ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ ကတၱရာလမ္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း သူမ၏ အျပံဳးမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကတၱရာလမ္းမွာ မနက္ေမွာင္ႏုိင္ပဲ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လင္းေနသလို ထင္ရေလသည္။ အခ်စ္သည္ ဓါတ္လုိက္ သကဲ့သို႔ ရွိသည္ဟု ငယ္စဥ္က ၾကားဖူးခဲ့သည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ သူပုိင္ဆိုင္ဖူးသည့္ ဂိမ္းစက္ကေလးမွ ပလပ္တံုးႀကီးကို ပလပ္ေပါက္ေလးထဲ ထိုးထည့္ရင္း အနည္းငယ္ ဓါတ္လိုက္ခံရစဥ္ကေတာ့ျဖင့္ ဗို႔အား မျပင္းလွေသာေၾကာင့္ ဓါတ္လိုက္ခံရၿပီး ႏွလံုးတုန္သြားတတ္သည္မွာ အရသာရွိသလိုပင္ ခံစားရသည္။
ထိုငယ္ရြယ္စဥ္ အခ်ိန္မွ ေလးငါးႏွစ္ အလြန္တြင္ အတန္းႀကီးမ်ား ေျပာတတ္ၾကသည့္ သင္ခန္းစာမ်ားကို နားေထာင္ရင္း အခ်စ္သည္ တင္ပါးႏွင့္ ရင္သားတို႔၏ အရြယ္အစားတို႔ႏွင့္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်သည္ဟု ခံစားမိ ျပန္ေလသည္။ ထိုအရြယ္တြင္ ဘုရားရွိခိုးလွ်င္ပင္ ကာယကံ၊ ဝစီကံကို ထည့္သြင္း ဆိုေသာ္လည္း မေနာကံ ေနရာတြင္မူ မဆိုပဲ တိတ္တိတ္ ေနခဲ့ဖူးသည္။ ေနာင္အခါ ၾကည့ျ္ဖစ္သည့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွ ဆင္းရဲေသာ မင္းသား၏ ခ်စ္သူကို တဲအိုပ်က္တြင္ မထားခ်င္ေသာ ေစတနာကို ေတြ႔မိေသာအခါ အခ်စ္သည္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း ဟု ခံစားရျပန္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ စြန္႔လႊတ္လုိက္ေသာအခါ၊ အခ်စ္မွလြဲ၍ အျခား ဘာမ်ား ရခဲ့ပါသနည္းဟု ျပန္လည္ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္ေလသည္။
တကယ္တမ္း သူ႔ဆီ လာခဲ့ေသာအခါ အခ်စ္သည္ မုန္႔ေစ်းတန္းထဲတြင္ ထီးကုိင္ရင္း မုန္႔ဝယ္ေနခဲ့ ေလသည္။ အခ်စ္သည္ သူ ရပ္ေနခဲ့သည္ကို သိခဲ့သည္ ရွိမည္၊ ေနာက္လွည့္ကာ ထီးကို ဖယ္၍ ၾကည့္သည္။ သူမသည္ ႏွစ္စကၠန္႔ထက္ မပိုသည့္ အခ်ိန္အတုိင္းအတာအတြင္း ေစ်းသည္ဆီ ျပန္လွည့္သြားခဲ့ ေသာ္လည္း၊ သူ၏ အေတြးတြင္မူ ထို ေန႔လည္ ေက်ာင္းတက္၊ ေက်ာင္းဆင္း၊ အိမ္ျပန္၊ ညဖက္ အိပ္ယာဝင္သည္အထိ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုေနဆဲဟု ခံစားခဲ့ေလသည္။ ဦးေႏွာက္သည္ ေသြးမ်ား ေဆာင့္တက္၍ ဓါတ္လိုက္သြားသည္ဟု သူ႔အား ျပတ္ျပတ္သားသား ဆိုေလ၏။
သူမ ရွိရာကို လွမ္းၾကည့္လွ်င္ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖာထြက္ေနသလို ျမင္သျဖင့္ သူ႔တြင္ ေနေရာင္ခ်ည္ ထိုးရာ လမ္းေၾကာင္းပင္ ေျပာင္းသြားေလသလားဟု ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ရသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ မီးလံုးဆီ မ်က္လံုး ေရာက္သကဲ့သို႔ သူသည္လည္း သူမ၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္ေငးမိကာ အျပံဳးေလးတြင္ လက္မႈိင္ ခ်ရေလသည္။ အတန္းေရွ႕မွ ဆရာမသည္ အလင္းေရာင္မ်ား ျဖာထြက္ေနျခင္း မရွိေပ။ သူမသည္သာ အလင္းေရာင္ ျဖစ္ေလ၏။
အတန္းတြင္ ခံုမ်ားကို ေန႔စဥ္ ေန႔စဥ္ တစ္လိုင္းစီ တစ္လိုင္းစီႏွင့္ ေရႊ႕ထိုင္ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမႏွင့္ သူႏွင့္ ၾကားတြင္ ႏွစ္လိုင္း အျမဲတမ္း ျခားေနေလသည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္လုိင္း အလည္တြင္ တစ္ခါမွ် ဆံုေစရန္ ေယာကၤ်ားေလး လုိင္းႏွင့္ မိန္းကေလး လိုင္း ႏွစ္ခုအနက္မွ တစ္ခုခုကို ေျပာင္းျပန္ လွည့္ၿပီး ေရႊ႕ထိုင္ခိုင္းေစရန္ အတန္းပိုင္ ဆရာမအား အဆိုတင္သြင္း ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။
သူမစီးေသာ ေက်ာင္းကားသည္ အုတ္ေဘာင္မ်ား ခတ္ထားေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္၊ အျခား ေက်ာင္းကားမ်ား ၾကားတြင္ ရပ္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္က် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမ မည္သည့္ကား စီးေၾကာင္းကို အေနာက္က်ခံကာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ သိရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမ ေက်ာင္းကားက ေက်ာင္းဝင္းထဲ လမ္းမွ ေန၍ ကားလမ္းမႀကီးေပၚ ထြက္သည့္ လမ္းကိုပင္ သိေသာေၾကာင့္ အိမ္ႏွင့္ နီးေသာ လမ္းမွ မျပန္ပဲ၊ သူမ ေက်ာင္းကား ျဖတ္ေနက် လမ္းဖက္မွ အျမဲ တေကြ႔တပတ္ ေလွ်ာက္ျပန္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အခ်စ္အတြက္ ဓါးေတာင္ကို သူမေက်ာ္ခဲ့ပါ၊ မီးပင္လယ္ကို မျဖတ္ခဲ့ပါ။ သူသည္ ကားျဖတ္သြားသည္ႏွင့္ ၾကံဳ၍ ေတြ႔ေသာအခါ ခိုးၾကည့္၍ မေတြ႔ေသာအခါ ဟာတာတာ ျဖစ္ရံုျဖင့္ ေက်နပ္ခဲ့ပါသည္။
ကံေကာင္းေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ သူမ အနားက ျဖတ္သြားရလွ်င္ တစ္လွမ္း ေလွ်ာက္တိုင္း တစ္ခ်က္ရမ္းေသာ သူ႔လြယ္အိတ္အတြင္းရွိ ကြန္ပါဘူးအတြင္းမွ ခဲတံမ်ားပင္ ဂေလာက္ခနဲ ျမည္မသြားရေစေအာင္ လြယ္အိတ္ကို ခပ္ဖြဖြ ကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ဆူညံေသာ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ဤကဲ့သို႔ ျပဳမူရျခင္းအား သူကိုယ္တိုင္လည္း နားမလည္သကဲ့သို႔ သူ၏ ခဲတံမ်ားကိုလည္း တခါမွ မရွင္းျပႏုိင္ခဲ့ ဖူးေပ။ သူသည္ စကားလည္း မစတတ္၊ ေခ်ာင္းၾကည့္ရံု အဆင့္မွ် မတက္ႏုိင္သျဖင့္ သူ၏ ခဲတံမွာလည္း လံုးပတ္တြင္ သူေငးရင္း ကိုက္ထားသည့္ ကိုက္ရာမ်ားႏွင့္ အားမလို အားမရ တံုးလံုးလွဲ ေနတတ္ေလသည္။ ဆရာဝန္အား မရွင္းျပရဲသည့္ လူသိမခံဝံ့ေသာ ေရာဂါ ရွိသကဲ့သို႔ပင္ ကိုယ့္ေရာဂါ ကိုယ္မ်ိဳခ်ရင္း ေရာဂါမ်ား ပိုသည္းခဲ့ေလသည္။
သူ၏ အသက္အရြယ္ႏွင့္ သူ႔ဘဝတစ္သက္မွ ေနာင္တမ်ားသည္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်ခဲ့ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အရည္အတြက္ နည္းလွေသာ ေနာင္တမ်ား ထဲမွ တစ္ခုသည္၊ ကင္မရာေလး တစ္လံုး မရွိခဲ့ျခင္း၊ သူမ၏ အျပံဳးေလးကို တိတ္တဆိတ္ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး မသိမ္းဆည္းထားမိျခင္းတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလးကို ကုိင္ၾကည့္ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ သူမ ဝတ္ထားသည္ကမွ ကမာၻေပၚတြင္ အႏူးညံ့ဆံုးဟု ထင္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ အျပံဳးႏွင့္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလး ယွဥ္ရမည္ ဆိုပါက အျပံဳး၏ ႏူးညံ့မႈကိုသာ ဦးခိုက္ရေပလိမ့္မည္ ဟု သူေတြးသည္။ ထို အျပံဳးေလးႏွင့္ ဆြယ္တာေလး ႏွစ္ခုလံုးသည္ သူ မရရွိခဲ့ဖူးေသာ၊ ထိေတြ႔ခြင့္ မရခဲ့ဖူးေသာ အရာႏွစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။
ေရးေပးပါ ဟူသည့္ စာအုပ္ေလးမ်ား ေခတ္စားစဥ္ အခ်ိန္တြင္ အတန္းတစ္တန္းလံုးကို လွည့္ပတ္ ေပးကာ ေလွ်ာက္ေရးခုိင္းၾက ေလသည္။ ညာတာပါေတးႏွင့္ သူမ လက္ထဲ သူ႔ စာအုပ္ ေရာက္သြားခဲ့ကာ သူမလည္း ေရးခ်င္သည္မ်ား ေရးထည့္ခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ စာအုပ္ထဲတြင္ သူမ ေရးထားသည္မ်ား ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူမ၏ လက္ေရးေလးမ်ားသည္ ဆရာေစာမင္းေဝ၏ သရုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမို ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနေလသည္။ ေနာင္အခါ ဖတ္ပါမ်ား၍ စာအုပ္ပင္ ရြဲလာခဲ့ေလသည္။
ဆက္သြယ္ရန္တြင္ သူ႔ ဖုန္းနံပတ္ ေတြ႔ေသာအခါ သူသည္လည္း တာဝန္သိ ျပည္သူ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ဖုန္းေခၚေတာ့သည္။ ထိုအခါ ေကာက္ကိုင္သည္မွာ အမ်ိဳးသမီးႀကီး အသံ ျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ အသက္ပင္ မရွဴရဲပဲ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ေနမိေလသည္။ ဘဝတြင္ ပထမဦးဆံုး ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္အား ဖုန္းေခၚသူ အေနႏွင့္ သူ၏ သတၱိသည္ စာတင္ေလာက္ေပသည္ ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အားေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေျပာခ်င္တာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားသည္အထိ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ခဲ့ေလသည္။
ေလ့က်င့္မႈ မ်ားေသာအခါ ၿပီးျပည့္စံုမႈ ရွိသြားသည္ ဆိုသည့္ စကားပံုႏွင့္ ဖုန္းေခၚမ်ားေသာအခါ တစ္ေန႔ေတာ့ တည့္တည့္တိုးသည္ ဆိုသည္မွာ ခပ္ဆင္ဆင္ တူ မတူေတာ့ သူ မသိေပ။ တစ္ေန႔တြင္ ဆိုက္ဆိုက္ႏွင့္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ တည့္တည့္တိုးေသာအခါ သူမ၏ “ဟဲလို” အား သူ႕ ရွိစုမဲ့စု ဗႏၶဳလ ေသြးျဖင့္ သူ႔နာမည္ကိုပင္ ထစ္ထစ္ အအ ေျပာ၍ ျပန္ေျဖေလသည္။ ထိုအခါ သူမသည္ ငါးစကၠန္႔မွ် ၿငိမ္သြားၿပီး “ဖုန္းမွားေနပါတယ္ရွင္…” ဟု ေသြးေအးစြာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားခဲ့ေလသည္။ သူမ အသံမွန္း သူသိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ဖုန္းသည္ မမွားမွန္းလည္း သူသိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမအား မွားသည္ဟု ေျပာရမည္ထက္ စာပါက သူ႔ကိုယ္သူသာ မွားသည္ဟု လက္ခံမည္သာ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ခင္ပင္မခင္၊ သိပင္မသိပဲ ဖုန္းဆက္မိသည့္ အျဖစ္ကိုသာ အျပစ္တင္ကာ အသံကေလးကိုသာ ျပန္ျပန္ ၾကားေယာင္မိေလသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္မူ ဖုန္းမေခၚ ျဖစ္ေတာ့ေပ။
အတန္းတင္ စားေမးပြဲႀကီးတြင္ တစ္ခန္းတည္း ေျဖရန္ က်ေသာအခါ သူ စာေမးပြဲေန႔ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းေစာေစာ လာခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႕က သူမသည္ အတန္းေရွ႕နားမွ အုတ္ခံုတြင္ ထုိင္ရင္း စာၾကည့္ေန ခဲ့ေလသည္။ သူသည္လည္း သတိၱ တစ္ပိႆာႏွင့္ အနားတြင္ ခပ္ခြာခြာ ဝင္ထုိင္လုိက္ေသာ္လည္း သူမမွာ ငုတ္တုတ္ ငိုက္ေနသည့္အလား ေခါင္းငံု႕၍သာ စာကို ဆက္ၾကည့္ေနခဲ့ ေလသည္။ လြယ္အိတ္ကို ညာဖက္တြင္ တင္ရင္း ဘယ္ဖက္ရွိ သူမဖက္ကို မသိမသာ ေရႊ႕ထိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ စာအုပ္ ထုတ္သလိုလိုႏွင့္ ဆက္တိုးႏိုင္ သမွ် တိုးသည္။ သူ၏ သတၱိမွာ ထိုထက္ မပိုခဲ့ေပ။
ဘတ္စကားေပၚ ထိုင္လွ်င္ပင္ မည္သည့္အခါမွ ေကာင္မေလး ငယ္ငယ္ အနား မက်တတ္သည့္ သူ၏ ကံကို သူယံုပါသည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ သူမမွာ အခန္း တဖက္ျခမ္း၌ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကံၾကမၼာသည္ သူ႔ကို စာေမးပြဲ ေအာင္ေစခ်င္ခဲ့သည့္ သေဘာတြင္ ရွိသည္။ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ သူမ ေစာေစာ မလာေတာ့ေပ။
စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔တြင္ “ေျဖႏိုင္လား” ဟု သြားေမးရန္ စဥ္းစားေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔မို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည့္ လူအုပ္ႀကီးထဲတြင္ သူမသည္ သူ၏ မ်က္လံုး ဧရိယာ ျပင္ပသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သလို ရွိေလသည္။ မ်က္လံုး ဧရိယာထဲတြင္ ရွည္လ်ားလွေသာ ေႏြရာသီႀကီးသာ ရွိခဲ့ေလသည္။
ထိုငယ္ရြယ္စဥ္ အခ်ိန္မွ ေလးငါးႏွစ္ အလြန္တြင္ အတန္းႀကီးမ်ား ေျပာတတ္ၾကသည့္ သင္ခန္းစာမ်ားကို နားေထာင္ရင္း အခ်စ္သည္ တင္ပါးႏွင့္ ရင္သားတို႔၏ အရြယ္အစားတို႔ႏွင့္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်သည္ဟု ခံစားမိ ျပန္ေလသည္။ ထိုအရြယ္တြင္ ဘုရားရွိခိုးလွ်င္ပင္ ကာယကံ၊ ဝစီကံကို ထည့္သြင္း ဆိုေသာ္လည္း မေနာကံ ေနရာတြင္မူ မဆိုပဲ တိတ္တိတ္ ေနခဲ့ဖူးသည္။ ေနာင္အခါ ၾကည့ျ္ဖစ္သည့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွ ဆင္းရဲေသာ မင္းသား၏ ခ်စ္သူကို တဲအိုပ်က္တြင္ မထားခ်င္ေသာ ေစတနာကို ေတြ႔မိေသာအခါ အခ်စ္သည္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း ဟု ခံစားရျပန္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ စြန္႔လႊတ္လုိက္ေသာအခါ၊ အခ်စ္မွလြဲ၍ အျခား ဘာမ်ား ရခဲ့ပါသနည္းဟု ျပန္လည္ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္ေလသည္။
တကယ္တမ္း သူ႔ဆီ လာခဲ့ေသာအခါ အခ်စ္သည္ မုန္႔ေစ်းတန္းထဲတြင္ ထီးကုိင္ရင္း မုန္႔ဝယ္ေနခဲ့ ေလသည္။ အခ်စ္သည္ သူ ရပ္ေနခဲ့သည္ကို သိခဲ့သည္ ရွိမည္၊ ေနာက္လွည့္ကာ ထီးကို ဖယ္၍ ၾကည့္သည္။ သူမသည္ ႏွစ္စကၠန္႔ထက္ မပိုသည့္ အခ်ိန္အတုိင္းအတာအတြင္း ေစ်းသည္ဆီ ျပန္လွည့္သြားခဲ့ ေသာ္လည္း၊ သူ၏ အေတြးတြင္မူ ထို ေန႔လည္ ေက်ာင္းတက္၊ ေက်ာင္းဆင္း၊ အိမ္ျပန္၊ ညဖက္ အိပ္ယာဝင္သည္အထိ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုေနဆဲဟု ခံစားခဲ့ေလသည္။ ဦးေႏွာက္သည္ ေသြးမ်ား ေဆာင့္တက္၍ ဓါတ္လိုက္သြားသည္ဟု သူ႔အား ျပတ္ျပတ္သားသား ဆိုေလ၏။
သူမ ရွိရာကို လွမ္းၾကည့္လွ်င္ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖာထြက္ေနသလို ျမင္သျဖင့္ သူ႔တြင္ ေနေရာင္ခ်ည္ ထိုးရာ လမ္းေၾကာင္းပင္ ေျပာင္းသြားေလသလားဟု ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ရသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ မီးလံုးဆီ မ်က္လံုး ေရာက္သကဲ့သို႔ သူသည္လည္း သူမ၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္ေငးမိကာ အျပံဳးေလးတြင္ လက္မႈိင္ ခ်ရေလသည္။ အတန္းေရွ႕မွ ဆရာမသည္ အလင္းေရာင္မ်ား ျဖာထြက္ေနျခင္း မရွိေပ။ သူမသည္သာ အလင္းေရာင္ ျဖစ္ေလ၏။
အတန္းတြင္ ခံုမ်ားကို ေန႔စဥ္ ေန႔စဥ္ တစ္လိုင္းစီ တစ္လိုင္းစီႏွင့္ ေရႊ႕ထိုင္ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမႏွင့္ သူႏွင့္ ၾကားတြင္ ႏွစ္လိုင္း အျမဲတမ္း ျခားေနေလသည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္လုိင္း အလည္တြင္ တစ္ခါမွ် ဆံုေစရန္ ေယာကၤ်ားေလး လုိင္းႏွင့္ မိန္းကေလး လိုင္း ႏွစ္ခုအနက္မွ တစ္ခုခုကို ေျပာင္းျပန္ လွည့္ၿပီး ေရႊ႕ထိုင္ခိုင္းေစရန္ အတန္းပိုင္ ဆရာမအား အဆိုတင္သြင္း ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။
သူမစီးေသာ ေက်ာင္းကားသည္ အုတ္ေဘာင္မ်ား ခတ္ထားေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္၊ အျခား ေက်ာင္းကားမ်ား ၾကားတြင္ ရပ္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္က် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမ မည္သည့္ကား စီးေၾကာင္းကို အေနာက္က်ခံကာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ သိရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမ ေက်ာင္းကားက ေက်ာင္းဝင္းထဲ လမ္းမွ ေန၍ ကားလမ္းမႀကီးေပၚ ထြက္သည့္ လမ္းကိုပင္ သိေသာေၾကာင့္ အိမ္ႏွင့္ နီးေသာ လမ္းမွ မျပန္ပဲ၊ သူမ ေက်ာင္းကား ျဖတ္ေနက် လမ္းဖက္မွ အျမဲ တေကြ႔တပတ္ ေလွ်ာက္ျပန္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အခ်စ္အတြက္ ဓါးေတာင္ကို သူမေက်ာ္ခဲ့ပါ၊ မီးပင္လယ္ကို မျဖတ္ခဲ့ပါ။ သူသည္ ကားျဖတ္သြားသည္ႏွင့္ ၾကံဳ၍ ေတြ႔ေသာအခါ ခိုးၾကည့္၍ မေတြ႔ေသာအခါ ဟာတာတာ ျဖစ္ရံုျဖင့္ ေက်နပ္ခဲ့ပါသည္။
ကံေကာင္းေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ သူမ အနားက ျဖတ္သြားရလွ်င္ တစ္လွမ္း ေလွ်ာက္တိုင္း တစ္ခ်က္ရမ္းေသာ သူ႔လြယ္အိတ္အတြင္းရွိ ကြန္ပါဘူးအတြင္းမွ ခဲတံမ်ားပင္ ဂေလာက္ခနဲ ျမည္မသြားရေစေအာင္ လြယ္အိတ္ကို ခပ္ဖြဖြ ကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ဆူညံေသာ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ဤကဲ့သို႔ ျပဳမူရျခင္းအား သူကိုယ္တိုင္လည္း နားမလည္သကဲ့သို႔ သူ၏ ခဲတံမ်ားကိုလည္း တခါမွ မရွင္းျပႏုိင္ခဲ့ ဖူးေပ။ သူသည္ စကားလည္း မစတတ္၊ ေခ်ာင္းၾကည့္ရံု အဆင့္မွ် မတက္ႏုိင္သျဖင့္ သူ၏ ခဲတံမွာလည္း လံုးပတ္တြင္ သူေငးရင္း ကိုက္ထားသည့္ ကိုက္ရာမ်ားႏွင့္ အားမလို အားမရ တံုးလံုးလွဲ ေနတတ္ေလသည္။ ဆရာဝန္အား မရွင္းျပရဲသည့္ လူသိမခံဝံ့ေသာ ေရာဂါ ရွိသကဲ့သို႔ပင္ ကိုယ့္ေရာဂါ ကိုယ္မ်ိဳခ်ရင္း ေရာဂါမ်ား ပိုသည္းခဲ့ေလသည္။
သူ၏ အသက္အရြယ္ႏွင့္ သူ႔ဘဝတစ္သက္မွ ေနာင္တမ်ားသည္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်ခဲ့ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အရည္အတြက္ နည္းလွေသာ ေနာင္တမ်ား ထဲမွ တစ္ခုသည္၊ ကင္မရာေလး တစ္လံုး မရွိခဲ့ျခင္း၊ သူမ၏ အျပံဳးေလးကို တိတ္တဆိတ္ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး မသိမ္းဆည္းထားမိျခင္းတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလးကို ကုိင္ၾကည့္ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ သူမ ဝတ္ထားသည္ကမွ ကမာၻေပၚတြင္ အႏူးညံ့ဆံုးဟု ထင္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ အျပံဳးႏွင့္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလး ယွဥ္ရမည္ ဆိုပါက အျပံဳး၏ ႏူးညံ့မႈကိုသာ ဦးခိုက္ရေပလိမ့္မည္ ဟု သူေတြးသည္။ ထို အျပံဳးေလးႏွင့္ ဆြယ္တာေလး ႏွစ္ခုလံုးသည္ သူ မရရွိခဲ့ဖူးေသာ၊ ထိေတြ႔ခြင့္ မရခဲ့ဖူးေသာ အရာႏွစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။
ေရးေပးပါ ဟူသည့္ စာအုပ္ေလးမ်ား ေခတ္စားစဥ္ အခ်ိန္တြင္ အတန္းတစ္တန္းလံုးကို လွည့္ပတ္ ေပးကာ ေလွ်ာက္ေရးခုိင္းၾက ေလသည္။ ညာတာပါေတးႏွင့္ သူမ လက္ထဲ သူ႔ စာအုပ္ ေရာက္သြားခဲ့ကာ သူမလည္း ေရးခ်င္သည္မ်ား ေရးထည့္ခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ စာအုပ္ထဲတြင္ သူမ ေရးထားသည္မ်ား ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူမ၏ လက္ေရးေလးမ်ားသည္ ဆရာေစာမင္းေဝ၏ သရုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမို ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနေလသည္။ ေနာင္အခါ ဖတ္ပါမ်ား၍ စာအုပ္ပင္ ရြဲလာခဲ့ေလသည္။
ဆက္သြယ္ရန္တြင္ သူ႔ ဖုန္းနံပတ္ ေတြ႔ေသာအခါ သူသည္လည္း တာဝန္သိ ျပည္သူ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ဖုန္းေခၚေတာ့သည္။ ထိုအခါ ေကာက္ကိုင္သည္မွာ အမ်ိဳးသမီးႀကီး အသံ ျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ အသက္ပင္ မရွဴရဲပဲ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ေနမိေလသည္။ ဘဝတြင္ ပထမဦးဆံုး ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္အား ဖုန္းေခၚသူ အေနႏွင့္ သူ၏ သတၱိသည္ စာတင္ေလာက္ေပသည္ ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အားေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေျပာခ်င္တာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားသည္အထိ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ခဲ့ေလသည္။
ေလ့က်င့္မႈ မ်ားေသာအခါ ၿပီးျပည့္စံုမႈ ရွိသြားသည္ ဆိုသည့္ စကားပံုႏွင့္ ဖုန္းေခၚမ်ားေသာအခါ တစ္ေန႔ေတာ့ တည့္တည့္တိုးသည္ ဆိုသည္မွာ ခပ္ဆင္ဆင္ တူ မတူေတာ့ သူ မသိေပ။ တစ္ေန႔တြင္ ဆိုက္ဆိုက္ႏွင့္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ တည့္တည့္တိုးေသာအခါ သူမ၏ “ဟဲလို” အား သူ႕ ရွိစုမဲ့စု ဗႏၶဳလ ေသြးျဖင့္ သူ႔နာမည္ကိုပင္ ထစ္ထစ္ အအ ေျပာ၍ ျပန္ေျဖေလသည္။ ထိုအခါ သူမသည္ ငါးစကၠန္႔မွ် ၿငိမ္သြားၿပီး “ဖုန္းမွားေနပါတယ္ရွင္…” ဟု ေသြးေအးစြာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားခဲ့ေလသည္။ သူမ အသံမွန္း သူသိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ဖုန္းသည္ မမွားမွန္းလည္း သူသိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမအား မွားသည္ဟု ေျပာရမည္ထက္ စာပါက သူ႔ကိုယ္သူသာ မွားသည္ဟု လက္ခံမည္သာ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ခင္ပင္မခင္၊ သိပင္မသိပဲ ဖုန္းဆက္မိသည့္ အျဖစ္ကိုသာ အျပစ္တင္ကာ အသံကေလးကိုသာ ျပန္ျပန္ ၾကားေယာင္မိေလသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္မူ ဖုန္းမေခၚ ျဖစ္ေတာ့ေပ။
အတန္းတင္ စားေမးပြဲႀကီးတြင္ တစ္ခန္းတည္း ေျဖရန္ က်ေသာအခါ သူ စာေမးပြဲေန႔ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းေစာေစာ လာခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႕က သူမသည္ အတန္းေရွ႕နားမွ အုတ္ခံုတြင္ ထုိင္ရင္း စာၾကည့္ေန ခဲ့ေလသည္။ သူသည္လည္း သတိၱ တစ္ပိႆာႏွင့္ အနားတြင္ ခပ္ခြာခြာ ဝင္ထုိင္လုိက္ေသာ္လည္း သူမမွာ ငုတ္တုတ္ ငိုက္ေနသည့္အလား ေခါင္းငံု႕၍သာ စာကို ဆက္ၾကည့္ေနခဲ့ ေလသည္။ လြယ္အိတ္ကို ညာဖက္တြင္ တင္ရင္း ဘယ္ဖက္ရွိ သူမဖက္ကို မသိမသာ ေရႊ႕ထိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ စာအုပ္ ထုတ္သလိုလိုႏွင့္ ဆက္တိုးႏိုင္ သမွ် တိုးသည္။ သူ၏ သတၱိမွာ ထိုထက္ မပိုခဲ့ေပ။
ဘတ္စကားေပၚ ထိုင္လွ်င္ပင္ မည္သည့္အခါမွ ေကာင္မေလး ငယ္ငယ္ အနား မက်တတ္သည့္ သူ၏ ကံကို သူယံုပါသည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ သူမမွာ အခန္း တဖက္ျခမ္း၌ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကံၾကမၼာသည္ သူ႔ကို စာေမးပြဲ ေအာင္ေစခ်င္ခဲ့သည့္ သေဘာတြင္ ရွိသည္။ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ သူမ ေစာေစာ မလာေတာ့ေပ။
စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔တြင္ “ေျဖႏိုင္လား” ဟု သြားေမးရန္ စဥ္းစားေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔မို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည့္ လူအုပ္ႀကီးထဲတြင္ သူမသည္ သူ၏ မ်က္လံုး ဧရိယာ ျပင္ပသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သလို ရွိေလသည္။ မ်က္လံုး ဧရိယာထဲတြင္ ရွည္လ်ားလွေသာ ေႏြရာသီႀကီးသာ ရွိခဲ့ေလသည္။
***
ဇြန္လ တစ္ရက္ေန႔တြင္ မိုးရြာေလသည္။ ထူးဆန္းသည့္ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပ။ လူတစ္ရာ နီးပါး အတန္းတြင္ လူတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနသည္ကို သူ သတိထားမိသည္။ တစ္ေယာက္ထက္ ပိုေပ်ာက္ခ်င္ ေပ်ာက္ေပလိမ့္မည္၊ သို႔ေသာ္ သူက ထိုတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထူးဆန္းသည့္ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေပ်ာက္ေနေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိရေလသည္။ ကိုလံဘတ္သည္ က်ဴးဘားေျမကို နင္းရံုမွ်ျဖင့္ အေမရိက တိုက္ႀကီးအား ရွာေတြ႔သည္ဟု ဂုဏ္ျပဳခံရသည္။ သူသည္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိေသာအခါ အသဲကြဲရေလသည္။
ႏွလံုးသားလည္း ေက်ာင္းေျပာင္း တက္တတ္သလား သူမသိ၊ ေက်ာင္းေျပာင္းတက္တတ္ေသာ ႏွလံုးသား သည္လည္း သတိရသူ တစ္ဦးတစ္ေလ က်န္ခဲ့ေလာက္သည္ဟု ေတြးမလား မေတြးမလား မသိ။ သူ႔ အိမ္အေဟာင္းမွ ဖုန္းအား လာကိုင္ၿပီး ဖုန္းမွားေနေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စိတ္ပင္ ရွိေတာ့မည္လား မေသခ်ာေပ။
ပူေလာင္ေသာ ေႏြရာသီသည္ ယခင္ႏွစ္မ်ားအတိုင္းပင္ အမွတ္ရစရာ အားလံုးကိုပင္ အရည္ေဖ်ာ္ ပစ္လုိက္ႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မႏွစ္က ပံုစံအတုိင္း ခံုစီထားသည့္ ပံုစံတူ စာသင္ခန္းႏွင့္ တိုးေသာအခါ သူ၏ အရည္ေပ်ာ္ေနေသာ အမွတ္တရမ်ားလည္း အစိုင္ခဲ ျပန္ျဖစ္လာၾကသည္။ လိေမၼာ္ဝါေရာင္ ေနေရာင္ခ်ည္အား ျဖတ္တိုက္လာသည့္ ေလပူမ်ားလည္း သူ၏ အလြမ္းမ်ားကို အရည္ေပ်ာ္ရန္ လုပ္ႏုိင္ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။ သူသည္ ထိုင္ေနက် သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ ထြက္၍ ေရွ႕ ႏွစ္လိုင္းေက်ာ္မွ ခံုတန္းသို႔ ဝင္ကာ ခပ္တည္တည္ပင္ ထုိင္ေနလုိက္ေလသည္။
ႏွလံုးသားလည္း ေက်ာင္းေျပာင္း တက္တတ္သလား သူမသိ၊ ေက်ာင္းေျပာင္းတက္တတ္ေသာ ႏွလံုးသား သည္လည္း သတိရသူ တစ္ဦးတစ္ေလ က်န္ခဲ့ေလာက္သည္ဟု ေတြးမလား မေတြးမလား မသိ။ သူ႔ အိမ္အေဟာင္းမွ ဖုန္းအား လာကိုင္ၿပီး ဖုန္းမွားေနေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စိတ္ပင္ ရွိေတာ့မည္လား မေသခ်ာေပ။
ပူေလာင္ေသာ ေႏြရာသီသည္ ယခင္ႏွစ္မ်ားအတိုင္းပင္ အမွတ္ရစရာ အားလံုးကိုပင္ အရည္ေဖ်ာ္ ပစ္လုိက္ႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မႏွစ္က ပံုစံအတုိင္း ခံုစီထားသည့္ ပံုစံတူ စာသင္ခန္းႏွင့္ တိုးေသာအခါ သူ၏ အရည္ေပ်ာ္ေနေသာ အမွတ္တရမ်ားလည္း အစိုင္ခဲ ျပန္ျဖစ္လာၾကသည္။ လိေမၼာ္ဝါေရာင္ ေနေရာင္ခ်ည္အား ျဖတ္တိုက္လာသည့္ ေလပူမ်ားလည္း သူ၏ အလြမ္းမ်ားကို အရည္ေပ်ာ္ရန္ လုပ္ႏုိင္ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။ သူသည္ ထိုင္ေနက် သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ ထြက္၍ ေရွ႕ ႏွစ္လိုင္းေက်ာ္မွ ခံုတန္းသို႔ ဝင္ကာ ခပ္တည္တည္ပင္ ထုိင္ေနလုိက္ေလသည္။
