာက္ ခါးကုိင္းထားရတာဆိုေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ေနတာ ေကာင္းပါတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက အတုိင္း စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းအျပန္ အိမ္မွာ ဘာဟင္းမ်ား ခ်က္ထားပါ့မလဲ ဆိုတာကို ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အေမလည္း ရိပ္သာဝင္ေနတာကို ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲ ညစ္သြားမိတယ္။ မေန႔က က်န္တဲ့ ငါးနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း ခ်က္မယ္။ ေနာက္ ၿမိတ္ငါးပိေထာင္း အထုပ္ေလးေတြ က်န္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ အေမ့လို ရိပ္သာဝင္ေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ စိတ္ထဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ စဥ္းစားမိတယ္။

အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ကုလားထိုင္ အပ်က္ေတြ၊ စာအုပ္ေဟာင္းေတြ စုထည့္ထားတဲ့ စတိုခန္းေလး ရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္တုန္းက အဲဒါဟာ ေဆးခန္းေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေဖ့ေရွ႕မွာ အေဖ့ လူနာေတြက အခု က်ေနာ္ ခါးကိုင္းသလို ခါးကိုင္းၿပီး ဆရာလုိ႔ အားကိုးတႀကီး ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အခု အဲဒီအခန္းေလးထဲမွာ ဂုန္အိတ္နဲ႔ ထည့္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားတဲ့ က်ေနာ္ တစ္ခ်ိန္က ဖတ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ အေဖ့စာအုပ္ေတြရယ္၊ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ ေဟာင္းေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့ရဲ့ မ်က္မွန္ အေဟာင္းေတြလည္း ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မယ္။

အေမ ေက်ာင္းမွာ မအားေသးလုိ႔ အိမ္ျပန္မလာႏိုင္ေသးတုိင္း ေက်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ့ အေဖ့ေဆးရံုမွာ သြားသြား ထိုင္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတာက။ အေမ စာမသင္ရင္ လူေတြ ပညာမတတ္ရံုပဲ ရွိေပမဲ့ အေဖသာ ေဆးမကုရင္ လူေတြ ေသကုန္ၾကမွာပဲ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔ က်ေနာ္ဟာလည္း ေဒါက္တာႀကီးမွ ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္လာခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ မ်က္မွန္က ပိုပို ထူလာခဲ့တယ္။

က်ေနာ့္ဘဝမွာ ရည္းစား တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ပုပုဝဝ ပုလင္းဖင္ မ်က္မွန္နဲ႔ စာၾကမ္းပုိးကို ဘယ္သူက ႀကိဳက္မွာလဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ဂရုမစိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာဝန္ျဖစ္ရင္ ယူခ်င္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြမွ ေပါမွေပါ ဆိုတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အသဲကြဲတယ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ တကယ္ အသဲကြဲတဲ့ လြမ္းခန္းကေတာ့ ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္းထြက္မွ စတာပါ။ က်ေနာ္ ဘာလို႔ အမွတ္ မမီတာလဲ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေအာင္စာရင္း ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ခင္မွာ က်ေနာ္ ေျပးထြက္ခဲ့တယ္။

အဲဒီတုန္းကလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို တဂြမ္းဂြမ္းနဲ႔ နင္းနင္းၿပီး ေျပးေနရင္း ေၾကြက်တဲ့ တခ်ိဳ႕ သစ္ရြက္ေတြဟာ က်ေနာ့္ကိုေတာင္ အတင့္ရဲရဲနဲ႔ ဝင္တိုက္ၿပီး လမ္းမေပၚကို က်ဲျပန္႔ကုန္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္ေတြကိုလည္း ႏွေျမာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာဝန္လည္း ျဖစ္လုိ႔မမီ၊ ေက်ာင္းဆရာလည္း မျဖစ္ရပါပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဗိသုကာ ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလုပ္က မရနဲ႔ ရတဲ့အလုပ္ ဝင္ရင္း အခုလို ရံုးစာေရးပဲ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ေနေရာင္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကို မၾကည့္ႏုိင္ပဲ ေျမျပင္ကိုပဲ စုိက္ၾကည့္ရင္း ေခါင္းငံု႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ မပါေသးဘူး။ ၾကံရည္ဆုိင္ စားပြဲပုေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ေနရတဲ့ စားပြဲထိုးေလးလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနတုန္း ပူအိုက္ေနတဲ့ ရာသီကို ျဖတ္ၿပီး တိုက္လာတဲ့ ေလပူေတြက မ်က္ႏွာကို လာရုိက္တယ္။ ေလပူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေလေအးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္ကို အားတက္လာေစတယ္။ လွ်ပ္တုိက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို ၾကြၿပီး ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ခါးကေတာ့ လိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မနက္ဖ်န္လည္း အလုပ္သြားရဦးမယ္။

Paper Game (1.3)

စစ္တပ္၊ ေထာက္လွမ္းေရး ႏွင့္ လက္နက္ႀကီးတို႔ အတြက္ က်ရာ ဂဏန္းအလိုက္ အေရအတြက္ တိုးမည္။ ေထာက္လွမ္းေရး အတြက္ (အတြင္း/အျပင္) ဟူ၍ နံပါတ္ ၂ မ်ိဳးအျပင္ ေဘးတြင္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ အျခားႏုိင္ငံမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ကိုပါ မွတ္ထားရမည္။ အတြင္း ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ထက္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္က ပိုမ်ားေနလွ်င္ ႏုိင္ငံတကာမွ ေထာက္လွမ္းေရး မ်ားကို ျပန္ေခၚရမည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ား လႊမ္းမိုးသြား ပါက အစုိးရကို သူလွ်ိဳအမ်ားဆံုး ဝင္ႏုိင္သည့္ ႏုိင္ငံမွ ျဖဳတ္ခ်ကာ ထိမ္းခ်ဳပ္မည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ားကို ေနျမဲအတိုင္း ဆက္လက္ထားရွိကာ ဆက္လက္ ၿခိမ္းေျခာက္မည္။

ထိုအခါ အစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ခံရသည့္ ကစားသူမွာ ရႈံးနိမ့္သြားၿပီး က်န္သည့္လူမ်ားသာ ဆက္ကစားႏုိင္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

Paper Game (1.1)
Paper Game (1.2)

73

မေန႔က က်ေနာ္ အလုပ္ဆင္းေနတုန္း ဆိုင္ထဲကို အသက္ႀကီးႀကီး အေမရိကန္ အဖုိးနဲ႔ အဖြား လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ဝင္လာၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆိုင္ရွင္က စားပြဲမွာ ေနရာခ်ေပးတယ္။ စားပြဲက ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခုံႏွစ္လံုးေပါ့။ ခံုက နံရံနဲ႔ ကပ္ထားတဲ့ ခံုရွည္ေတြပါ။ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ရင္ အေတာ္ေလးကို သက္ေတာင့္သက္သာ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း ရွိေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္ ဝင္ထုိင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုစေလာက္ေလး ၾကပ္ပါတယ္။

သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခံုရဲ့ တစ္ဖက္ခ်မ္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ကို ကပ္ထိုင္ၾကပါတယ္။ ဒီကလူေတြပဲ ၾကင္နာမႈ နည္းလို႔လားေတာ့ မသိ၊ စံုတြဲေတြ လာရင္ အဲလို တစ္ဖက္တည္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ အၾကပ္အညပ္ ခံၿပီး စုထိုင္ၾကတာမ်ိဳး ေတြ႔ရေလ့မရွိပါဘူး။ သူတုိ႔ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခံုကို အလြတ္ထားၿပီး အတူထိုင္ၾကပါတယ္။

ေနာက္က် ဝိုင္ေတြ မွာေသာက္ရင္း ေရခဲတုံးေတြကို ဖန္ခြက္နဲ႔ ထည့္လာေပးဖုိ႔ ေတာင္းေတာ့မွ က်ေနာ္ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကို မွတ္မိတယ္။ အဲလို ဖန္ခြက္နဲ႔ ေရခဲတံုး ေတာင္းတာက တျခားလူေတြ မေတာင္းဖူးလုိ႔ပါ။ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း အဲလိုပါပဲ။ ဝုိင္ေလး ေသာက္လုိက္၊ ေနာက္ နမ္းပါ နမ္းလိုက္ေသး။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားတာေပါ့... အဖိုးနဲ႔ အဖြား မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေတြ ဘာေတြ ျဖစ္မွာပဲ ဆိုၿပီး။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔လည္း အဲလိုပဲ ဆိုေတာ့ သူတုိ႔ကို ၾကည့္ရတာ အျမဲ အဲလိုပဲ ထင္မိတယ္။

ေနာက္ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး စားပြဲထုိးနဲ႔ ဘာေတြ ေျပာေနမွန္း မသိ ေျပာေနၾကေလရဲ့။ က်ေနာ္လည္း ဟင္းခြက္ေတြ ရွင္းျပေနတာဆို ကိုယ္လည္း ရွင္းျပတတ္ေအာင္ အနားကပ္ၿပီး နားေထာင္တာ အက်င့္ရေနေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ နားရြက္ေထာင္ေထာင္ ေနမိတာေပါ့။ ဒီတစ္ခါကေတာ့သူတို႔ မွာထားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို စားမကုန္လို႔ အထုပ္ႀကီးနဲ႔ ထုပ္ခိုင္းေနတုန္း ဒီအတိုင္း ေထြရာေလးပါး ေျပာေနၾကတာပါ။ အဖြားကလည္း ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္... အဖိုးကေတာ့ နည္းနည္း ေအာ္ေအာ္ ေျပာတတ္တယ္။ နားအနည္းငယ္ စြမ္းအားေလ်ာ့ေနၿပီ ထင္ပါရဲ့။ အဖြားက ငယ္ပံုရတယ္။ အဖိုးထက္စာရင္ နည္းနည္း ႏုသလို ထင္ရတယ္။ က်ေနာ္လည္း တစ္ဖက္မွာ စားပြဲႀကီး သိမ္းေနတာနဲ႔ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္တာက လြဲလုိ႔ အေစာပုိင္း ေျပာတာေတြ သြားနားမေထာင္ ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ တကယ္လုိ႔ ရိုင္းရာ မက်ဘူးဆို သူတို႔ စံုတဲြ အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီလဲ... အတူတူ ရွိေနၾကတာ ဘယ္ႏွႏွစ္ ရွိၿပီလဲလို႔ သြားေမးခ်င္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလုိ႔ပါ။

အခုလည္း ဟုိ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး ေျပာတာကို အဖိုးက ႏွစ္ခါ ျပန္ေမးရင္ အဖြားက နားအနားကပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ထပ္ ေအာ္ေပးရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သိမ္းတာၿပီးသြားလို႔ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ ရပ္ၿပီး နားေထာင္ေနေတာ့ သူ တရုတ္ျပည္ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတဲ့ အခန္း ေရာက္ေနတယ္... အဖိုးက သူ တရုတ္ျပည္ကို ၁၉၃၆ ခုႏွစ္က အဖြားနဲ႔ အတူ သြားခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ေတာင္ မျဖစ္ခင္က ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဖြားလက္ကို ဆြဲၿပီး... "ငါ သူနဲ႔ ၇၃ ႏွစ္လံုး အတူတူ ရွိခဲ့ၿပီးၿပီ ဒါေပမဲ့ ငါ သူ႔ကို ခုထိ ခ်စ္ေနတုန္းပဲ..." လို႔ ထံုးစံအတုိင္း အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာတယ္။ အဖိုးကလည္း ျပံဳးလုိ႔... အဖြားကလည္း ျပံဳးလုိ႔...

သူတို႔ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ အသက္ကို မေမးလုိက္ရေပမဲ့ ၁၉၃၆မွာ ခ်စ္သူ သို႔မဟုတ္ ဇနီးနဲ႔ တရုတ္ျပည္ကို သြားလည္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ အသက္က ၉၀ ေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ရွိေလာက္ပါၿပီ။ သူတို႔မွာ က်ေနာ့္ထက္ သံုးျပန္ေလာက္ အသက္ႀကီးတဲ့ ဖိနပ္ေတြ၊ ကုတ္အကၤ်ီေတြေတာင္ ရွိေနေလာက္တယ္။ :)

ဘဝမွာ အဲလို စံုတြဲအေနနဲ႔ ဒီေလာက္ အၾကာႀကီး မကြဲပဲ အတူ ေနႏုိင္ဖုိ႔ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ ကိုယ္ မပ်က္စီးရင္ေတာင္ သူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ေရာဂါေတြကလည္း ေပါပါဘိနဲ႔... အဲေလာက္အထိ အသက္ရွင္ႏုိင္ခဲ့လည္း ဒီလို အရြယ္မွာ စားေသာက္ဆုိင္ကို က်န္းက်န္းမာမာ လာႏုိင္ၿပီး အတူတူ ထုိင္၊ ဝိုင္ေလးေသာက္ၿပီး ေနႏုိင္ဖို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရဆို နည္းတဲ့ ကုသိုလ္မွ မဟုတ္တာလုိ႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ (အဲေလာက္အထိ အသက္ရွည္မယ္လို႔ မခန္႔မွန္းေသာ္ျငားလည္း...) ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြကို အဲလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလုိက္ပါ့မလဲလို႔ တစ္ဆက္တည္း ေတြးမိတယ္။

May Day 2009

မေန႔က May Day မွာ ထူးထူးျခားျခား မရွိေပမဲ့ အလုပ္သမားေတြကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ဆိုၿပီး တူတံစဥ္ အကၤ်ီကို အထဲက ခံဝတ္၊ ရွပ္အကၤ်ီကို အေပၚကနဲ႔ အလုပ္သြားတယ္။ အဲဒါ ဆိုင္က အလုပ္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္ လခထုတ္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း ရွပ္အကၤ်ီကို ၾကယ္သီးခြ်တ္ထားလုိက္တာ ဆိုင္ရွင္ရဲ့ အမ်ိဳးသမီး အေဒၚႀကီးက ကြန္ျမဴနစ္ တံဆိပ္လားလို႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အလုပ္သမား လယ္သမားတံဆိပ္ပါ။ ဒီေန႔က အလုပ္သမားေန႔ေလလုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ တံဆိပ္ေနာ္ ဆိုၿပီး လန္႔ေနေသးတယ္။ အဲဒီ အေဒၚႀကီးက တရုတ္ပါ။ တေလာက မားသားႀကီးနဲ႔ အေမရိကန္ ပါလီမန္ ေရွ႕ကို အဲဒီ အကၤ်ီ ဝတ္ၿပီးသြားတာ အျဖဴေတြေတာင္ ဘာမွမေျပာဘူး မေန႔က တရုတ္ အေဒၚႀကီးက တူတံစဥ္ကို လန္႔ေနတယ္။ အဟီး...

က်ေနာ္က ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္သံုးေနတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲမွာလည္း အလုပ္သမားေတြ လုပ္ထားတာက ေျပးလုိ႔မလြတ္သလို၊ ကိုယ္ စားေနတဲ့ အစာေတြမွာလည္း လယ္သမားေတြ စုိက္တာနဲ႔ ေရွာင္လုိ႔မွ မလြတ္တာ။ အဲဒီ အမွတ္အသား ဝတ္ရတာ သေဘာက်ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တူ တံစဥ္အစား လယ္ထြန္စက္နဲ႔ ကရိန္းကားပံု လုပ္မွ အခုေခတ္နဲ႔ ကိုက္ေတာ့မွာ ျဖစ္ေပမဲ့ ဒီတံဆိပ္ေလာက္ ေကာင္းမယ္မထင္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဒီတံဆိပ္ပဲ သေဘာက်မိတယ္။

Me and my mom.

က်ေနာ့္ဘဝမွာ ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွ (ထူးထူးျခားျခား) က်ေနာ့္အေမ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ရေအာင္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္သာ ေမာလို႔သြားတယ္... အေမ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္ကို မေက်နပ္တဲ့ အခ်က္ေတြက တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္ တိုးလို႔သာ လာတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အခုေနာက္ပုိင္းဆို ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္ရမယ္ေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။

ေလာကႀကီးမွာ က်ေနာ္ဟာ ဘာေကာင္ပဲ ျဖစ္လာလာ က်ေနာ့္အေမကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေဆးလိပ္မေသာက္၊ အရက္မေသာက္၊ ပုိက္ဆံမျဖဳန္းပဲ ေနလည္း အဲဒါဟာ ေက်နပ္စရာရယ္လုိ႔ ျဖစ္မလာဘူး။ ဒီမွာ ဥပေဒအရ အသက္ ၂၁ ႏွစ္မွ အဲဒါေတြ လုပ္လုိ႔ရတယ္... ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက... က်ေနာ္ ထုိင္းမွာတုန္းက သၾကၤန္ကာလဆို အကိုႀကီးေတြနဲ႔ လည္ျဖစ္ေနက်ပါ။ အဲဒီမွာ ေသာက္လုိ႔ မရ မဟုတ္ ရပါတယ္။ မင္းက အေမကို ေၾကာက္လုိ႔ မေသာက္တာလားကြလုိ႔ ေျမွာက္ေပးတာကိုေတာင္ ဟီးဟီးဟဲဟဲနဲ႔ ရယ္ၿပီး က်ေနာ္ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မေသာက္ခဲ့ပါဘူး။ ေဒၚေမၿငိမ္း သား အေနနဲ႔ ေဒၚေမၿငိမ္း မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ကိစၥေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ပါတယ္။

က်ေနာ့္အတြက္ ကုန္က်ရတာဆိုလုိ႔ က်ေနာ္ ဒီအိမ္မွာေနေတာ့ အေမ့အတြက္ဆို အိမ္ငွားခထဲက တစ္စိတ္၊ မီတာခနဲ႔ ထမင္းဖိုး ေလာက္ပဲ ကုန္က်ပါတယ္။ က်ေနာ္လိုခ်င္တာေတြ ရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ မေတာင္းဆိုဘူး။ မိသားစု တစ္စုလံုးအတြက္ အခက္အခဲ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ တစ္ဦးတည္း လိုအပ္မႈအတြက္ က်ေနာ္ ဘာကိုမွ ေတာင္းဆိုမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ (အဲဒီကိစၥကလည္း အေမ့ မေက်နပ္မႈေတြ က်ဆင္းေအာင္ မတတ္ႏုိင္ဘူး) က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ အခု က်ေနာ္ အလုပ္ဝင္တာလည္း က်ေနာ့္လခက ဘယ္ေလာက္မွ မရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ အကုန္အပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ တျခား ဘယ္ေနရာမွလည္း သြားေလ့မရွိေတာ့ က်ေနာ္ ပုိက္ဆံ လံုးဝ သံုးေလ့လည္း မရွိပါဘူး။ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ပဲ အလုပ္ဝင္ရၿပီး က်န္တဲ့ ၅ ရက္ အလုပ္မဝင္ရလုိ႔မ်ား မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနလား မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒါကေတာ့ ဆုိင္ရွင္နဲ႔ပဲ ဆုိင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

အဲဒီအခါ... ဘယ္အပုိင္းကို မေက်မနပ္ ျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ပဲ ေနေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႕ပဲ ေနတယ္လုိ႔ မေက်မနပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ မထုိင္ရင္ က်ေနာ့္မွာ မရွိတဲ့ ဂစ္တာ သြားတီး ေနရမလား... ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေပၚမွာ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနရမွာလားလုိ႔ အေမ့ကို က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္မေမးခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ္ဖတ္ သြားဖတ္ေပါ့... ဆိုလည္း ဖတ္လာတာက တစ္သက္လံုးပဲ။ ေမာင္ထူးျမတ္ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို အမႈိက္ကားထဲထည့္ရင္ ကား ဆယ္စီးတုိက္ေတာ့ ရေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ဝတ္တဲ့ ကုတ္အကၤ်ီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အန္တီ ခင္မင္းေဇာ္ရဲ့ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ဦးမင္းေဇာ္ ေပးတဲ့ အကၤ်ီေလးပါ။ နဂိုကတည္းက စစ္ေသြးက ခပ္ကြ်ကြ်ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အဲလို စစ္အကၤ်ီေတြ ဝတ္ရတာ အင္မတန္ သေဘာက်ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ စိတ္ေရာဂါပဲ ဆိုဆို... လမ္းသြားရင္း ကုတ္အကၤ်ီအိတ္ထဲကို လက္ႏႈိက္ထားရရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္ ရွိေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္သြားသြား အျမဲလိုလို အဲဒီ ကုတ္အကၤ်ီ ဝတ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေဟာင္းႏြမ္းေနတယ္၊ ဒါခ်ည္းပဲ ဝတ္ရင္ ငါ့ကို သူမ်ားေတြက ေျပာၾကမွာေပါ့ ဆိုၿပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။

ဒီရာသီမွာ ဒါပဲ ဝတ္လို႔ေကာင္းတယ္ဆိုေတာ့ တျခား ငါဝယ္ေပးထားတာ ရွိသားပဲ လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ အကၤ်ီက ေတာ္ေတာ္ေလး ထူပါတယ္။ အဲဒါ ဝယ္ျဖစ္တာက အေမရိက ထြက္မလာခင္ ထိုင္းမွာတုန္းကပါ။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ စစ္ကုတ္အကၤ်ီ တစ္ထည္ေတြ႔ေတာ့ ျပပါတယ္။ ေစ်းႀကီးလို႔ မဝယ္ႏုိင္ဘူး ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က လိုမွ မလိုပဲ မယူေတာ့ပါဘူးလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ထည္ေတာ့ လိုတယ္ဆိုၿပီး အတင္း ေရြးၿပီး ဝယ္ခုိင္းေတာ့ အဲဒီ အကၤ်ီကို ဝယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္လိုခ်င္တာကို မဝယ္ေပးႏုိင္ ခဲ့တဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ေပမဲ့ အေမက က်ေနာ့္ကို သင့္ေလ်ာ္ရာ တစ္ခု အတင္းဝယ္ခိုင္းၿပီး အဲဒါကို မဝတ္တဲ့အတြက္ အျပစ္တင္ေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီလို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ပိစိေကြးေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အေျပာခံရတယ္ ဆိုတာ ယံုမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမက သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ေရွ႕မွာေတာ့ သိပ္ျပံဳးတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေအာ္ဟစ္ေနရင္းနဲ႔လည္း ဖုန္းလာလို႔ သူ႔မိတ္ေဆြနဲ႔ စကားေျပာရင္ အသံက ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြား တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ ဒီပုိစ့္ေရးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေလွ်ာက္ေျပာတယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ရွိမယ္ဆို က်ေနာ္ မအံ့ၾသမိပါဘူး။

အခု က်ေနာ္နဲ႔အတူ တီတီစီမွာ တက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတာ တစ္သက္ေလာက္ ရွိလုိ႔ သေဘာၤ ကက္ပတိန္ေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြေတာင္ ျဖစ္ၾကပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္မွာ ့့၈တန္းမွာ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ထုိင္းကို လုိက္လာခဲ့ရတဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ နယ္စပ္ က်ေနာ္ တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ GED စာေမးပြဲ ေျဖလုိ႔ ေအာင္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီ တစ္ဝက္မွာ ဘာလက္မွတ္မွ မရေသးခင္ က်ေနာ့္ကို ေက်ာင္းထုတ္လုိက္ၿပီး အေမရိက သြားဖုိ႔ ကိစၥ လုပ္ခဲ့တဲ့ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး နယ္စပ္က စစ္စခန္းအထိ ျပန္ပို႔ခံရလို႔ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေထာင္အၾကာႀကီး က်ရင္က်၊ မက်ရင္လည္း အေသပဲ၊ ျပန္လာရဖို႔ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္တဲ့အထိ အေမလုပ္တာ မွားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ အျပစ္ မတင္ခဲ့ပါဘူး။

အခု မိဘကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီလည္း က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အျပစ္တင္ခံရေနတုန္းပါပဲ။ အခန္းထဲမွာ အိပ္ယာ မသိမ္းထားတာက ျမင္မေကာင္းဘူး ဆိုလုိ႔ ကိုယ့္အခန္းတံခါး ကိုယ္ပိတ္ထားလည္း အဲဒါက ကလန္ကဆန္ လုပ္တာပါ ဆိုၿပီး အျပစ္တင္ျပန္တယ္။ တခါတေလ က်ေနာ့္မွာလည္း မိဘေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တာ ခ်က္ခ်င္း မလုပ္ႏုိင္ပဲ ကိုယ့္အတြက္လည္း အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေလးေတြ ရွိေနတတ္တယ္ ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ နားမလည္ေပးၾကပါဘူး။

က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အေမ့ကို ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလုိ႔ အေမကသာ ျပန္မေအာ္ဘူးဆုိ က်ေနာ္ ေျပာျပ ခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ့္ အဖိုးအဖြား၊ ႏွစ္ဖက္လံုးအပါအဝင္... အေမနဲ႔ အေဖေရာ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ တကၠသိုလ္ တက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဆက္မတက္ႏုိင္ပဲ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ေနခဲ့ရတဲ့ လူ တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဘဝကို က်ေနာ္ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္ေနတယ္၊ က်ေနာ့္မွာ စိတ္မေက်နပ္မႈေတြ မရွိဘူး၊ လို႔ေတာ့ မထင္ၾကပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုမွာ ဒီလဆို အဆင္ေျပပါၿပီ ထင္လုိက္တိုင္း ပုိက္ဆံကုန္ဖုိ႔ အေၾကာင္းအရာေတြက ေပၚေပၚလာတယ္။ ဒီအတိုင္းဆို ေက်ာင္းတက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္က်လည္း ဘယ္လို လာဦးမလဲမသိဘူး။ က်ေနာ္ အခုထိ ၈တန္းေအာင္တဲ့ အဆင့္ပဲ ရွိေနတဲ့အတြက္ လူျဖစ္မလား ေခြးျဖစ္မလား မသိရႏုိင္တဲ့ က်ေနာ့္ ေရွ႕ေရးအတြက္ က်ေနာ့္မွာလည္း က်ေနာ့္ ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနပါတယ္။

က်ေနာ့္ အေမကို... ေက်းဇူးျပဳ၍ က်ေနာ့ကို ေကာင္းတဲ့ဖက္ကလည္း နည္းနည္းေလး လွည့္ၾကည့္ေပးပါ။ က်ေနာ့္ရဲ့ မ်ားျပားလွတဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျမင္ႏုိင္သလို၊ က်ေနာ့္ရဲ့ အားသာခ်က္ေလးေတြ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ နည္းပါးေပမဲ့ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ရွာၾကည့္ေပးပါ။ အေမ့ကိုသာ နားလည္မေပးဘူးဆို က်ေနာ့္အေနနဲ႔လည္း တစ္ေန႔လံုး အေမ့ကို ထိုင္ အျပစ္တင္ေနဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ က်ေနာ့္ကိုလည္း နည္းနည္း နားလည္ေပးပါလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္မိတယ္။