tag:blogger.com,1999:blog-316980512011-10-13T02:32:04.716-04:00is nothing...Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.comBlogger2911100tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-4963054486273598862010-12-19T22:55:00.003-05:002010-12-19T23:06:23.965-05:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/TQ7V88phWXI/AAAAAAAABDI/12AeDayZZZI/s1600/design.bmp"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/TQ7V88phWXI/AAAAAAAABDI/12AeDayZZZI/s400/design.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5552610633643546994" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ ကတၱရာလမ္းေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း သူမ၏ အျပံဳးမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကတၱရာလမ္းမွာ မနက္ေမွာင္ႏုိင္ပဲ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ လင္းေနသလို ထင္ရေလသည္။ အခ်စ္သည္ ဓါတ္လုိက္ သကဲ့သို႔ ရွိသည္ဟု ငယ္စဥ္က ၾကားဖူးခဲ့သည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ သူပုိင္ဆိုင္ဖူးသည့္ ဂိမ္းစက္ကေလးမွ ပလပ္တံုးႀကီးကို ပလပ္ေပါက္ေလးထဲ ထိုးထည့္ရင္း အနည္းငယ္ ဓါတ္လိုက္ခံရစဥ္ကေတာ့ျဖင့္ ဗို႔အား မျပင္းလွေသာေၾကာင့္ ဓါတ္လိုက္ခံရၿပီး ႏွလံုးတုန္သြားတတ္သည္မွာ အရသာရွိသလိုပင္ ခံစားရသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ထိုငယ္ရြယ္စဥ္ အခ်ိန္မွ ေလးငါးႏွစ္ အလြန္တြင္ အတန္းႀကီးမ်ား ေျပာတတ္ၾကသည့္ သင္ခန္းစာမ်ားကို နားေထာင္ရင္း အခ်စ္သည္ တင္ပါးႏွင့္ ရင္သားတို႔၏ အရြယ္အစားတို႔ႏွင့္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်သည္ဟု ခံစားမိ ျပန္ေလသည္။ ထိုအရြယ္တြင္ ဘုရားရွိခိုးလွ်င္ပင္ ကာယကံ၊ ဝစီကံကို ထည့္သြင္း ဆိုေသာ္လည္း မေနာကံ ေနရာတြင္မူ မဆိုပဲ တိတ္တိတ္ ေနခဲ့ဖူးသည္။ ေနာင္အခါ ၾကည့ျ္ဖစ္သည့္ ရုပ္ရွင္ထဲမွ ဆင္းရဲေသာ မင္းသား၏ ခ်စ္သူကို တဲအိုပ်က္တြင္ မထားခ်င္ေသာ ေစတနာကို ေတြ႔မိေသာအခါ အခ်စ္သည္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း ဟု ခံစားရျပန္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ စြန္႔လႊတ္လုိက္ေသာအခါ၊ အခ်စ္မွလြဲ၍ အျခား ဘာမ်ား ရခဲ့ပါသနည္းဟု ျပန္လည္ ေမးခြန္းထုတ္ျပန္ေလသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">တကယ္တမ္း သူ႔ဆီ လာခဲ့ေသာအခါ အခ်စ္သည္ မုန္႔ေစ်းတန္းထဲတြင္ ထီးကုိင္ရင္း မုန္႔ဝယ္ေနခဲ့ ေလသည္။ အခ်စ္သည္ သူ ရပ္ေနခဲ့သည္ကို သိခဲ့သည္ ရွိမည္၊ ေနာက္လွည့္ကာ ထီးကို ဖယ္၍ ၾကည့္သည္။ သူမသည္ ႏွစ္စကၠန္႔ထက္ မပိုသည့္ အခ်ိန္အတုိင္းအတာအတြင္း ေစ်းသည္ဆီ ျပန္လွည့္သြားခဲ့ ေသာ္လည္း၊ သူ၏ အေတြးတြင္မူ ထို ေန႔လည္ ေက်ာင္းတက္၊ ေက်ာင္းဆင္း၊ အိမ္ျပန္၊ ညဖက္ အိပ္ယာဝင္သည္အထိ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုေနဆဲဟု ခံစားခဲ့ေလသည္။ ဦးေႏွာက္သည္ ေသြးမ်ား ေဆာင့္တက္၍ ဓါတ္လိုက္သြားသည္ဟု သူ႔အား ျပတ္ျပတ္သားသား ဆိုေလ၏။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"> သူမ ရွိရာကို လွမ္းၾကည့္လွ်င္ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖာထြက္ေနသလို ျမင္သျဖင့္ သူ႔တြင္ ေနေရာင္ခ်ည္ ထိုးရာ လမ္းေၾကာင္းပင္ ေျပာင္းသြားေလသလားဟု ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ရသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ မီးလံုးဆီ မ်က္လံုး ေရာက္သကဲ့သို႔ သူသည္လည္း သူမ၏ အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္ေငးမိကာ အျပံဳးေလးတြင္ လက္မႈိင္ ခ်ရေလသည္။ အတန္းေရွ႕မွ ဆရာမသည္ အလင္းေရာင္မ်ား ျဖာထြက္ေနျခင္း မရွိေပ။ သူမသည္သာ အလင္းေရာင္ ျဖစ္ေလ၏။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"> အတန္းတြင္ ခံုမ်ားကို ေန႔စဥ္ ေန႔စဥ္ တစ္လိုင္းစီ တစ္လိုင္းစီႏွင့္ ေရႊ႕ထိုင္ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမႏွင့္ သူႏွင့္ ၾကားတြင္ ႏွစ္လိုင္း အျမဲတမ္း ျခားေနေလသည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္လုိင္း အလည္တြင္ တစ္ခါမွ် ဆံုေစရန္ ေယာကၤ်ားေလး လုိင္းႏွင့္ မိန္းကေလး လိုင္း ႏွစ္ခုအနက္မွ တစ္ခုခုကို ေျပာင္းျပန္ လွည့္ၿပီး ေရႊ႕ထိုင္ခိုင္းေစရန္ အတန္းပိုင္ ဆရာမအား အဆိုတင္သြင္း ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"> သူမစီးေသာ ေက်ာင္းကားသည္ အုတ္ေဘာင္မ်ား ခတ္ထားေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္၊ အျခား ေက်ာင္းကားမ်ား ၾကားတြင္ ရပ္ခဲ့ေလသည္။ သူသည္ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္က် ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမ မည္သည့္ကား စီးေၾကာင္းကို အေနာက္က်ခံကာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ သိရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမ ေက်ာင္းကားက ေက်ာင္းဝင္းထဲ လမ္းမွ ေန၍ ကားလမ္းမႀကီးေပၚ ထြက္သည့္ လမ္းကိုပင္ သိေသာေၾကာင့္ အိမ္ႏွင့္ နီးေသာ လမ္းမွ မျပန္ပဲ၊ သူမ ေက်ာင္းကား ျဖတ္ေနက် လမ္းဖက္မွ အျမဲ တေကြ႔တပတ္ ေလွ်ာက္ျပန္ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အခ်စ္အတြက္ ဓါးေတာင္ကို သူမေက်ာ္ခဲ့ပါ၊ မီးပင္လယ္ကို မျဖတ္ခဲ့ပါ။ သူသည္ ကားျဖတ္သြားသည္ႏွင့္ ၾကံဳ၍ ေတြ႔ေသာအခါ ခိုးၾကည့္၍ မေတြ႔ေသာအခါ ဟာတာတာ ျဖစ္ရံုျဖင့္ ေက်နပ္ခဲ့ပါသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ကံေကာင္းေသာ ေန႔မ်ားတြင္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ သူမ အနားက ျဖတ္သြားရလွ်င္ တစ္လွမ္း ေလွ်ာက္တိုင္း တစ္ခ်က္ရမ္းေသာ သူ႔လြယ္အိတ္အတြင္းရွိ ကြန္ပါဘူးအတြင္းမွ ခဲတံမ်ားပင္ ဂေလာက္ခနဲ ျမည္မသြားရေစေအာင္ လြယ္အိတ္ကို ခပ္ဖြဖြ ကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ဆူညံေသာ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ဤကဲ့သို႔ ျပဳမူရျခင္းအား သူကိုယ္တိုင္လည္း နားမလည္သကဲ့သို႔ သူ၏ ခဲတံမ်ားကိုလည္း တခါမွ မရွင္းျပႏုိင္ခဲ့ ဖူးေပ။ သူသည္ စကားလည္း မစတတ္၊ ေခ်ာင္းၾကည့္ရံု အဆင့္မွ် မတက္ႏုိင္သျဖင့္ သူ၏ ခဲတံမွာလည္း လံုးပတ္တြင္ သူေငးရင္း ကိုက္ထားသည့္ ကိုက္ရာမ်ားႏွင့္ အားမလို အားမရ တံုးလံုးလွဲ ေနတတ္ေလသည္။ ဆရာဝန္အား မရွင္းျပရဲသည့္ လူသိမခံဝံ့ေသာ ေရာဂါ ရွိသကဲ့သို႔ပင္ ကိုယ့္ေရာဂါ ကိုယ္မ်ိဳခ်ရင္း ေရာဂါမ်ား ပိုသည္းခဲ့ေလသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">သူ၏ အသက္အရြယ္ႏွင့္ သူ႔ဘဝတစ္သက္မွ ေနာင္တမ်ားသည္ တိုက္ရုိက္ အခ်ိဳးက်ခဲ့ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ အရည္အတြက္ နည္းလွေသာ ေနာင္တမ်ား ထဲမွ တစ္ခုသည္၊ ကင္မရာေလး တစ္လံုး မရွိခဲ့ျခင္း၊ သူမ၏ အျပံဳးေလးကို တိတ္တဆိတ္ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး မသိမ္းဆည္းထားမိျခင္းတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလးကို ကုိင္ၾကည့္ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ သူမ ဝတ္ထားသည္ကမွ ကမာၻေပၚတြင္ အႏူးညံ့ဆံုးဟု ထင္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ အျပံဳးႏွင့္ သူမ၏ ဆြယ္တာေလး ယွဥ္ရမည္ ဆိုပါက အျပံဳး၏ ႏူးညံ့မႈကိုသာ ဦးခိုက္ရေပလိမ့္မည္ ဟု သူေတြးသည္။ ထို အျပံဳးေလးႏွင့္ ဆြယ္တာေလး ႏွစ္ခုလံုးသည္ သူ မရရွိခဲ့ဖူးေသာ၊ ထိေတြ႔ခြင့္ မရခဲ့ဖူးေသာ အရာႏွစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေရးေပးပါ ဟူသည့္ စာအုပ္ေလးမ်ား ေခတ္စားစဥ္ အခ်ိန္တြင္ အတန္းတစ္တန္းလံုးကို လွည့္ပတ္ ေပးကာ ေလွ်ာက္ေရးခုိင္းၾက ေလသည္။ ညာတာပါေတးႏွင့္ သူမ လက္ထဲ သူ႔ စာအုပ္ ေရာက္သြားခဲ့ကာ သူမလည္း ေရးခ်င္သည္မ်ား ေရးထည့္ခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ စာအုပ္ထဲတြင္ သူမ ေရးထားသည္မ်ား ဖတ္ျဖစ္သည္။ သူမ၏ လက္ေရးေလးမ်ားသည္ ဆရာေစာမင္းေဝ၏ သရုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမို ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနေလသည္။ ေနာင္အခါ ဖတ္ပါမ်ား၍ စာအုပ္ပင္ ရြဲလာခဲ့ေလသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဆက္သြယ္ရန္တြင္ သူ႔ ဖုန္းနံပတ္ ေတြ႔ေသာအခါ သူသည္လည္း တာဝန္သိ ျပည္သူ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ဖုန္းေခၚေတာ့သည္။ ထိုအခါ ေကာက္ကိုင္သည္မွာ အမ်ိဳးသမီးႀကီး အသံ ျဖစ္ေနသည္။ သူသည္ အသက္ပင္ မရွဴရဲပဲ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ေနမိေလသည္။ ဘဝတြင္ ပထမဦးဆံုး ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္အား ဖုန္းေခၚသူ အေနႏွင့္ သူ၏ သတၱိသည္ စာတင္ေလာက္ေပသည္ ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အားေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေျပာခ်င္တာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားသည္အထိ ၿငိမ္ကာ နားေထာင္ခဲ့ေလသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေလ့က်င့္မႈ မ်ားေသာအခါ ၿပီးျပည့္စံုမႈ ရွိသြားသည္ ဆိုသည့္ စကားပံုႏွင့္ ဖုန္းေခၚမ်ားေသာအခါ တစ္ေန႔ေတာ့ တည့္တည့္တိုးသည္ ဆိုသည္မွာ ခပ္ဆင္ဆင္ တူ မတူေတာ့ သူ မသိေပ။ တစ္ေန႔တြင္ ဆိုက္ဆိုက္ႏွင့္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ တည့္တည့္တိုးေသာအခါ သူမ၏ “ဟဲလို” အား သူ႕ ရွိစုမဲ့စု ဗႏၶဳလ ေသြးျဖင့္ သူ႔နာမည္ကိုပင္ ထစ္ထစ္ အအ ေျပာ၍ ျပန္ေျဖေလသည္။ ထိုအခါ သူမသည္ ငါးစကၠန္႔မွ် ၿငိမ္သြားၿပီး “ဖုန္းမွားေနပါတယ္ရွင္…” ဟု ေသြးေအးစြာ ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားခဲ့ေလသည္။ သူမ အသံမွန္း သူသိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ဖုန္းသည္ မမွားမွန္းလည္း သူသိသည္။ သို႔ေသာ္ သူမအား မွားသည္ဟု ေျပာရမည္ထက္ စာပါက သူ႔ကိုယ္သူသာ မွားသည္ဟု လက္ခံမည္သာ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ခင္ပင္မခင္၊ သိပင္မသိပဲ ဖုန္းဆက္မိသည့္ အျဖစ္ကိုသာ အျပစ္တင္ကာ အသံကေလးကိုသာ ျပန္ျပန္ ၾကားေယာင္မိေလသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္မူ ဖုန္းမေခၚ ျဖစ္ေတာ့ေပ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">အတန္းတင္ စားေမးပြဲႀကီးတြင္ တစ္ခန္းတည္း ေျဖရန္ က်ေသာအခါ သူ စာေမးပြဲေန႔ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းေစာေစာ လာခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႕က သူမသည္ အတန္းေရွ႕နားမွ အုတ္ခံုတြင္ ထုိင္ရင္း စာၾကည့္ေန ခဲ့ေလသည္။ သူသည္လည္း သတိၱ တစ္ပိႆာႏွင့္ အနားတြင္ ခပ္ခြာခြာ ဝင္ထုိင္လုိက္ေသာ္လည္း သူမမွာ ငုတ္တုတ္ ငိုက္ေနသည့္အလား ေခါင္းငံု႕၍သာ စာကို ဆက္ၾကည့္ေနခဲ့ ေလသည္။ လြယ္အိတ္ကို ညာဖက္တြင္ တင္ရင္း ဘယ္ဖက္ရွိ သူမဖက္ကို မသိမသာ ေရႊ႕ထိုင္သည္။ ထို႔ေနာက္ စာအုပ္ ထုတ္သလိုလိုႏွင့္ ဆက္တိုးႏိုင္ သမွ် တိုးသည္။ သူ၏ သတၱိမွာ ထိုထက္ မပိုခဲ့ေပ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘတ္စကားေပၚ ထိုင္လွ်င္ပင္ မည္သည့္အခါမွ ေကာင္မေလး ငယ္ငယ္ အနား မက်တတ္သည့္ သူ၏ ကံကို သူယံုပါသည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပင္ သူမမွာ အခန္း တဖက္ျခမ္း၌ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ကံၾကမၼာသည္ သူ႔ကို စာေမးပြဲ ေအာင္ေစခ်င္ခဲ့သည့္ သေဘာတြင္ ရွိသည္။ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ သူမ ေစာေစာ မလာေတာ့ေပ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔တြင္ “ေျဖႏိုင္လား” ဟု သြားေမးရန္ စဥ္းစားေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔မို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည့္ လူအုပ္ႀကီးထဲတြင္ သူမသည္ သူ၏ မ်က္လံုး ဧရိယာ ျပင္ပသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သလို ရွိေလသည္။ မ်က္လံုး ဧရိယာထဲတြင္ ရွည္လ်ားလွေသာ ေႏြရာသီႀကီးသာ ရွိခဲ့ေလသည္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">***</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဇြန္လ တစ္ရက္ေန႔တြင္ မိုးရြာေလသည္။ ထူးဆန္းသည့္ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပ။ လူတစ္ရာ နီးပါး အတန္းတြင္ လူတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနသည္ကို သူ သတိထားမိသည္။ တစ္ေယာက္ထက္ ပိုေပ်ာက္ခ်င္ ေပ်ာက္ေပလိမ့္မည္၊ သို႔ေသာ္ သူက ထိုတစ္ေယာက္ကို သတိထားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထူးဆန္းသည့္ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေပ်ာက္ေနေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိရေလသည္။ ကိုလံဘတ္သည္ က်ဴးဘားေျမကို နင္းရံုမွ်ျဖင့္ အေမရိက တိုက္ႀကီးအား ရွာေတြ႔သည္ဟု ဂုဏ္ျပဳခံရသည္။ သူသည္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနေၾကာင္းကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိေသာအခါ အသဲကြဲရေလသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ႏွလံုးသားလည္း ေက်ာင္းေျပာင္း တက္တတ္သလား သူမသိ၊ ေက်ာင္းေျပာင္းတက္တတ္ေသာ ႏွလံုးသား သည္လည္း သတိရသူ တစ္ဦးတစ္ေလ က်န္ခဲ့ေလာက္သည္ဟု ေတြးမလား မေတြးမလား မသိ။ သူ႔ အိမ္အေဟာင္းမွ ဖုန္းအား လာကိုင္ၿပီး ဖုန္းမွားေနေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စိတ္ပင္ ရွိေတာ့မည္လား မေသခ်ာေပ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ပူေလာင္ေသာ ေႏြရာသီသည္ ယခင္ႏွစ္မ်ားအတိုင္းပင္ အမွတ္ရစရာ အားလံုးကိုပင္ အရည္ေဖ်ာ္ ပစ္လုိက္ႏိုင္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မႏွစ္က ပံုစံအတုိင္း ခံုစီထားသည့္ ပံုစံတူ စာသင္ခန္းႏွင့္ တိုးေသာအခါ သူ၏ အရည္ေပ်ာ္ေနေသာ အမွတ္တရမ်ားလည္း အစိုင္ခဲ ျပန္ျဖစ္လာၾကသည္။ လိေမၼာ္ဝါေရာင္ ေနေရာင္ခ်ည္အား ျဖတ္တိုက္လာသည့္ ေလပူမ်ားလည္း သူ၏ အလြမ္းမ်ားကို အရည္ေပ်ာ္ရန္ လုပ္ႏုိင္ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။ သူသည္ ထိုင္ေနက် သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ ထြက္၍ ေရွ႕ ႏွစ္လိုင္းေက်ာ္မွ ခံုတန္းသို႔ ဝင္ကာ ခပ္တည္တည္ပင္ ထုိင္ေနလုိက္ေလသည္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-496305448627359886?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-15112837475385016532010-01-10T23:31:00.001-05:002010-01-10T23:34:21.433-05:00<span style="font-family:zawgyi-one;">ေစတနာရွိ၊ ငါ၏ ေခါင္းတြင္၊ သင့္ေျခရာမ်ား ထင္ခဲ့ၿပီ။<br />ကိုယ္ခ်င္းစာထား၊ ကူမိျငားက၊ ေက်းဇူးရွိမွ ေက်းစြပ္သည္။<br />ယဥ္ေက်းျပဴငွာ၊ ေျပာပါမ်ားမွ၊ မ်က္ႏွာတံေတြး၊ စင္ေလသည္။<br />ရိုးရိုးသားသား၊ လုပ္ကုိင္စားမွ၊ ဖိႏႈိပ္နင္းကာ၊ ျဖဳတ္ခ်သည္။<br />လူေပၚလူထက္၊ ထိပ္ေတြကြက္ကာ၊ သင္တို႔ဘဝ၊ ႀကီးပြားသည္။<br />ကြ်ႏု္ပ္ ဘဝ၊ အေၾကာင္းမလွလည္း၊ ဦးေခါင္းမတ္မတ္၊ ေထာင္ရဲသည္။<br /><br />(ထူးျမတ္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-1511283747538501653?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-25100537334607814362009-09-06T11:15:00.003-04:002009-09-06T11:30:24.613-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">တကယ္တမ္း ဘေလာ့ဂ္ကို မေရးျဖစ္ပဲ ပစ္ထားျဖစ္ခဲ့တာ အေတာ္ေလးကို ၾကာလာခဲ့ၿပီပဲ။ က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေလ့လာပဲ အိမ္မွာပဲ ေလေနေတာ့ စာေရးစရာ အေၾကာင္းအရာ မရွိတာေရာ... အခု ေက်ာင္းျပန္တက္ေတာ့ အိမ္စာေတြက တစ္ဖက္၊ Facebook ဂိမ္းေတြက တစ္ဖက္၊ ပ်င္းရိျခင္းက အရင္လို ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းတင္မက၊ Facebook ဂိမ္းေတြပါ ပါလာၿပီး ပ်င္းရိျခင္း ၈ ပါးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဖက္ မေရာက္ျဖစ္တာလည္း ပါတာေပါ့။ </span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">တခ်ိန္က က်ေနာ္ ဖိုရမ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ၾကာေအာင္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆိုလည္း ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ ဖိုရမ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုး ပြင့္တာနဲ႔ ဖိုရမ္ စာမ်က္ႏွာကို ဖြင့္၊ မ်က္လံုးပိတ္ခါနီးမွ ဖိုရမ္ ခမ်ာလည္း ပိတ္ရရွာတယ္။ </span>ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ကာလ ၾကာလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဖိုရမ္ကို ဝင္မေရးျဖစ္ေတာ့ရံု မက ဖိုရမ္ေတြကို ဝင္ေတာင္ ဖတ္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္ဖိုရမ္မွာ ဘာေတြျဖစ္တယ္ ဆိုတာေတာင္ ဘာမွ မသိေတာ့ပါဘူး။<br /><br />က်ေနာ္ပဲ ျငီးေငြ႔ လြယ္တတ္တာလား... ဒါမွမဟုတ္ အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားနဲ႔ ဆိုင္လို႔လား ဆိုတာေတာ့ မသိေပမဲ့ တခါတေလ တကယ္ပဲ အဲလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့ဘဝမွာ ဖိုရမ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား၊ အခု ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား ရယ္လုိ႔ရွိတယ္ ထင္မိပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း ဒီလို ဘေလာ့ဂ္ကို သံေယာဇဥ္ ျပတ္ေနၿပီး Facebook မွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာ ၾကာလာေတာ့ တကယ္ပဲ အဲလို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေတြးမိျပန္တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ ငယ္ဘဝေတြဟာ တကယ္ပဲ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီလား... Facebook မွာ အခ်ိန္ကုန္တဲ့ ကာလ အပိုင္းအျခားကို ေရာက္လာၿပီလား... လို႔ေပါ့။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚတုန္းေလး ေရးလုိက္ပါဦးမယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-2510053733460781436?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-224269331418812022009-08-25T09:52:00.003-04:002009-08-25T10:20:33.287-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ဟာ ျပည္ပကို ထြက္လာၿပီးကတည္းက ျမန္မာျပည္က ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ ေနခဲ့ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ အက်င့္ေၾကာင့္မို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ </span>ဘာမွ မတတ္ႏိုင္၊ ျပန္လည္း မျပန္ႏုိင္မဲ့တူတူ ေမ့ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ Facebook မွာ message တစ္ခုဝင္လာတယ္။ မာမား ဆံုးၿပီတဲ့။ အဂၤါေန႔ည ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ၆ နာရီ ၄၅ တုန္းက။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေန႔ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေသးေပမဲ့ မာမားဆီကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...<br /><br />က်ေနာ့္ အဖြားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မာမားလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ အေဖရယ္၊ ဦးေလးရယ္၊ အေဒၚရယ္က မာမားလုိ႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အေမလည္း မာမားလုိ႔ ေခၚေတာ့ က်ေနာ္လည္း အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မာမားနဲ႔ ပါပါးပဲ ေခၚေလ့ရွိခဲ့တယ္။ မာမားက အေဖ့တုန္းကလည္း အရမ္း အလိုလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း အလိုလုိက္တယ္လို႔ အေမက ေျပာေလ့ရွိခဲ့တယ္။ အလိုလိုက္လား မလိုက္လား မသိေပမဲ့ အဖြားအိမ္မွာ ေနရတာ ပိုသေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />မာမားဟာ ပန္းခ်ီဆရာပဲ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္ အေဒၚကပဲ လုပ္ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္အေဖရဲ့ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ မသိေပမဲ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က မာမားနဲ႔ ေရႊတိဂံုသြားရင္ ငါ့ေျမးႀကီးလာရင္ ငါ့ကို ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ လုိက္ပို႔ႏုိင္ေအာင္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကတိေပးခဲ့ မေပးခဲ့ဆိုတာ မသိေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ရွိမလာႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ္ပုိင္ကားနဲ႔ မာမားကို ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရားလုိက္ပို႔ႏုိင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ဒီကေန႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိလုိက္ရတာေပါ့ေလ...<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ အရာအားလံုးကို ခ်န္ထားၿပီး တျခားေနရာ ေရႊ႕ေရႊ႕သြားရတာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးေပမဲ့ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ ေသခ်ာမယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း နားလည္စေတာ့ ျပဳေနပါၿပီ။ မာမားကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္မိေပမဲ့ သူဆံုးတယ္ သတင္းၾကားတဲ့အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း မငိုမိပါဘူး။<br /><br />ဘဝေတြဟာ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားၾကတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-22426933141881202?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-47631978368216781312009-06-04T21:13:00.004-04:002009-06-04T22:30:18.531-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ရံုးကေန အရင္လိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ ညေနခင္းရဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္တဲ့ အခါ လမ္းေဘးနား သစ္ပင္ႀကီးေတြ ဆီကေန သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြက်ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေျမႀကီးေပၚ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ရင္ေတာ့ ရြက္ေျခာက္ ညိဳမဲမဲေတြပဲ ေတြ႔ရေပမဲ့ ခုလို ပုဇြန္ဆီေရာင္ သမ္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီး ေနာက္ခံနဲ႔ သစ္ရြက္ ညိဳဝါဝါေတြ ေဝ့လည္ၿပီး ေၾကြေနၾကတာေတာ့ အေတာ္လွတယ္။ လိုင္းကားမွတ္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ၾကားမွာ ဒီ ငါးႏွစ္အတြင္း ေန႔တိုင္း ေခါင္းငံု႔ၿပီး စိုက္စုိက္ ငိုက္ငိုက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနက်ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏေလး ရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေဖာက္သည္မလာေသးတဲ့ ၾကံရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလးဟာ ေခြးေျခခံု ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း စားပြဲေပၚ ေခါင္းတင္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။<br /><br />ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က အပင္ေပါင္းစံုကေန သစ္ရြက္ ေပါင္းစံု ေၾကြက်ေနၾကတယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ဖိနပ္ကို လွ်ပ္တိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းခ်က္ရဦးမယ္ ဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားမိမွ ေကာင္းကင္ကို ေငးေနလွ်က္က ေခါင္းငိုက္စုိက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။<br /><br />ေျခေထာက္နဲ႔ ဖိနပ္ကို ျမင္ေတာ့ သားေရ ဖိနပ္ကို မျမင္ေတာ့ပဲ ငယ္ငယ္က ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးကို ျပန္ျမင္ရတယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ကိုင္ထားရင္းနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေနာက္ျပန္ ပို႔လုိက္ၿပီး ပုဆိုးကို ရွည္ရွည္ ဝတ္လုိက္တယ္။ ၾကံရည္ဆိုင္ စားပြဲထိုးေလးသာ ေခါင္းေထာင္ၿပီး ၾကည့္ေနရင္ က်ေနာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျပံဳးေနတာကို ျမင္ၿပီး ဘယ္လိုထင္မလဲ မသိဘူး။ ေမွာက္အိပ္ေနတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲ ဖိနပ္လွ်ပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္မိတယ္။ ေအာက္ေျခက သဲေတြက ဖိနပ္ ေအာက္ေျခထဲကို ဝင္လာၿပီး ေျခဖဝါးက ေအး ေအး သြားတယ္။<br /><br />တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ရင္း ဘဝမွာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ ဆိုတာကို ေတြးမိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေခါင္းကို ေမာ့၊ ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ့ ခါးကို ျပန္မတ္ၾကည့္ၿပီး တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ခက္ခဲလုိက္တာ။ ခါးက အလိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ရံုးေရာက္လည္း ဘယ္သူ႔ေရွ႕ ေရာက္ေရာက္ ခါးကုိင္းထားရတာဆိုေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ေနတာ ေကာင္းပါတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက အတုိင္း စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းအျပန္ အိမ္မွာ ဘာဟင္းမ်ား ခ်က္ထားပါ့မလဲ ဆိုတာကို ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အေမလည္း ရိပ္သာဝင္ေနတာကို ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲ ညစ္သြားမိတယ္။ မေန႔က က်န္တဲ့ ငါးနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း ခ်က္မယ္။ ေနာက္ ၿမိတ္ငါးပိေထာင္း အထုပ္ေလးေတြ က်န္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ အေမ့လို ရိပ္သာဝင္ေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ စိတ္ထဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ စဥ္းစားမိတယ္။<br /><br />အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ကုလားထိုင္ အပ်က္ေတြ၊ စာအုပ္ေဟာင္းေတြ စုထည့္ထားတဲ့ စတိုခန္းေလး ရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္တုန္းက အဲဒါဟာ ေဆးခန္းေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေဖ့ေရွ႕မွာ အေဖ့ လူနာေတြက အခု က်ေနာ္ ခါးကိုင္းသလို ခါးကိုင္းၿပီး ဆရာလုိ႔ အားကိုးတႀကီး ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အခု အဲဒီအခန္းေလးထဲမွာ ဂုန္အိတ္နဲ႔ ထည့္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားတဲ့ က်ေနာ္ တစ္ခ်ိန္က ဖတ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ အေဖ့စာအုပ္ေတြရယ္၊ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ ေဟာင္းေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့ရဲ့ မ်က္မွန္ အေဟာင္းေတြလည္း ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မယ္။<br /><br />အေမ ေက်ာင္းမွာ မအားေသးလုိ႔ အိမ္ျပန္မလာႏိုင္ေသးတုိင္း ေက်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ့ အေဖ့ေဆးရံုမွာ သြားသြား ထိုင္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတာက။ အေမ စာမသင္ရင္ လူေတြ ပညာမတတ္ရံုပဲ ရွိေပမဲ့ အေဖသာ ေဆးမကုရင္ လူေတြ ေသကုန္ၾကမွာပဲ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔ က်ေနာ္ဟာလည္း ေဒါက္တာႀကီးမွ ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္လာခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ မ်က္မွန္က ပိုပို ထူလာခဲ့တယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ ရည္းစား တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ပုပုဝဝ ပုလင္းဖင္ မ်က္မွန္နဲ႔ စာၾကမ္းပုိးကို ဘယ္သူက ႀကိဳက္မွာလဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ဂရုမစိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာဝန္ျဖစ္ရင္ ယူခ်င္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြမွ ေပါမွေပါ ဆိုတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အသဲကြဲတယ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ တကယ္ အသဲကြဲတဲ့ လြမ္းခန္းကေတာ့ ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္းထြက္မွ စတာပါ။ က်ေနာ္ ဘာလို႔ အမွတ္ မမီတာလဲ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေအာင္စာရင္း ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ခင္မွာ က်ေနာ္ ေျပးထြက္ခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းကလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို တဂြမ္းဂြမ္းနဲ႔ နင္းနင္းၿပီး ေျပးေနရင္း ေၾကြက်တဲ့ တခ်ိဳ႕ သစ္ရြက္ေတြဟာ က်ေနာ့္ကိုေတာင္ အတင့္ရဲရဲနဲ႔ ဝင္တိုက္ၿပီး လမ္းမေပၚကို က်ဲျပန္႔ကုန္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္ေတြကိုလည္း ႏွေျမာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာဝန္လည္း ျဖစ္လုိ႔မမီ၊ ေက်ာင္းဆရာလည္း မျဖစ္ရပါပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဗိသုကာ ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလုပ္က မရနဲ႔ ရတဲ့အလုပ္ ဝင္ရင္း အခုလို ရံုးစာေရးပဲ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ေနေရာင္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကို မၾကည့္ႏုိင္ပဲ ေျမျပင္ကိုပဲ စုိက္ၾကည့္ရင္း ေခါင္းငံု႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ မပါေသးဘူး။ ၾကံရည္ဆုိင္ စားပြဲပုေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ေနရတဲ့ စားပြဲထိုးေလးလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနတုန္း ပူအိုက္ေနတဲ့ ရာသီကို ျဖတ္ၿပီး တိုက္လာတဲ့ ေလပူေတြက မ်က္ႏွာကို လာရုိက္တယ္။ ေလပူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေလေအးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္ကို အားတက္လာေစတယ္။ လွ်ပ္တုိက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို ၾကြၿပီး ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ခါးကေတာ့ လိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မနက္ဖ်န္လည္း အလုပ္သြားရဦးမယ္။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4763197836821678131?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-54487698783930643402009-05-04T08:30:00.003-04:002009-05-04T09:06:29.757-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sf7njUgqzwI/AAAAAAAABCM/KDCTaGSXWOc/s1600-h/Diagram.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sf7njUgqzwI/AAAAAAAABCM/KDCTaGSXWOc/s400/Diagram.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331953602840416002" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">စစ္တပ္၊ ေထာက္လွမ္းေရး ႏွင့္ လက္နက္ႀကီးတို႔ အတြက္ က်ရာ ဂဏန္းအလိုက္ အေရအတြက္ တိုးမည္။ ေထာက္လွမ္းေရး အတြက္ (အတြင္း/အျပင္) ဟူ၍ နံပါတ္ ၂ မ်ိဳးအျပင္ ေဘးတြင္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ အျခားႏုိင္ငံမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ကိုပါ မွတ္ထားရမည္။ အတြင္း ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ထက္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္က ပိုမ်ားေနလွ်င္ </span>ႏုိင္ငံတကာမွ ေထာက္လွမ္းေရး မ်ားကို ျပန္ေခၚရမည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ား လႊမ္းမိုးသြား ပါက အစုိးရကို သူလွ်ိဳအမ်ားဆံုး ဝင္ႏုိင္သည့္ ႏုိင္ငံမွ ျဖဳတ္ခ်ကာ ထိမ္းခ်ဳပ္မည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ားကို ေနျမဲအတိုင္း ဆက္လက္ထားရွိကာ ဆက္လက္ ၿခိမ္းေျခာက္မည္။<br /><br />ထိုအခါ အစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ခံရသည့္ ကစားသူမွာ ရႈံးနိမ့္သြားၿပီး က်န္သည့္လူမ်ားသာ ဆက္ကစားႏုိင္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။<br /><br /><a href="http://htoomyat.blogspot.com/2008/10/paper-game-11.html">Paper Game (1.1)</a><br /><a href="http://htoomyat.blogspot.com/2008/10/paper-game-12.html">Paper Game (1.2)</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5448769878393064340?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-42150289495917389152009-05-03T21:35:00.004-04:002009-05-03T22:12:54.987-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မေန႔က က်ေနာ္ အလုပ္ဆင္းေနတုန္း ဆိုင္ထဲကို အသက္ႀကီးႀကီး အေမရိကန္ အဖုိးနဲ႔ အဖြား လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ဝင္လာၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆိုင္ရွင္က စားပြဲမွာ ေနရာခ်ေပးတယ္။ စားပြဲက ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခုံႏွစ္လံုးေပါ့။ ခံုက နံရံနဲ႔ ကပ္ထားတဲ့ ခံုရွည္ေတြပါ။ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ရင္ အေတာ္ေလးကို သက္ေတာင့္သက္သာ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း ရွိေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္ ဝင္ထုိင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုစေလာက္ေလး ၾကပ္ပါတယ္။</span><br /><br />သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခံုရဲ့ တစ္ဖက္ခ်မ္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ကို ကပ္ထိုင္ၾကပါတယ္။ ဒီကလူေတြပဲ ၾကင္နာမႈ နည္းလို႔လားေတာ့ မသိ၊ စံုတြဲေတြ လာရင္ အဲလို တစ္ဖက္တည္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ အၾကပ္အညပ္ ခံၿပီး စုထိုင္ၾကတာမ်ိဳး ေတြ႔ရေလ့မရွိပါဘူး။ သူတုိ႔ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခံုကို အလြတ္ထားၿပီး အတူထိုင္ၾကပါတယ္။<br /><br />ေနာက္က် ဝိုင္ေတြ မွာေသာက္ရင္း ေရခဲတုံးေတြကို ဖန္ခြက္နဲ႔ ထည့္လာေပးဖုိ႔ ေတာင္းေတာ့မွ က်ေနာ္ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကို မွတ္မိတယ္။ အဲလို ဖန္ခြက္နဲ႔ ေရခဲတံုး ေတာင္းတာက တျခားလူေတြ မေတာင္းဖူးလုိ႔ပါ။ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း အဲလိုပါပဲ။ ဝုိင္ေလး ေသာက္လုိက္၊ ေနာက္ နမ္းပါ နမ္းလိုက္ေသး။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားတာေပါ့... အဖိုးနဲ႔ အဖြား မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေတြ ဘာေတြ ျဖစ္မွာပဲ ဆိုၿပီး။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔လည္း အဲလိုပဲ ဆိုေတာ့ သူတုိ႔ကို ၾကည့္ရတာ အျမဲ အဲလိုပဲ ထင္မိတယ္။<br /><br />ေနာက္ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး စားပြဲထုိးနဲ႔ ဘာေတြ ေျပာေနမွန္း မသိ ေျပာေနၾကေလရဲ့။ က်ေနာ္လည္း ဟင္းခြက္ေတြ ရွင္းျပေနတာဆို ကိုယ္လည္း ရွင္းျပတတ္ေအာင္ အနားကပ္ၿပီး နားေထာင္တာ အက်င့္ရေနေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ နားရြက္ေထာင္ေထာင္ ေနမိတာေပါ့။ ဒီတစ္ခါကေတာ့သူတို႔ မွာထားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို စားမကုန္လို႔ အထုပ္ႀကီးနဲ႔ ထုပ္ခိုင္းေနတုန္း ဒီအတိုင္း ေထြရာေလးပါး ေျပာေနၾကတာပါ။ အဖြားကလည္း ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္... အဖိုးကေတာ့ နည္းနည္း ေအာ္ေအာ္ ေျပာတတ္တယ္။ နားအနည္းငယ္ စြမ္းအားေလ်ာ့ေနၿပီ ထင္ပါရဲ့။ အဖြားက ငယ္ပံုရတယ္။ အဖိုးထက္စာရင္ နည္းနည္း ႏုသလို ထင္ရတယ္။ က်ေနာ္လည္း တစ္ဖက္မွာ စားပြဲႀကီး သိမ္းေနတာနဲ႔ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္တာက လြဲလုိ႔ အေစာပုိင္း ေျပာတာေတြ သြားနားမေထာင္ ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ တကယ္လုိ႔ ရိုင္းရာ မက်ဘူးဆို သူတို႔ စံုတဲြ အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီလဲ... အတူတူ ရွိေနၾကတာ ဘယ္ႏွႏွစ္ ရွိၿပီလဲလို႔ သြားေမးခ်င္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလုိ႔ပါ။<br /><br />အခုလည္း ဟုိ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး ေျပာတာကို အဖိုးက ႏွစ္ခါ ျပန္ေမးရင္ အဖြားက နားအနားကပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ထပ္ ေအာ္ေပးရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သိမ္းတာၿပီးသြားလို႔ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ ရပ္ၿပီး နားေထာင္ေနေတာ့ သူ တရုတ္ျပည္ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတဲ့ အခန္း ေရာက္ေနတယ္... အဖိုးက သူ တရုတ္ျပည္ကို ၁၉၃၆ ခုႏွစ္က အဖြားနဲ႔ အတူ သြားခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ေတာင္ မျဖစ္ခင္က ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဖြားလက္ကို ဆြဲၿပီး... "ငါ သူနဲ႔ ၇၃ ႏွစ္လံုး အတူတူ ရွိခဲ့ၿပီးၿပီ ဒါေပမဲ့ ငါ သူ႔ကို ခုထိ ခ်စ္ေနတုန္းပဲ..." လို႔ ထံုးစံအတုိင္း အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာတယ္။ အဖိုးကလည္း ျပံဳးလုိ႔... အဖြားကလည္း ျပံဳးလုိ႔...<br /><br />သူတို႔ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ အသက္ကို မေမးလုိက္ရေပမဲ့ ၁၉၃၆မွာ ခ်စ္သူ သို႔မဟုတ္ ဇနီးနဲ႔ တရုတ္ျပည္ကို သြားလည္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ အသက္က ၉၀ ေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ရွိေလာက္ပါၿပီ။ သူတို႔မွာ က်ေနာ့္ထက္ သံုးျပန္ေလာက္ အသက္ႀကီးတဲ့ ဖိနပ္ေတြ၊ ကုတ္အကၤ်ီေတြေတာင္ ရွိေနေလာက္တယ္။ :)<br /><br />ဘဝမွာ အဲလို စံုတြဲအေနနဲ႔ ဒီေလာက္ အၾကာႀကီး မကြဲပဲ အတူ ေနႏုိင္ဖုိ႔ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ ကိုယ္ မပ်က္စီးရင္ေတာင္ သူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ေရာဂါေတြကလည္း ေပါပါဘိနဲ႔... အဲေလာက္အထိ အသက္ရွင္ႏုိင္ခဲ့လည္း ဒီလို အရြယ္မွာ စားေသာက္ဆုိင္ကို က်န္းက်န္းမာမာ လာႏုိင္ၿပီး အတူတူ ထုိင္၊ ဝိုင္ေလးေသာက္ၿပီး ေနႏုိင္ဖို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရဆို နည္းတဲ့ ကုသိုလ္မွ မဟုတ္တာလုိ႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ (အဲေလာက္အထိ အသက္ရွည္မယ္လို႔ မခန္႔မွန္းေသာ္ျငားလည္း...) ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြကို အဲလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလုိက္ပါ့မလဲလို႔ တစ္ဆက္တည္း ေတြးမိတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4215028949591738915?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-87897705765344370482009-05-02T14:55:00.003-04:002009-05-02T15:03:10.023-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မေန႔က May Day မွာ ထူးထူးျခားျခား မရွိေပမဲ့ အလုပ္သမားေတြကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ဆိုၿပီး တူတံစဥ္ အကၤ်ီကို အထဲက ခံဝတ္၊ ရွပ္အကၤ်ီကို အေပၚကနဲ႔ အလုပ္သြားတယ္။ အဲဒါ ဆိုင္က အလုပ္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္ လခထုတ္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း ရွပ္အကၤ်ီကို ၾကယ္သီးခြ်တ္ထားလုိက္တာ ဆိုင္ရွင္ရဲ့ အမ်ိဳးသမီး အေဒၚႀကီးက ကြန္ျမဴနစ္ တံဆိပ္လားလို႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အလုပ္သမား လယ္သမားတံဆိပ္ပါ။ ဒီေန႔က အလုပ္သမားေန႔ေလလုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ တံဆိပ္ေနာ္ ဆိုၿပီး လန္႔ေနေသးတယ္။ အဲဒီ အေဒၚႀကီးက တရုတ္ပါ။ တေလာက မားသားႀကီးနဲ႔ အေမရိကန္ ပါလီမန္ ေရွ႕ကို အဲဒီ အကၤ်ီ ဝတ္ၿပီးသြားတာ အျဖဴေတြေတာင္ ဘာမွမေျပာဘူး မေန႔က တရုတ္ အေဒၚႀကီးက တူတံစဥ္ကို လန္႔ေနတယ္။ အဟီး...<br /><br />က်ေနာ္က ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္သံုးေနတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲမွာလည္း အလုပ္သမားေတြ လုပ္ထားတာက ေျပးလုိ႔မလြတ္သလို၊ ကိုယ္ စားေနတဲ့ အစာေတြမွာလည္း လယ္သမားေတြ စုိက္တာနဲ႔ ေရွာင္လုိ႔မွ မလြတ္တာ။ အဲဒီ အမွတ္အသား ဝတ္ရတာ သေဘာက်ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တူ တံစဥ္အစား လယ္ထြန္စက္နဲ႔ ကရိန္းကားပံု လုပ္မွ အခုေခတ္နဲ႔ ကိုက္ေတာ့မွာ ျဖစ္ေပမဲ့ ဒီတံဆိပ္ေလာက္ ေကာင္းမယ္မထင္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဒီတံဆိပ္ပဲ သေဘာက်မိတယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-8789770576534437048?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-71616489132975650682009-05-02T10:56:00.004-04:002009-05-02T11:44:29.354-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ့္ဘဝမွာ ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွ (ထူးထူးျခားျခား) က်ေနာ့္အေမ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ရေအာင္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္သာ ေမာလို႔သြားတယ္... အေမ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္ကို မေက်နပ္တဲ့ အခ်က္ေတြက တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္ တိုးလို႔သာ လာတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အခုေနာက္ပုိင္းဆို ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္ရမယ္ေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။<br /><br />ေလာကႀကီးမွာ က်ေနာ္ဟာ ဘာေကာင္ပဲ ျဖစ္လာလာ က်ေနာ့္အေမကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေဆးလိပ္မေသာက္၊ အရက္မေသာက္၊ ပုိက္ဆံမျဖဳန္းပဲ ေနလည္း အဲဒါဟာ ေက်နပ္စရာရယ္လုိ႔ ျဖစ္မလာဘူး။ ဒီမွာ ဥပေဒအရ အသက္ ၂၁ ႏွစ္မွ အဲဒါေတြ လုပ္လုိ႔ရတယ္... ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက... က်ေနာ္ ထုိင္းမွာတုန္းက သၾကၤန္ကာလဆို အကိုႀကီးေတြနဲ႔ လည္ျဖစ္ေနက်ပါ။ အဲဒီမွာ ေသာက္လုိ႔ မရ မဟုတ္ ရပါတယ္။ မင္းက အေမကို ေၾကာက္လုိ႔ မေသာက္တာလားကြလုိ႔ ေျမွာက္ေပးတာကိုေတာင္ ဟီးဟီးဟဲဟဲနဲ႔ ရယ္ၿပီး က်ေနာ္ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မေသာက္ခဲ့ပါဘူး။ ေဒၚေမၿငိမ္း သား အေနနဲ႔ ေဒၚေမၿငိမ္း မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ကိစၥေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္အတြက္ ကုန္က်ရတာဆိုလုိ႔ က်ေနာ္ ဒီအိမ္မွာေနေတာ့ အေမ့အတြက္ဆို အိမ္ငွားခထဲက တစ္စိတ္၊ မီတာခနဲ႔ ထမင္းဖိုး ေလာက္ပဲ ကုန္က်ပါတယ္။ က်ေနာ္လိုခ်င္တာေတြ ရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ မေတာင္းဆိုဘူး။ မိသားစု တစ္စုလံုးအတြက္ အခက္အခဲ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ တစ္ဦးတည္း လိုအပ္မႈအတြက္ က်ေနာ္ ဘာကိုမွ ေတာင္းဆိုမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ (အဲဒီကိစၥကလည္း အေမ့ မေက်နပ္မႈေတြ က်ဆင္းေအာင္ မတတ္ႏုိင္ဘူး) က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ အခု က်ေနာ္ အလုပ္ဝင္တာလည္း က်ေနာ့္လခက ဘယ္ေလာက္မွ မရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ အကုန္အပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ တျခား ဘယ္ေနရာမွလည္း သြားေလ့မရွိေတာ့ က်ေနာ္ ပုိက္ဆံ လံုးဝ သံုးေလ့လည္း မရွိပါဘူး။ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ပဲ အလုပ္ဝင္ရၿပီး က်န္တဲ့ ၅ ရက္ အလုပ္မဝင္ရလုိ႔မ်ား မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနလား မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒါကေတာ့ ဆုိင္ရွင္နဲ႔ပဲ ဆုိင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခါ... ဘယ္အပုိင္းကို မေက်မနပ္ ျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ပဲ ေနေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႕ပဲ ေနတယ္လုိ႔ မေက်မနပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ မထုိင္ရင္ က်ေနာ့္မွာ မရွိတဲ့ ဂစ္တာ သြားတီး ေနရမလား... ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေပၚမွာ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနရမွာလားလုိ႔ အေမ့ကို က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္မေမးခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ္ဖတ္ သြားဖတ္ေပါ့... ဆိုလည္း ဖတ္လာတာက တစ္သက္လံုးပဲ။ ေမာင္ထူးျမတ္ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို အမႈိက္ကားထဲထည့္ရင္ ကား ဆယ္စီးတုိက္ေတာ့ ရေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ <br /><br />က်ေနာ္ ဝတ္တဲ့ ကုတ္အကၤ်ီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အန္တီ ခင္မင္းေဇာ္ရဲ့ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ဦးမင္းေဇာ္ ေပးတဲ့ အကၤ်ီေလးပါ။ နဂိုကတည္းက စစ္ေသြးက ခပ္ကြ်ကြ်ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အဲလို စစ္အကၤ်ီေတြ ဝတ္ရတာ အင္မတန္ သေဘာက်ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ စိတ္ေရာဂါပဲ ဆိုဆို... လမ္းသြားရင္း ကုတ္အကၤ်ီအိတ္ထဲကို လက္ႏႈိက္ထားရရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္ ရွိေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္သြားသြား အျမဲလိုလို အဲဒီ ကုတ္အကၤ်ီ ဝတ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေဟာင္းႏြမ္းေနတယ္၊ ဒါခ်ည္းပဲ ဝတ္ရင္ ငါ့ကို သူမ်ားေတြက ေျပာၾကမွာေပါ့ ဆိုၿပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။<br /><br />ဒီရာသီမွာ ဒါပဲ ဝတ္လို႔ေကာင္းတယ္ဆိုေတာ့ တျခား ငါဝယ္ေပးထားတာ ရွိသားပဲ လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ အကၤ်ီက ေတာ္ေတာ္ေလး ထူပါတယ္။ အဲဒါ ဝယ္ျဖစ္တာက အေမရိက ထြက္မလာခင္ ထိုင္းမွာတုန္းကပါ။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ စစ္ကုတ္အကၤ်ီ တစ္ထည္ေတြ႔ေတာ့ ျပပါတယ္။ ေစ်းႀကီးလို႔ မဝယ္ႏုိင္ဘူး ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က လိုမွ မလိုပဲ မယူေတာ့ပါဘူးလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ထည္ေတာ့ လိုတယ္ဆိုၿပီး အတင္း ေရြးၿပီး ဝယ္ခုိင္းေတာ့ အဲဒီ အကၤ်ီကို ဝယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္လိုခ်င္တာကို မဝယ္ေပးႏုိင္ ခဲ့တဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ေပမဲ့ အေမက က်ေနာ့္ကို သင့္ေလ်ာ္ရာ တစ္ခု အတင္းဝယ္ခိုင္းၿပီး အဲဒါကို မဝတ္တဲ့အတြက္ အျပစ္တင္ေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />ဒီလို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ပိစိေကြးေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အေျပာခံရတယ္ ဆိုတာ ယံုမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမက သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ေရွ႕မွာေတာ့ သိပ္ျပံဳးတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေအာ္ဟစ္ေနရင္းနဲ႔လည္း ဖုန္းလာလို႔ သူ႔မိတ္ေဆြနဲ႔ စကားေျပာရင္ အသံက ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြား တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ ဒီပုိစ့္ေရးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေလွ်ာက္ေျပာတယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ရွိမယ္ဆို က်ေနာ္ မအံ့ၾသမိပါဘူး။<br /><br />အခု က်ေနာ္နဲ႔အတူ တီတီစီမွာ တက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတာ တစ္သက္ေလာက္ ရွိလုိ႔ သေဘာၤ ကက္ပတိန္ေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြေတာင္ ျဖစ္ၾကပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္မွာ ့့၈တန္းမွာ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ထုိင္းကို လုိက္လာခဲ့ရတဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ နယ္စပ္ က်ေနာ္ တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ GED စာေမးပြဲ ေျဖလုိ႔ ေအာင္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီ တစ္ဝက္မွာ ဘာလက္မွတ္မွ မရေသးခင္ က်ေနာ့္ကို ေက်ာင္းထုတ္လုိက္ၿပီး အေမရိက သြားဖုိ႔ ကိစၥ လုပ္ခဲ့တဲ့ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး နယ္စပ္က စစ္စခန္းအထိ ျပန္ပို႔ခံရလို႔ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေထာင္အၾကာႀကီး က်ရင္က်၊ မက်ရင္လည္း အေသပဲ၊ ျပန္လာရဖို႔ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္တဲ့အထိ အေမလုပ္တာ မွားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ အျပစ္ မတင္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />အခု မိဘကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီလည္း က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အျပစ္တင္ခံရေနတုန္းပါပဲ။ အခန္းထဲမွာ အိပ္ယာ မသိမ္းထားတာက ျမင္မေကာင္းဘူး ဆိုလုိ႔ ကိုယ့္အခန္းတံခါး ကိုယ္ပိတ္ထားလည္း အဲဒါက ကလန္ကဆန္ လုပ္တာပါ ဆိုၿပီး အျပစ္တင္ျပန္တယ္။ တခါတေလ က်ေနာ့္မွာလည္း မိဘေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တာ ခ်က္ခ်င္း မလုပ္ႏုိင္ပဲ ကိုယ့္အတြက္လည္း အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေလးေတြ ရွိေနတတ္တယ္ ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ နားမလည္ေပးၾကပါဘူး။<br /><br />က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အေမ့ကို ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလုိ႔ အေမကသာ ျပန္မေအာ္ဘူးဆုိ က်ေနာ္ ေျပာျပ ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ အဖိုးအဖြား၊ ႏွစ္ဖက္လံုးအပါအဝင္... အေမနဲ႔ အေဖေရာ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ တကၠသိုလ္ တက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဆက္မတက္ႏုိင္ပဲ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ေနခဲ့ရတဲ့ လူ တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဘဝကို က်ေနာ္ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္ေနတယ္၊ က်ေနာ့္မွာ စိတ္မေက်နပ္မႈေတြ မရွိဘူး၊ လို႔ေတာ့ မထင္ၾကပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုမွာ ဒီလဆို အဆင္ေျပပါၿပီ ထင္လုိက္တိုင္း ပုိက္ဆံကုန္ဖုိ႔ အေၾကာင္းအရာေတြက ေပၚေပၚလာတယ္။ ဒီအတိုင္းဆို ေက်ာင္းတက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္က်လည္း ဘယ္လို လာဦးမလဲမသိဘူး။ က်ေနာ္ အခုထိ ၈တန္းေအာင္တဲ့ အဆင့္ပဲ ရွိေနတဲ့အတြက္ လူျဖစ္မလား ေခြးျဖစ္မလား မသိရႏုိင္တဲ့ က်ေနာ့္ ေရွ႕ေရးအတြက္ က်ေနာ့္မွာလည္း က်ေနာ့္ ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ အေမကို... ေက်းဇူးျပဳ၍ က်ေနာ့ကို ေကာင္းတဲ့ဖက္ကလည္း နည္းနည္းေလး လွည့္ၾကည့္ေပးပါ။ က်ေနာ့္ရဲ့ မ်ားျပားလွတဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျမင္ႏုိင္သလို၊ က်ေနာ့္ရဲ့ အားသာခ်က္ေလးေတြ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ နည္းပါးေပမဲ့ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ရွာၾကည့္ေပးပါ။ အေမ့ကိုသာ နားလည္မေပးဘူးဆို က်ေနာ့္အေနနဲ႔လည္း တစ္ေန႔လံုး အေမ့ကို ထိုင္ အျပစ္တင္ေနဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ က်ေနာ့္ကိုလည္း နည္းနည္း နားလည္ေပးပါလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္မိတယ္။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7161648913297565068?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-6093324804536364132009-04-29T18:13:00.004-04:002009-04-29T18:34:08.321-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီတစ္ခါကေတာ့ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး wallpaper ေလးပါ။ က်ေနာ္ တေလာက က်ေနာ့္ ကြန္ပ်ဴတာ ထဲကို <a href="http://www.gimp.org/">GIMP</a> သြင္းထားေသးတယ္။ <a href="http://photoshop.es0ftware.com/">Photoshop</a> က အေမရိက ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ အရင္လို သြင္းထားဖုိ႔ သိပ္ အဆင္မေျပလုိ႔ပါ။ :D<br /></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေနာက္က်ေတာ့ သူက Photoshop လိုပဲ... ဖြင့္ရတာ ေလးတာနဲ႔ သိပ္လည္း မသံုးျဖစ္တာနဲ႔ က်ေနာ္ ျပန္ Uninstall လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ အခု ဒီပံုက်ေတာ့ ရြာလည္တာေပါ့။ မူရင္း ဓါတ္ပံုကို က်ေနာ္ ေဘးက ဓါတ္ပံု အနားေတြ ေပ်ာက္သြားေအာင္ Brush နဲ႔ တိုက္ပစ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ <a href="http://picasa.google.com/">Picasa</a> ကို သံုး... effect ေတြ တပံုႀကီး ထည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီဟာ ထြက္လာတာပါပဲ။ ဒီတစ္ခုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာၾကာ အခ်ိန္ ေပးလုိက္ရတယ္။ အစက ေဘးပုိင္းကို သကၤန္းေရာင္ ထားမလားလုိ႔... ဒါေပမဲ့ အနက္ေရာင္ပဲ ေကာင္းတယ္ ထင္လုိ႔ ဒီအေရာင္ ထားလုိက္တယ္။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfjStp8t9kI/AAAAAAAABBQ/knZYrGyUQLc/s1600-h/Saffron+Revolution+%28wallpaper%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfjStp8t9kI/AAAAAAAABBQ/knZYrGyUQLc/s400/Saffron+Revolution+%28wallpaper%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330241840789452354" border="0" /></a>Saffron Revolution (wallpaper)(1280:1024)(jpg)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">Saffron Revolution (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://htoomyat.blogspot.com/" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>.<br />Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://htoomyat.blogspot.com/" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>.<br />Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://htoomyat.blogspot.com/" rel="cc:morePermissions">http://htoomyat.blogspot.com/</a>.<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ဆြဲခ်မယ္ဆို ပံုေပၚက Click ၿပီး ပံုခ်ည္းသာ ရွိတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို ေရာက္သြားရင္ ပံုေပၚမွာ ဘယ္ Click ႏႈိပ္ပါ။ ေနာက္ အဲဒီထဲက Save as ဆိုတာကို ေရြးခ်ယ္</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">ၿပီး လိုခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ ဖုိင္ကို သိမ္းယူႏုိင္ပါတယ္။</span></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-609332480453636413?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-77745906324336925892009-04-28T14:04:00.004-04:002009-04-28T14:16:54.230-04:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfdG2nin8aI/AAAAAAAABAc/HJOHErfmonE/s1600-h/Doe+Lone+%28Wallpaper%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfdG2nin8aI/AAAAAAAABAc/HJOHErfmonE/s400/Doe+Lone+%28Wallpaper%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329806588157358498" border="0" /></a><br />Doe Lone (wallpaper)(1280-1024)(jpg)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">Doe Lone (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>.<br />Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>.<br />Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">တစ္ေခတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ယူဆတဲ့ ဒိုးလံုးအတြက္ အမွတ္တရ wallpaper ပါ။ အႀကိဳက္ဆံုး အဆိုေတာ္ ေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ ျဖစ္ၿပီး အေသေစာ သြားတဲ့ အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ အရိုးထိေအာင္ရူး နဲ႔ တျခားအေခြေတြတုန္းက မသိခဲ့ပါဘူး။ အေကာင္းဆံုး ေတးမ်ား ဆိုတာ ထြက္မွ သူ႔သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ဖူးတာပါ။ ေကာင္းလွခ်ည္လား ဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့မွ ေနာက္က်သြားပါၿပီ။ ၂၀၀၃ မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ထံုးစံအတိုင္း ပံုကို Click လုပ္ၿပီး Save file နဲ႔ သိမ္းယူႏုိင္ပါတယ္။ ဒီ wallpaper ေလးကို ပံုစံ ေပါင္းစံုနဲ႔ စမ္းၾကည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွ အရွင္းလင္းဆံုး ပံုစံေလးကို ေရြးၿပီး အခုလို တင္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ Font သံုးမ်ိဳးပါပါတယ္။ Zawgyi-one, Myawaddy 13 နဲ႔ Buffied ဆိုတဲ့ font သံုးခုပါ။ ဓါတ္ပံုကေတာ့ အရိုးထိေအာင္ရူး ဆိုတဲ့ အေခြ ကာဗာက ပံု ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7774590632433692589?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-50136125331199704272009-04-28T11:27:00.007-04:002009-04-28T12:32:11.416-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sfcs6gyf2MI/AAAAAAAABAU/gcrmeQXe2UM/s1600-h/NoSmokingSymbol_227808_7.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 392px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sfcs6gyf2MI/AAAAAAAABAU/gcrmeQXe2UM/s400/NoSmokingSymbol_227808_7.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329778067762043074" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေနပူတဲ့ ေန႔ေတြဆို အေတာ္ေလး အိပ္ငိုက္တယ္။ ေအးတဲ့ေန႔ေတြေရာ မငိုက္ဘူးလားဆိုေတာ့ တူတူပါပဲ။ စာရင္းေတြ တြက္ရတာေလာက္ အိပ္ငိုက္တဲ့အလုပ္ ရွိဦးမလား။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ထိုင္အိမ္သာ ဆိုေတာ့ အဖံုးဖံုးၿပီး တက္ထိုင္ေနလုိက္ရင္ ခံုမွာ ထုိင္ေနရသလိုပဲဆိုေတာ့ မဆိုးပါဘူးေလ။ ေဘးကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ နံရံ ျဖဴျဖဴႀကီးကလည္း ေဖြးေဖြးႀကီး ရွိေနတယ္။ တကယ္ဆို အိမ္သာနဲ႔ လုိက္ေအာင္ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး ျဖစ္ေနသင့္တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းတုန္းက ေယာကၤ်ားေလး အိမ္သာဆို ေကာ္ရစ္ဒါ အဆံုးမွာ ရွိတာေပါ့။ အခု သခ်ၤာအခ်ိန္ဆို ဆရာက သင္တာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။ တစ္တန္းလံုး ငိုက္ေနၾကလည္း စကားမေျပာေနၾကရင္ ၿပီးတာပဲ ဆရာလည္း ဘာမွမေျပာဘူး။ တကယ္ေတာ့ စကားမမ်ားရပဲ အိပ္ငိုက္ရတာထက္စာရင္ အိမ္သာထဲမွာ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ ရတာကို ပိုသေဘာက်မိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္သာထဲ ေရာက္ေနၾကတာေပါ့။ အိမ္သာနံရံမွာ မင္းထက္က စႏၵီလြင္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီး ေထာက္ခြ်န္နဲ႔ ျခစ္ၿပီးေရးေနတယ္။ ေအာက္နညး္နည္း နိမ့္ေနတဲ့ အဲဒီ စာတန္းကို ပြႀကီးက ေသးနဲ႔ပန္းလုိက္ေတာ့ မင္းထက္က ေအေပး ဆိုၿပီး ဆဲလုိက္တယ္။ ပြႀကီးဆိုတာက ေက်ာ္ထက္ေပါ့။<br /><br />ပြႀကီးလည္း တခါတေလ ေဆးလိပ္ ယူလာေနက်ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူယူလာ တတ္တာက နည္းနည္းပါ။ တေလာက သူ႔အဖိုး ေဆးျပင္းလိပ္ ဆိုတာႀကီး ယူလာေသး။ ဖြာေတာင္ မဖြာလုိက္ရပါဘူး။ ဟိုေကာင္ေတြက ေျပာျပတာ... အဲဒီေန႔က ျမန္မာသဒၵါေတြ မၿပီးေသးလုိ႔ စာကူးေနတာနဲ႔ အိမ္သာထဲ မလာႏုိင္လုိက္တာ။<br /><br />ေဆးလိပ္ မေသာက္ေနလည္း အိမ္သာထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ဘူး။ မိန္းကေလး အိမ္သာေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိေပမဲ့ ေယာကၤ်ားေလး အိမ္သာကေတာ့ အေတာ္ေလး အနံ႔ျပင္းတယ္။ ဆယ္တန္းက ဆရာေျပာင္ႀကီးကေတာ့ သူ႔အတန္းက ေက်ာင္းသားေတြကို တခါတေလ အိမ္သာေဆးခုိင္းတယ္ ဆိုပဲ... တခါတေလေတာ့ ၁၀ တန္းအကိုႀကီးေတြ အိမ္သာေဆးေနတာ ေတြ႔ရသား။ တျခားဆို ဘယ္ေတာ့မွ၊ ဘယ္သူမွ ေဆးေနတာ မေတြ႔ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီ အကိုႀကီးေတြ အိမ္သာလာေဆးတာ ကလည္း ဘာမွ ေသခ်ာ မေဆးပါဘူး။ အိမ္သာထဲက ထြက္မလာပဲ ေဟးလားဝါးလားနဲ႔ ဘယုတ္က် ေနၾကတာပါပဲ။ ဆရာ ဝင္လာမွာေတာ့ မပူရဘူးေလ... ဆရာေတြရဲ့ အိမ္သာက တစ္ဖက္လမ္းမွာ။ တကယ္ေတာ့ ဆရာေျပာင္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃ ႏွစ္ဆို ေတြ႔ရေတာ့မွာေပါ့။ စာေမးပြဲသာ မွန္မွန္ ေအာင္ခဲ့ရင္ ေျပာပါတယ္။ ဒီအုပ္စုကို အိမ္သာ လာေဆးခုိင္းလို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္သည္လို႔ပဲ ေအာ္ၾကမွာပဲ။<br /><br />မင္းထက္က မေသာက္တတ္ေသးပဲ အခုမွ စေသာက္က်င့္ေနေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး အဟြတ္ အဟြတ္နဲ႔ ေခ်ာင္းဆိုးေနတယ္။ အသံ သိပ္မထြက္ဖို႔ လွမ္းေျပာလုိက္ရတယ္။ ေမာ္နီတာေကာင္ကိုေတာ့ သတိထားရမယ္။ ဆရာမ မ်က္ႏွာရဖို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ျခင္းေတာင္း လိုက္ဆြဲေပးေနတဲ့ေကာင္။ တခါက အိမ္သာထဲ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ၾကတာကို ဒီေကာင္ လက္တို႔လုိက္လုိ႔ အတန္းပုိင္ ဆရာမက ေျခသလံုးကို ၾကိမ္စာေကြ်းတာ ခံလုိက္ရေသးတယ္။ တကယ္ဆို အဲဒီေန႔က လပတ္ စာေမးပြဲအတြက္ ေကာင္းထက္ေအာင္ အေဒၚ မိတၱဴဆိုင္မွာ ခ်ံဳ႕လာတဲ့ စာရြက္ေလးေတြပါ တခါထဲ အိမ္သာထဲမွာ မွ်တာ... အဲဒါကို ရွာမေတြ႔သြားပဲ ေဆးလိပ္ ခိုးေသာက္တာပဲ မိတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။<br /><br />ထမင္းစားဆင္းေတာ့မယ္။ ပြႀကီးက သူ႔လံုခ်ည္ကို ခြ်တ္ၿပီး အသင့္ ကိုင္ထားလုိက္တယ္။ ေအာက္က ေဘာင္းဘီကေတာ့ သူ႔အႀကိဳက္ဆံုး မန္ယူ ေဘာင္းဘီ ဆိုတာေပါ့။ ဘယ္ေတာ့မွ တျခားေဘာင္းဘီ ဝတ္တာမေတြ႔ရဘူး။ ဒီေကာင္လည္း ေဘာလံုးကန္ ေကာင္းတယ္။ တခါေလာက္ အခြင့္ရရင္ ဒီေကာင္ ေဒါခီးသြားေအာင္ သူ႔ေဘာင္းဘီကို ေဆးလိပ္မီးနဲ႔ တို႔လိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ အိမ္သာ တံခါးဝမွာ ေစာင့္လုိက္၊ ေဆးလိပ္ ဝင္ဖြာလုိက္ လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္းထက္ေအာင္ကလည္း သူ႔မ်က္လံုး ျပဴးျပဴးနဲ႔ ေကာ္ရစ္ဒါ တစ္ေလွ်ာက္ကို ၾကည့္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္ ကိုင္တဲ့လူက အိမ္သာေပါက္နားမွာ ေနၿပီး ေဆးလိပ္ကို ပစ္ခ်၊ ေရေလာင္းခ်ၿပီး ေဖ်ာက္လုိက္တာနဲ႔ ပြႀကီးက အေရးၾကံဳရင္ သူ႔လံုခ်ည္နဲ႔ အေငြ႔ေတြကို ယပ္ခပ္ၿပီး ေဖ်ာက္ပစ္မလို႔ေပါ့။ အလကားပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း မလာပါဘူး။<br /><br />မင္းထက္ ယူလာတဲ့ ေထာက္ခြ်န္ေလးကို ေတာင္းၿပီး သီရိထြန္းကို ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီး ေရးလုိက္တယ္။ ဒီတစ္လွည့္ေတာ့ ပြႀကီးကို လန္႔လို႔ ခပ္ျမင့္ျမင့္မွာ ေရးလုိက္တယ္။ နံရံက ေဆးမသုတ္ထားတဲ့ ဘိလပ္ေျမ နံရံ ညိုညိုႀကီး ဆိုေတာ့ ေျမျဖဴနဲ႔ ေရးရင္ေတာ့ ပိုေပၚတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေျမျဖဴမရွိေတာ့ ရွိတာနဲ႔ပဲ ေရးတယ္။ ဒီ ေသးေပါက္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ စာေတြခ်ည္းပဲ။ အိမ္သာခန္းေတြ ထဲမွာေတာ့ အကိုႀကီးေတြ လက္စြမ္းျပ ထားၾကတဲ့ ကိုယ္တံုးလံုးပံုေတြ ရွိေလရဲ့။ သူတို႔လည္း ဘာတတ္လုိ႔လဲ... အဓိက ေနရာေတြ ေပၚေအာင္ ဆြဲထားလုိ႔သာ ဘာပံုမွန္းသိတာ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီပဲ။<br /><br />ဒီေန႔လည္း သီရိထြန္း သူ႔ေက်ာင္းကားဆီ သြားရင္ ငါတို႔ လိုက္ၾကဦးမလားလုိ႔ ေမးေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွ ျပန္မေျပာၾကဘူး။ သီရိထြန္း အေဒၚက ၅ တန္းက ဆရာမေလ။ တစ္ေန႔က ေတြ႔လိုက္တာ ငါ့တူမကို လုိက္စကားေျပာေနတာ နင္တို႔ကို ငါ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ရံုးခန္း ပုိ႔လိုက္ရမလား ဆိုလို႔ အကုန္လံုး လန္႔ေနၾကတာ။ ေဆးလိပ္မီးက အစီခံနား ကပ္လာတာ လက္ေတာင္ ပူလာတယ္။ ပြႀကီး အနားကပ္လာတာ ေဆးလိပ္ လုမလို႔ဆိုတာ သိတာေပါ့။ တစ္ဖြာေလာက္ ဖြာလုိက္ၿပီး အိမ္သာထဲ ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့ သူ႔အလွည့္ ရတာနဲ႔ ပြႀကီးက ေအေပးလုိ႔ ဆဲလိုက္ျပန္တယ္။ လွည့္ၿပီး သြားဖ်ီးျပလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္း ေခါက္တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြ ထမင္းခ်ိဳင့္ ရွိသူက အတန္းထဲ ျပန္စား၊ အိမ္ျပန္ စားမဲ့ လူေတြက အျပင္ထြက္သြား၊ မုန္႔ေစ်းတန္းမွာ ဝယ္စားမဲ့လူေတြက မုန္႔ေစ်းတန္းသြားနဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္လမ္းစီ ေရာက္ကုန္ၾကတယ္။<br /><br />လက္ပတ္နာရီကို ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၁၂ နာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္။ မန္ေနဂ်ာဟာ သိပ္စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတယ္။ သူ႔ဟာသူ အေပၚက ျမန္ျမန္ မလုပ္ႏုိင္လုိ႔ အလုပ္ေတြ ပံုေနတာနဲ႔ ေအာက္က လူေတြပါ လာလာပိတယ္။ ေဘာ့စ္က တခါတေလ လာလာ ပြမ္ခ်င္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ ပြႀကီး ဆဲသလို ေအေပးႀကီးေတြလို႔ ဆဲခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာေသး။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္သာထဲ တစ္ေယာက္တည္း ဝင္ဝင္ထုိင္ေနျဖစ္တယ္။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္မွ ျပန္ထြက္ေတာ့မယ္။<br /><br />ရံုးအျပင္မွာမွ ေဆးလိပ္ ေသာက္ရမယ္ ဆိုလုိ႔ ေဆးလိပ္ေတာ့ ခိုးမေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နံရံမွာလဲ သီရိထြန္းကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္သာကေတာ့ အနံ႔ေလး သင္းသင္းေလးနဲ႔ နံရံက ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးရယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5013612533119970427?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-92195797907367262672009-04-23T08:08:00.003-04:002009-04-28T11:18:58.013-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">Wolf အထိ ေရးၿပီးသြားပါၿပီ။ က်ေနာ္ ဒီမွာ ေရးဖို႔ကို ျပန္ျပန္ ေဆာ့ရင္း သတိ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">ထားမိတာက... အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတဲ့အမွ် က်ေနာ္ တင္ျပထားတဲ့ ခံတပ္ တည္ေဆာက္ပံု အေပၚမွာပဲ ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲၿပီး အကာအရံေတြ မ်ားမ်ားလာတာကို ေတြ႔ေတြ႔လာရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္ ၾကာေလေလ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေတြက ေဖာက္ရ ခက္ခဲလာေလေလ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ သတိထားစရာပါ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:zawgyi-one;" >Saladin</span><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">Saladin ရဲ့ Description မွာကိုက Desert Economy ကို ေကာင္းေကာင္း လည္ပတ္ႏုိင္တဲ့ Lord တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ေျပာထားပါတယ္။ တကယ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေကာင္းေကာင္း လည္ပတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို စီးပြားေရးနဲ႔ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈကို </span></span><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">အသားေပးထားတဲ့ အတြက္လည္း သူ႔ရဲ့ ခံတပ္ တည္ေဆာက္ပံုဟာ တိုက္ခိုက္လုိ႔ လြယ္ကူသြားရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfBmkMn3NqI/AAAAAAAAA_8/q1pPRJMVpPY/s1600-h/AIs.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 253px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfBmkMn3NqI/AAAAAAAAA_8/q1pPRJMVpPY/s400/AIs.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327871131229042338" border="0" /></a><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /><br />အထက္မွာ ျမင္ရတဲ့အတိုင္း သူ႔ခံတပ္ ပံုစံဟာ ရိုးရွင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလာက္လႊဲနဲ႔ ပစ္ခတ္ရ အခက္အခဲ ရွိပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ ေမွ်ာ္စင္ အဝိုင္းႀကီးေတြေပၚမွာ ျမားပစ္လက္နက္ တင္ထားတတ္လုိ႔ပါ။ အဲဒါနဲ႔ မမီတဲ့ ေနရာမွာ Deploy လုပ္ထားရင္လည္း ပစ္လုိ႔ မမီေတာ့ ျပန္ဘူး။ အခက္အခဲ ရွိပါတယ္။ က်ံဳးက အေရွ႕မွာ နည္းနည္းပဲ တူးထားၿပီး တံခါးကို ကစားသူ player ဖက္က ၾကည့္ရင္ ေက်ာဖက္မွာ ေဖာက္ထားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ အေနာက္ကို ေရာက္ေအာင္ သြားဖို႔ဟာ Heavy Infantry နဲ႔ဆို မလြယ္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />က်ေနာ္ေျပာခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ့ ေပ်ာ့ကြက္ကေတာ့ သူ႔ရဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ အေဆာက္အအံုေတြပါ။ မ်ားလြန္းအားႀကီးၿပီး ၿမိဳ႕ရိုးအျပင္ကိုေတာင္ လွ်ံထြက္ေနတတ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုး နံရံနဲ႔ ကပ္ၿပီး အိမ္ေတြ၊ Mercenary Post၊ ေစ်း တို႔ကို ေဆာက္ထားေလ့ ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို ေရႊ ငါးျပားသာ ေပးရတဲ့ မီးတုတ္ကိုင္ Arabian Slave ေတြကို အနည္းဆံုး ၁၀ ေယာ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">က္ အမ်ားဆံုး ၂ဝ အထိ ဝယ္ၿပီး ေျမပံုရဲ့ တစ္ဖက္စြန္း ေထာင့္ကို ေခၚသြားၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က မဝင္ပဲ ေနာက္ဖက္ကို ေဘးတိုက္ ဝင္သင့္ပါတယ္။ ဝင္တဲ့ေနရာမွာ ၿမိဳ႕ရိုးနား နီးလာေလေလ အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ Click ႏႈိပ္ အမိန္႔ေပးၿပီး နီးရာ အိမ္ တစ္အိမ္အိမ္ကို မီးရႈိ႕ခိုင္းပါ။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ Click ႏႈိပ္ခုိင္းရတာက... သူတုိ႔ဟာ လမ္းမွာ ေတြ႔ရင္ ေတြ႔တဲ့ လူေတြကို မီးတုတ္နဲ႔ ရိုက္သတ္ေနတတ္ေတာ့ ေႏွာင့္ေႏွး က်န္႔ၾကာၿပီး အေပၚက ျမားသမားေတြ လွမ္းပစ္လုိ႔ ေသကုန္တတ္ပါတယ္။<br /><br />Safe ျဖစ္ၿပီး ေငြပိုကုန္တဲ့ နည္းလမ္း အေနနဲ႔ေတာ့ Arabian</span><span style="font-family:zawgyi-one;"> ျမင္းစီး ျမားပစ္ သမားေတြကို Slave ေတြ မဝင္ခင္မွာ အျခား ၿမိဳ႕ရိုးဖက္ခ်မ္းကို Flank တစ္ခုခြဲၿပီး အရင္ ဝင္ခုိင္းၿပီး ျမားသမားေတြကို ဆြဲေဆာင္ထားပါ။ အဲဒါဟာ Slave အေသအေပ်ာက္ႏႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္ပါလိိမ့္မယ္။ Timing မကိုက္ရင္ေတာ့ ေျမြပါလည္းဆံုး သားလည္း ဆံုးသလို အကုန္ ေသကုန္တတ္ပါတယ္။<br /><br />မီးရႈိ႕ဖို႔က အေဆာက္အဦး တစ္ခုခုေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အနားမွာ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">တျခား အေဆာက္အအံုေတြ ဆက္စပ္ေနဖုိ႔ လိုပါတယ္။ အဲဒါမွ မီးက ျပန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ ဒါ့အျပင္ နံရံကိုပါ ေက်ာ္ၿပီး ျပန္႔သြားႏုိင္တဲ့ အတြက္ ၿမိဳ႕ရိုး အတြင္းပုိင္းမွာ ျပြတ္သိပ္ေနတဲ့ အေဆာက္အံုေတြပါ အကုန္ မီးစြဲေလာင္ ကုန္ပါေတာ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />တိုက္ခုိက္မႈကို တန္ျပန္ဖုိ႔ အေနနဲ႔က Saladin ရဲ့ တိုက္ခုိက္ပံုဟာ ျမင္းစီး ျမားပစ္ Arabian ေတြ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေဖာက္ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုး ေဘးကို ပတ္ၿပီး စိုက္ခင္းေတြက အလုပ္သမားေတြကို ရွင္းပစ္တဲ့အတြက္ ကုန္ထုတ္ စြမ္းအား ေလ်ာ့သြားတတ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">္ပါတယ္။ ဒုတိယ အဆင့္အေနနဲ႔ေတာ့ Siege Weapon ေတြရယ္၊ Arabian Sword Man (Heavy Infantry) ေတြ တန္းစီၿပီး လာတတ္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္စင္ေတြ၊ တံတိုင္းေတြေပၚမွာ Arabian Fire Thrower ေတြ တင္ထားပါ။ အနားကပ္ၿပီး တံတိုင္းကို လာဖ်က္ရင္ အေပၚကေန မီးနဲ႔ ပစ္ခ်ႏုိင္ပါတယ္။ Heavy Infantry ေတြကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ ရွင္းပစ္ႏုိင္တာဟာ မီးေတာထဲမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Ca</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">liph</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br />ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရႈပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ သူနဲ႔ တိုက္ရတာ ပြဲစကတည္းက စိတ္ပူေနရပါတယ္။ သူ႔ ခံတပ္ က်ေတာ့လည္း ပိစိေလးနဲ႔ ေဖာက္ရဖုိ႔ဟာ နည္းနည္း လည္ပါတယ္။ စစခ်င္းကတည္းက စိတ္ညစ္ရတာဟာ ပြဲစၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ Arabian Slave ေတြ လာၿပီး ခံတပ္နဲ႔ ေဝး</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေဝးမွာ ရွိေနတတ္တဲ့ ေက်ာက္မိုင္း၊ သံမိုင္း၊ စိုက္ခင္းေတြကို မီး လာလာ ရႈိ႕တတ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ပင္မ ခံတပ္ႀကီးကို လာရင္မဆိုင္ပဲ ေကြ႔ပတ္သြားၿပီး မီးသြားသြား ရႈိ႕ေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfceKd63dAI/AAAAAAAABAE/ZrMJ0NcVM7k/s1600-h/Caliph.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 305px; height: 255px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfceKd63dAI/AAAAAAAABAE/ZrMJ0NcVM7k/s400/Caliph.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329761849195328514" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">သူ႔ခံတပ္မွာ ေမွ်ာ္စင္ အႀကီး တစ္ခုမွ မသံုးပဲ မီးျမား ပစ္ႏုိင္တဲ့ မီးခြက္ေတြ တင္ထားတဲ့ ေမွ်ာ္စင္ အဝိုင္း အျမင့္ေတြကို အမ်ားႀကီး သံုးထားတတ္ပါတယ္။ အေပၚမွာ Fire Thrower ေတြ တင္ထားတာေတြ၊ ျမား မီးၿငွိဖို႔ မီးခြက္ေတြ တင္ထားတာေတြ ေတြ႔ရတာနဲ႔ သူ pitch ေတြနဲ႔ မီးေလာင္ကြင္းေတြ ေထာင္ထားတာကို သေဘာေပါက္ရပါမယ္။ Infantry နဲ႔ ဝင္ရင္ တပ္လံုးျပဳတ္မဲ့ ခံတပ္မ်ိဳးက တစ္မ်ိဳးပါ။ Catapult ေတြ သံုးၿပီး အရင္ျဖိဳ၊ မီးေလာင္လို႔လည္း ဆံုးရႈံးမႈ သိပ္ရွိမွာ မဟုတ္တဲ့ ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳ infantry ကို အရင္လႊတ္။ ဒါမွမဟုတ္ assassin ေတြ လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ခံတပ္အထူကေတာ့ တစ္ထပ္တည္းပါ။ အင္မတန္ ပါးလႊာပါတယ္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမယ္... အမေလးဟ... မထင္ရပဲ ဒီဟာကလည္း ရွည္လ်ားလိုက္တာ... ေတာ္ေတာ္ေလး ေျပာရသားပဲ...<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-9219579790736726267?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-48825603069211317152009-04-16T22:36:00.010-04:002009-04-16T23:18:29.777-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Wallpaper ေလးေတြ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ဆြဲခ်မယ္ဆို ပံုေပၚက Click ၿပီး ပံုခ်ည္းသာ ရွိတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို ေရာက္သြားရင္ ပံုေပၚမွာ ဘယ္ Click ႏႈိပ္ပါ။ ေနာက္ အဲဒီထဲက Save as ဆိုတာကို ေရြးခ်ယ္</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">ၿပီး လိုခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ ဖုိင္ကို သိမ္းယူႏုိင္ပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br />သံုးပံုထဲက လက္သီး လက္ေမာင္း တန္းေနတဲ့ ပံုက လက္သီးနဲ႔ ၾကယ္နဲ႔ကေတာ့ သူမ်ား ဒီဇိုင္းပါ။ မူရင္း ဒီဇိုင္းကို ေအာက္မွာ တင္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီ ဒီဇိုင္းကို က်ေနာ့္ဟာ က်ေနာ္ Paint ထဲမွာ လက္သီးနဲ႔ ၾကယ္မွာ လက္သီးကို သတ္သတ္ ခြဲထုတ္၊ ဘယ္လွည့္၊ ညာလွည့္ၿပီး ကိုယ့္ composition နဲ႔ ကိုယ္ ၾကည့္ေကာင္းမယ္ ထင္သလို ျပန္ပြား ထားတာပါ။</span> အေပၚမွာ 28 days later font ကို အသံုးျပဳထားပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefsVqtpNmI/AAAAAAAAA_c/M__dyDwdkb4/s1600-h/Revolution.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 380px; height: 380px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefsVqtpNmI/AAAAAAAAA_c/M__dyDwdkb4/s400/Revolution.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325484941376042594" border="0" /></a><br />Original Graffiti. (Thanks to the original artist)<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefudZVj7KI/AAAAAAAAA_k/UO22IuMerJU/s1600-h/To+Victory.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefudZVj7KI/AAAAAAAAA_k/UO22IuMerJU/s400/To+Victory.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325487273173839010" border="0" /></a>To Victory (wallpaper)(1280:1024)(png)<br /><br /><div style="text-align: center;"><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">To Victory (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>. Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>. Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.</div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေအာက္က Wallpaper ကိုေတာ့ ေအေက ၄၇ ႏွစ္လက္ အဲလို ဆိုင္ေနတဲ့ပံု ရဖို႔ တကယ့္ ေသနတ္ ေစာင္းေနတဲ့ ဓါတ္ပံုကို အင္တာနက္ေပၚမွာ အရင္ ရွာပါတယ္။ ေစာင္းေနတာ မရလုိ႔ အသ</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">ံုးဝင္မယ္ ဆိုတဲ့ ပံုကိုပဲ ယူလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီ ဓါတ္ပံုကိုမွ Paint နဲ႔ အေပၚမွာ အေရာင္ ဆိုးပ</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">စ္လိုက္ပါတယ္။ ဓါတ္ပံုနဲ႔ သက္ဆိုင္တာ ဘာမွ ေပၚမေနေတာ့တဲ့ အတြက္ မူရင္း ပံုကို တင္မေနေတာ့ပါဘူး။ အဲလိုနဲ႔ ေသနတ္ပံုစံ ရပါတယ္။<br /></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေနာက္ လိုအပ္တဲ့ ဒီဂရီကို ေစာင္းေနရေအာင္ Microsoft Windows Picture Manager ထဲမွာ ဝင္လုပ္ပါတယ္။</span> ၿပီးေတာ့မွ Paint ထဲမွာ Copy လုပ္၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ Paste လုပ္တဲ့အခါ ေသနတ္ ပံုရိပ္ ေနာက္တစ္ခု ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီ ေသနတ္ကို Flip လုပ္လိုက္ၿပီး ေျပာင္းျပန္ လွည့္လိုက္ၿပီး ႏွစ္ခုကို ထပ္လုိက္ပါတယ္။ ၾကယ္ကေတာ့ အထူး ေျပာစရာ မလိုပါ။ Font ကေတာ့ Alias ပါ။<br /><br />စာသား Anti-Non Violence ဆိုတာကေတာ့ Non-Violence (အၾကမ္းမဖက္ လမ္းစဥ္)ကို ဆန္႔က်င္တယ္ ဆိုၿပီး သံုးခ်င္တာပါ။ အဲလို သံုးထားတာ တခါမွ မျမင္ဖူးပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရမ္းခ်လိုက္ေပမဲ့ ဖတ္မိတဲ့လူေတြ ဘာကို ဆိုလိုတယ္ ဆိုတာ သေဘာေတာ့ ေပါက္လြယ္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefwzchgoVI/AAAAAAAAA_s/gDOOU4zK7zE/s1600-h/Anti+-+Non+violence.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefwzchgoVI/AAAAAAAAA_s/gDOOU4zK7zE/s400/Anti+-+Non+violence.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325489851009638738" border="0" /></a>Anti-Non Violence (wallpaper)(1280:1024)(png)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">Anti-Non Violence (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>. Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>. Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.<br /></div><br />ေနာက္ဆံုး တစ္ခုကေတာ့ က်ေနာ္ လုပ္ထားျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ အစက Wallpaper အေနနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ Design တစ္ခု အေနနဲ႔ပဲ လက္ေဆာ့ထားခဲ့တာပါ။ ဒီကေန႔ wall paper ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ ျဖစ္ေတာ့မွ ေခ်ာင္ ထိုးထားတဲ့ အဲဒါေလးကို ျပန္သတိရၿပီး Wall paper size ကို ခ်ဲ႕ေပးလုိက္တာပါ။ စာသား Red Dawn ဆိုတာ ကေတာ့ Red Alert 2 ရဲ့ ပထမဆံုး Soviet Mission က ေခါင္းစဥ္ (The Red Dawn) ကို သေဘာက်လုိ႔ အဲဒီတုန္းက ယူျဖစ္သြားခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အနီေရာင္ အာရံုဦးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တစ္ပံုလံုး နီတာလည္း ဘာမွမပါပါလားလုိ႔ ေမးရင္ေတာ့... အစက က်ေနာ္ မေတာက္ပတဲ့ အနီေရာင္ရဲ့ တူတံစဥ္ကို အနက္ေရာင္ ေနာက္ခံနဲ႔ လုပ္ထားတာပါ။ အဲဒီမွာ အျဖဴေရာင္ေလး ထည့္မိသြားရာကေန ဆက္ လက္ေဆာ့လုိက္တာ အနီေရာင္ထည့္ရင္ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားလုိ႔ ေတြ႔ရတဲ့ အေရာင္အတုိင္း ဆက္လုပ္လိုက္တာပါပဲ။ မ်က္ေစ့ေတာ့ အနည္းငယ္ ေနာက္မယ္ ထင္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ တင္ၾကည့္ၾကည့္တာ သိပ္ႀကီးေတာ့ မဆိုးလွဘူးလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sefyz2Q5ydI/AAAAAAAAA_0/RruillDfNLQ/s1600-h/The+New+Red+Dawn.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sefyz2Q5ydI/AAAAAAAAA_0/RruillDfNLQ/s400/The+New+Red+Dawn.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325492056942561746" border="0" /></a>The New Red Dawn (wallpaper)(1280:2040)(png)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">The New Red Dawn (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>. Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>. Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4882560306921131715?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-87454782521116017562009-04-16T09:45:00.012-04:002009-04-16T10:15:46.657-04:00<span style="font-weight: bold;">Thai protest leader speaks out - 10 APR 09</span><br /><p></p><br /><object width="660" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NDkHti2tmtc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/NDkHti2tmtc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Thai protesters defy state of emergency - 12 Apr 09</span><br /><p></p><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aVGKm7GSqcw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/aVGKm7GSqcw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />13 April 2009</span><br /><p></p><br /><object width="660" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NT_B6EYWjzE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/NT_B6EYWjzE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="405"></embed></object><br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UHvRElLFHVo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/UHvRElLFHVo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;">What Thailand's 'red shirts' want - 13 April 2009</span><br /><p></p><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Xx7vJfoDwmM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Xx7vJfoDwmM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Thai Protests End</span><br /><p></p><br /><object width="660" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZqnMUfn2iv4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ZqnMUfn2iv4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="405"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-8745478252111601756?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-45808277351711124112009-04-15T20:34:00.009-04:002009-04-16T21:14:03.086-04:00<span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Stronghold အေၾကာင္းကို အရင္ကလည္း ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ <a href="http://htoomyat.blogspot.com/2008/06/stronghold-crusader.html">ဒီမွာ</a> သြားျပန္ဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။ </span></span><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အခု တစ္ေခါက္ေတာ့ က်ေနာ္ Stronghold Crusader ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဗားရွင္း ျဖစ္တဲ့ Stronghold Crusader Extreme ကိုပါ ေဆာ့ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ဗားရွင္းဟာ ကေလးကစားတဲ့ ဂိမ္းလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေျမပံုထဲမွာ Mercenary Post ေတြ စစ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကတည္းက ပါၿပီး </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">စစ္သာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">းေတြကို တစ္ခ်ိန္လံုး အလကား ထုတ္ေပးေနပါတယ္။ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ လႊတ္ထားလုိက္ရင္ လူ ၁၀၀ နီးပါးေလာက္ အဲဒီနားမွာ စုေနတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">စီးပြားေရးလည္း လုပ္စရာမလို၊ ဗ်ဴဟာလည္း စဥ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">္းစားစရ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ာ မလိုပဲ လူေတြခ်ည္း ထိုင္လႊတ္ၿပီး တိုက္ေနလုိ႔ ရတဲ့အတြက္ Stronghold ဂိမ္း တစ္ခုလ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ံုးရဲ့ အရသာပါ လံုးဝ ေပ်ာက္ဆံုးသြား ရတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ ပုိဆိုးတာက အခ်ိန္နဲ႔အမွ် တက္ေနတဲ့ ပါဝါေတြ ပါေနတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ာပါ။ မိုးေပၚကေန ျမား ပစ္ခ်တာတို႔... လိုခ်င္တဲ့ unit ေတြ မိုးေပၚက က်လာတာတို႔... ပါေတာ့... က်ေနာ္ စဥ္းစားတာ သူတို႔ ပင္မ ရဲတိုက္ႀကီးေတာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">င္ မထားထားေတာ့ပဲ အဲဒီ စစ္သားေတြနဲ႔ခ်ည္း တိုက္ခိုင္းရင္ေတာင္ ရေနၿပီလို႔ပဲ ေတြးမိေတာ့တယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အင္း... Extreme လို႔ ဆိုထားေတာ့လည္း အဲေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့ေလ...</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaHIIcj2eI/AAAAAAAAA-0/nue5wjuZmh0/s1600-h/286673_full.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 346px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaHIIcj2eI/AAAAAAAAA-0/nue5wjuZmh0/s400/286673_full.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325092183188167138" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အဲဒီေတာ့ Stronghold Crusader မွာ Artificial Intelligence player ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္တဲ့ Strategy Guide ကို ဆက္ေရးပါမယ္။ Stronghold Crusader ကို စေဆာ့ရင္ တကယ့္ တို</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က္ပြဲေတြ မတိုက္ခင္ Tutorial ကို ေဆာ့ၾကည့္တာရယ္၊ Castle Builder ဆိုတဲ့ ထဲက ေက်ာက္တူးဖုိ႔ ေနရာပဲရွိၿပီး</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> အပ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">င္စုိက္ဖုိ႔ေနရာ၊ သံတူးဖို႔ ေနရာေတြ တစ္ခုမွ မရွိတဲ့ သဲကႏၲာရ ေျမပံုမွာ Castle ေဆာက္တာကို အရင္ ေလ့က်</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">င့္ၾကည့္ပါ။ ကုန္ပစၥည္း တစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ ေစ်းကို အသံုးျပဳ ေရာင္းဝယ္ၿပီး အသက္ရွင္ႏုိင္မွ သဲကႏၲာရ စီးပြားေရးကို ပိုင္ၿပီလို႔ ေျပာလို႔ ရပါမယ္။ သဲကႏၲာရမွာ သံယံဇာတ တစ္မ်ိဳးတည္း ရတာနဲ႔ အသက္ရွင္ႏုိင္ၿပီ ဆိုေတာ့မွ ရန္သူနဲ႔ တိုက္ဖို႔ကို စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ Strongho</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ld ကစာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">းတဲ့ Strategy သမားေတြအတြက္ ရန္သူကို တိုက္ဖို႔ဟာ နံပတ္ ၁ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အရင္ လံုေအာင္ ကာဖို႔ဟာ နံပတ္ ၁ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ္ အခုေျပာမဲ့ Strategy Guide ေတြဟာ အေရအတြက္ထက္ မ်ားမ်ား ဝင္တာထက္ ေျပာက္က်ား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေရအတြက္ နည္းနည္း၊ အေသအေပ်ာက္ နည္းနည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏုိင္တဲ့ နည္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အေရအတြက္ မ်ားမ်ားနဲ႔ ဘာလာလာ တည့္တည့္ႀကီး တိုးမယ္ဆိုၿပီး ေခါင္းနဲ႔ ေျပးတိုက္တတ္တဲ့ Conqueror ေတြအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေခါင္းသံုးတာခ်င္း တူေပမဲ့ ေျပးမတို</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က္ပဲ စဥ္းစားတဲ့ ေနရာမွာ သံုးတဲ့ Strategist ေတြအတြက္ပါ။<br /></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ္ ေဆာ့ေနတဲ့ ဗားရွင္းထဲမွာ AI ၁၁ ေယာက္ပါပါတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ စရုိက္ ရွိတဲ့လူကို ထည့္ၿပီး ကစားႏုိင္ပါတယ္။ ခက္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိသလို လြယ္တဲ့လူေတြလည္း ရွိပါတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaKLvg7AGI/AAAAAAAAA-8/4yIfp0YOaGw/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 223px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaKLvg7AGI/AAAAAAAAA-8/4yIfp0YOaGw/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325095543749935202" border="0" /></a></span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အခု ျမင္ေနရတဲ့အတိုင္း AI ေတြကို အစဥ္လုိက္ တစ္ခုခ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">်င္းစီ ေျပာသြားတာေပါ့။ နာမည္ေတြက လက္ဝဲဖက္ကေန လက္ယာ၊ ေအာက္က သံုးေယာက္ အပါအဝင္ အစဥ္လုိက္... Rat, Snake, Pig, Wolf, Saladin, Ca</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">liph, Sultan, Lionheart, Frederik, Phillip နဲ႔ Sheriff တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ျပတဲ့ ပံုစံေတြဟာ အေစာပိုင္း ပံုစံေတြပါ။ ခြ်င္းခ်က္ကေတာ့ ပြဲက အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ခံတပ္က ပိုပုိ ႀကီးလာတတ္ပါတယ္။<br /></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-weight: bold;">Rat</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Rat ဟာ Sultan ၿပီးရင္ ဒုတိယ အလြယ္ဆံုးလို႔ သတ္</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မွတ္လုိ႔ ရတဲ့ ခံတပ္ကို ေဆာက္တတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ခံတပ္ဟာ ဝကၤပါ ဆန္ေပမဲ့ အေၾကာင္းသိရင္ လြယ္ကူပါတယ္။ ေဘးနား</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မွာ ရႈပ္ေထြးေနေအာင္ တံတိုင္းေတြ ကာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ Keep ကို တုိက္ရိုက္ ဝင္လုိ႔ရတဲ့ ေနရာမွာပဲ တံခါးကို ထားပါတယ္။ တံခါးအထိ သြ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ားၿပီး တံခါးကို ဖ်က္ဝင္လုိက္ရင္ သူ႔ဆီကို တန္းေရာက္ပါတယ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">္။ ေဘးကေန ဝင္ရင္ေတာ့ လည္ေနပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုး အုတ္တံတုိင္းကို ျဖိဳၿပီး ဝင္ရပါလိမ့္မယ္။ ၿမိဳ႕ရိုးထုက တစ္ထပ္တည္း ဆိုေတာ့ သိပ္ ေဖာက္စရာ မလိုပါ။ ခံတပ္ အေနနဲ႔ကလည္း မႈေလာက္စရာ မရွိပါဘူး။ ေမွ်ာ္စင္ေတြ သိပ္မေဆာက္ပဲ တံတိုင္းေတြေပၚမွာပဲ ေလးသမား တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ တစ္ေဒါင့္စီမွာ တင္ထားေလ့ ရွိပါတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ယ္။ လာတိုက္တဲ့ အင္အာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">းဟာလည္း ဘာမွ မမႈေလာက္ပါ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘူး။ Siege weapon ေတြ မပါတဲ့အတြက္ ျမားသမားေတြနဲ႔ခ်ည္း ခံတပ္ကို ကာထားရင္ေတာင္ ရပါတယ္။ စစခ်င္း ေဆာ့သူေတြ အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><span style="font-weight: bold;">Snake</span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaPtp5SspI/AAAAAAAAA_E/AmL8v5PsNfE/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 287px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaPtp5SspI/AAAAAAAAA_E/AmL8v5PsNfE/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325101623915229842" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Snake ကေတာ့ ခံတပ္ကို ေယဘုယအားျဖင့္ စက္ဝိုင္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ပံုသ႑ာန္ ေဆာက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ Sultan ကလည္း စက္ဝိုင္းပံုေပမဲ့ သူက ကြာတာကေတာ့ တစ္ျခမ္းကို က်ံဳးတူးထားတာပါပဲ။ ေနာက္ Sultan ရဲ့ ခံတပ္က ပိုဝိုင္းပါတယ္။ ခံတပ္ အ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကာအေနနဲ႔ Siege weapon တင္လုိ႔ မရတဲ့ ေမွ်ာ္စင္ အေသးေလးေတြနဲ႔ ခုခံတတ္ပါတယ္။ လူ ငါးေယာက္ဆန္႔ ဆလင္ဒါပံု ေမွ်ာ္စင္ အျမင့္မဟုတ္ပါဘူး။ လူ ၂၅ေယာက္ဆန္႔နဲ႔ လူ ၂၀ ဆန္႔တဲ့ ေလးေထာင့္ ေမွ်ာ္စင္ ႏွစ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">္မ်ိဳးပဲ သံုးပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုး ထုကေတာ့ ၁ ထပ္ပါပဲ။ အဲဒီေပၚ ျမားသမား အခ်ိဳ႕ တင္ထားတတ္ပါတယ္။ သူလည္း တုိက္ခိုက္တာ သိပ္မျပင္းထန္ပါဘူး။ ျမားသမား ေလာက္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ခုခံႏုိင္ပါတယ္။ သူ႔ကို ရင္ဆိုင္ဖုိ႔ အတြက္ကေတာ့ က်ံဳးကို ေျမဖို႔ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔... အေသအေပ်ာက္ မ်ားပါမယ္။ တံခါးကို အေဝးကေန အင္ဂ်င္နီယာ ၃ ေယာက္လိုတဲ့ အေဝးပစ္ ေလာက္လႊဲ အႀကီး</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> (Trebuchet) ဒါမွမဟုတ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ႏွစ္ေယာက္သာ လိုတဲ့ ေလာက္လႊဲအရွင္ (Catapult) သံုးၿပီး ၿဖိဳပါ။ Battering Ram သံုးဖုိ႔ မလိုအပ္ပါ။ ေနာက္ ေျခလွ်င္တပ္ လႊတ္ၿပီး အၿပီးသတ္ႏုိင္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-weight: bold;">Pig </span><br />Pig ကေတာ့ အနည္းငယ္ စိမ္ေခၚမႈ ရွိလာၿပီ ျဖစ္တဲ့ AI ပါ။ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အဓိက သံုးတဲ့ ယူနစ္ေတြက Crossbow man ေတြနဲ႔ Mace Man ေတြျဖစ္ပါတယ္။ Crossbow သမားေတြဟာ သာမန္ ျမားသမားထက္ ပုိေဝးေဝး ပစ္ႏုိင္ၿပီး ပိုမာတဲ့အတြက္ အားသာခ်က္ ရွိပါတယ္။ AI ေတြရဲ့ ထံုးစံအတုိင္း </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">သူတို႔ ျမားသမားေတြ၊ Crossbow သမားေတြကို ကင္းလွည္းခိုင္းတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ စိုက္ခင္းျဖစ္ေစ၊ အလုပ္စခန္းေတြကို ျဖစ္ေစ ျမားနဲ႔ တစ္ခ်ိ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">န္လံုး ပစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ စိတ္ရႈပ္ေထြးစရာ ေကာင္းလာတတ္ပါတယ္။ Mace Man က်ေတာ့ မတရား ျမန္ပါတယ္။ ဓါးသမားေတြေလာက္ မမာေပမဲ့ တုိက္ရည္ခိုက္ရည္က မဆိုးပါဘူး။ တခါ တခါ ဝင္လာလုိက္ရင္ စိုက္ခင္းေတြ၊ အလုပ္စခန္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါသြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ည</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">စ္ရ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ပါတယ္။ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ဖို႔ အေနနဲ႔ေတာ့ ျမားသမားအျပင္ ဓါးသမားေတြပါ အေစာင့္ခ်ထားႏုိင္ရင္ အဆင္ေျပပါမယ္။ Crossbow ေတြ အတြက္ကေတာ့ Arabian ျမင္းစီး ျမားပစ္သမားေတြကို ေရြ႕လ်ား တုိက္ခိုင္းႏုိင္ပါတယ္။</span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaT7nbgzfI/AAAAAAAAA_M/ESZWpRVhBJg/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 287px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaT7nbgzfI/AAAAAAAAA_M/ESZWpRVhBJg/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325106261818134002" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ခံတပ္အေနနဲ႔က ျမင္တဲ့အတိုင္း နည္းနည္း ဆန္းပါတယ္။ သူက လူ ၃၅ ေယာက္နဲ႔ Siege Weapon တစ္ခု ဆံ့တဲ့ ေလးေထာင့္ ေမွ်ာ္စင္ကို စတင္ အသံုးျပဳလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ Siege Weapon မတင္ပါဘူး။ Crossbow man ေတြပဲ တင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျပင္ကာ အုတ္ရိုးကို အုတ္ရိုး အနိမ့္ကာၿပီး ေမွ်ာ္စင္ေတြကို ကာတဲ့ အုတ္ရိုးကိုသာ အုတ္ရိုး အျမင့္နဲ႔ ကာထားလို႔ Fire Ballista</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ရဲ့ မီးျမားေတြက ေကာင္းေကာင္း ဝင္ေအာင္ ပစ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ မီးရႈိ႕ဖို႔ လြယ္ကူပါတယ္။ မီးေဘး ကာကြယ္ဖို႔ ေရတြင္းေတြ ေဆာက္ေလ့ သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ၿမိဳ႕ရိုး ထုကေတာ့ တစ္ထပ္တည္းပါ။<br /><br />ခံတပ္ရဲ့ တံခါးကို မ်ားေသာအားျဖင့္ ရန္သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ မ်က္ႏွာစာ (ခ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ံတပ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ) ေဖာက္ထား တတ္တဲ့အတြက္ သူ႔က်ေတာ့ Heavy Infantry နဲ႔ ဝင္မယ္ဆို သူ႔ Keep နား အနီးဆံုး နံရံကို Trebuchet နဲ႔ ေဖာက္ၿပီး ဝင္သင့္ပါတယ္။ Assassian ေတြ သံုးဖို႔ လံုးဝ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ အကုန္ ေသကုန္ပါလိမ့္မယ္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚက Crossbow ေတြကို တက္သတ္ဖို႔ ဆိုတာ လံုးဝ မလြယ္ပါဘူး။ လႊတ္ထားလိုက္ဖုိ႔ ဆိုရာမွာ တစ္ဖက္မွာလည္း သူတို႔က ပစ္အား ေကာင္းေနတဲ့အတြက္ တံခါးအထိ လွည့္ပတ္ သြားၿပီး တိုက္ေနရင္ အေပၚက ဆက္တိုက္ ပစ္ေနတာေၾကာင့္ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အေသ အေပ်ာက္ မ်ားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ နီးရာ နံရံကို ေဖာက္၊ အျမန္ဝင္ၿပီး အျမန္ တိုက္ရပါလိမ့္မယ္။ ျမားသမားေတြ အသံုးမဝင္သေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရန္သူကို ရိကၡာျဖတ္၊ ကုန္ၾကမ္း ျဖတ္တဲ့အေနနဲ႔ သူတို႔ စုိက္ခင္းေတြ၊ အလုပ္စခန္းေတြ နားမွာ ျမားသမားေတြ အုပ္လုိက္ ခ်ထားတာေတာ့ ဘယ္ AI နဲ႔ ကစား ကစား အသံုးဝင္ပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><span style="font-weight: bold;">Wolf</span><br />Wolf ကေတာ့ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ခံတပ္ကို ေဆာက္ႏုိင္သူ ျဖစ္ပါတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ယ္။ အင္မတန္မွ ခိုင္ခံ့ပါတယ္။ တိုက္ရည္ ခိုက္ရည္ကလည္း မဆိုးပါဘူး။ Siege Weapon ေတြ အမ်ားႀကီး သံုးတတ္သလို Heavy Infantry ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္း သံုးတတ္တဲ့အတြ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က္ စိန္ေခၚမႈ ႀကီးတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ၿမိဳ႕ရိုးကို ေဖာက္ႏုိင္ဖုိ႔ကို အေတာ္ေလး အခ်ိန္ေပးရတတ္ပါတယ္။ ေလးေထာင့္ ေမွ်ာ္စင္ေတြလည္း သံုးသလို သူက Siege weapon ေတြပါ တင္တတ္ပါတယ္။ ဒါ့ထက္ ပုိခက္ခဲေစတာကေတာ့ Pitch ေတြ အသံုးျပဳၿပီး ခံတပ္ ပတ္ပတ္လည္မွာ မီးစြဲေလာင္ႏုိင္တဲ့ အကြက္ေတြခ်ထား တတ္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚက ျမားသမားေတြက မီးျမားနဲ႔ ပစ္လုိက္ရင္ အကုန္လံုး မီးထေလာင္ႏုိင္ပါတယ္။ Heavy Infantry</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ေတြကို စုၿပီး ဝင္ခုိင္းရင္ မီးထဲမွာ တစ္တပ္လံုး ျပဳတ္တတ္ပါတယ္။ တခါတေလ ေမွ်ာ္စင္ေတြနားမွာ သစ္သားခြ်န္ေတြ ေထာင္ထားတတ္ ပါေသးတယ္။ </span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeadqwRJllI/AAAAAAAAA_U/xXpVpsAn634/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 287px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeadqwRJllI/AAAAAAAAA_U/xXpVpsAn634/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325116967249090130" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ခံတပ္က ႏွစ္ထပ္အျပင္ က်ံဳးေသးေသးေလးပါ ၾကားထဲမွာ တူးထားတတ္ေသးေတာ့ ေဖာက္ရ ခက္ခဲပါတယ္။ ေနာက္ အတြင္းခံတပ္ရဲ့ အထူကလည္း အနည္းဆံုး ၃ ထပ္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ တံခါးက အေနာက္မွာ ရွိတယ္ ဆိုေပမဲ့ ၿပိဳင္ဖက္ကို ျမားဦးမွာ ထားၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့အတြက္ ကိုယ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ အရပ္မွာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ တံခါးကို ဖ်က္ၿပီး ဝင္ႏုိင္ဖို႔ ဆိုတာဟာ ၅% ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ Siege weapon ေတြကို ခံတပ္ေပၚမွာ စေဆာက္ၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ Catapult ျဖစ္ျဖစ္ အျခား Seige weapon ေတြ တစ္ခုမွ မမီႏုိင္ပါ။ ခံတပ္က ဟာကြက္ မရွိသေလာက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မီးရႈိ႕ဖို႔လည္း မလြယ္ကူပါဘူး။ အလြယ္ဆံုး ထိပ္တုိက္ ရင္ဆိုင္တဲ့ နည္းလမ္းကေတာ့ သူ႔ စုိက္ခင္းေတြ၊ အလုပ္စခန္းေတြနားမွာ ျမားသမားေတြ ခ်ၿပီး အဲဒီ နယ္ေျမကို ထိမ္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ နည္းလမ္း တစ္ခုတည္းပါပဲ။ အစာျပတ္၊ ပစၥည္းျပတ္လာရင္ တျဖည္းျဖည္း လူထုတ္တာ နည္းလာပါလိမ့္မယ္။ ျမားသမားေတြအစား Assassian ေတြလည္း သံုးႏုိင္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုးေပၚ တြယ္တက္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ အလုပ္စခန္းေတြ၊ စိုက္ခင္းေတြကို ဖ်က္ဆီးဖုိ႔ပါ။ Assassian ေတြကို သူတို႔အနား ေရာက္မေနရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတုိ႔က လာမတိုက္ရင္ မျမင္ရႏုိင္ပါဘူး။ စိုက္ခင္းေတြ အနားကို ကပ္၊ စိုက္ခင္းက တဲနဲ႔ ေမွ်ာ္စင္ကေန ျမားပစ္လုိ႔ မရေအာင္ ကာၿပီး ဓါးနဲ႔ခုတ္ ဖ်က္ဆီးႏုိင္ပါတယ္။ စုိက္ခင္း အပ်က္၊ Assassian ေတြလည္း ကိုယ္ ျပန္အေပ်ာက္ ဆိုေတာ့ ဟိုဖက္က ထိထိေရာက္ေရာက္ မပစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မီးရိႈ႕ႏုိင္ေပမဲ့ မရႈိ႕ပါနဲ႔။ ၾကာပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္အတြက္ ကာကြယ္မႈ အေနနဲ႔ကေတာ့ Siege Weapon တင္ႏုိင္တဲ့ ေမွ်ာ္စင္ေတြ ေဆာက္ၿပီး ခံတပ္ခ်င္း မနီးရင္ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Ballista တင္၊ ခံတပ္ခ်င္း ကပ္ေနရင္ Catapult တင္ပါ။ Siege Weapon ေတြနဲ႔ လာတိုက္ေလ့ ရွိတဲ့အတြက္ Ballista ရွိမွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မီးတုတ္ရဲ့ Arabian Slave ေတြလည္း တခါတေလ လာတတ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ျမားနဲ႔ ရင္ဆုိင္ မပစ္ႏုိင္ရင္ မီရာ အကုန္ မီးရႈိ႕သြားတတ္ပါတယ္။ စစခ်င္းမွာ အင္အား ႀကီးႀကီးနဲ႔ေတာ့ လာတုိက္ေလ့ မရွိပါဘူး။ ခံတပ္ကို ျပင္ဆင္ခ်ိန္ ရႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္လုိ႔ သူ႔ခံတပ္ကို ေဖာက္ကို ေဖာက္ေတာ့မယ္၊ ေဖာက္ရမွ ေက်နပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ံဳး မတူးထားပဲ ေမွ်ာ္စင္လည္း နည္းနည္း မမီတဲ့ ေနရာကို ေရြးၿပီး Trebuchet နဲ႔ ေဖာက္ပါ။ Heavy Infantry ေရွ႕မွာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ Light Infanty ကို အရင္လႊတ္ပါ။ မီးေလာင္ေအာင္ ပစ္ၾကပါလိမ့္မယ္၊ မီးေလာင္လို႔ ကုန္ေတာ့မွ Heavy Infanty ကို ေပးဝင္ပါ။ ခ်ိန္သားကိုက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေနာက္ Pitch အကြက္ေတြ ျပန္မခ်ႏုိင္ခင္မွာ အျမန္ ဝင္ႏုိင္မွ ရပါလိမ့္မယ္။ လမ္းခရီးမွာ ဆံုတဲ့လူေတြကို တိုက္ေနရင္ ၾကာတတ္တဲ့အတြက္ မတိုက္ေအာင္ ဆက္တိုက္ Click ႏႈိပ္ၿပီး Keep အေပၚကို ေခၚသင့္ပါတယ္။<br /><br />အပုိင္း ႏွစ္ ဆက္ပါမည္။<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4580827735171112411?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-67803128179333034362009-04-13T09:53:00.002-04:002009-04-13T10:12:25.079-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မစေသးခင္ အရင္အပတ္က ေပါက္ေပါက္ ရွာရွာ (၄) ရဲ့ အေျဖေလး ၾကည့္ရေအာင္။ မဲေပးခဲ့သူ ၂၁ ဦးမွာ နတ္ျပည္ အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္တက္မဲ့ လံု႔လရွင္ေတြကေတာ့ ငါးဦး ရွိပါတယ္။ နတ္ျပည္ မေရာက္ရင္ေတာင္ လမ္းတစ္ဝက္က မက္ေဒါနယ္ ဆိုင္မွာ အလုပ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ၇ ဦးရွိၿပီး အျမင့္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အျဖစ္နဲ႔ စီးပြားပ်က္ကပ္ အတြင္းမွာ ဗိုလ္စြဲသြားပါတယ္။ ငရဲျပည္ပဲ သြားမဲ့ သူရဲေကာင္းေတြကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ ရွိၿပီး အရက္ပုလင္း တစ္ေပြ႔ တစ္ပိုက္နဲ႔ နတ္ျပည္တက္ ခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ၆ ေယာက္ေတာင္ ရွိပါတယ္။ :D ဒါေပမဲ့ နတ္ျပည္ တံခါးဝလည္း ေရာက္ေရာ အရက္ေသာက္လုိ႔ ဆိုၿပီး ျပန္ကန္ခ်ခံရဖို႔ မ်ားပါတယ္။ မက္ေဒါနယ္ ဆိုင္ထိတက္၊ အျမည္းဝယ္ၿပီး ျပန္ဆင္း၊ ေနာက္မွ အရသာရွိရွိ အရက္နဲ႔ ျမည္းရင္း ငရဲျပည္သြားခ်င္သူကေတာ့ တစ္ေယာက္သာ ရွိပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">တကယ္လုိ႔ က်ေနာ္သာ မဲေပးခြင့္ ရွိမယ္ဆို ငရဲျပည္ပဲ သြားမယ္လို႔ ေပးမိမယ္ထင္တယ္။ ေလွကား တက္ရမွာ ေညာင္းလြန္းလုိ႔ပါ။ ဒီတစ္ခုကေတာ့ သၾကၤန္ဆိုေတာ့ သၾကၤန္နဲ႔ ဆိုင္တာေလးပဲ ေမးပါေတာ့မယ္။ </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=158190"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-158190">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=158190">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-6780312817933303436?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-44358612881893953622009-04-12T21:45:00.005-04:002009-04-12T22:39:57.279-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဒီေန႔ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ရင္း ေရေႏြးၾကမ္း ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိတယ္ ဆိုတာ ၾကည့္ၾကည့္ဦးမယ္ ဆိုၿပီး အင္တာနက္မွာ Tea လို႔ ရုိက္ရွာမိမွ အြန္လုိင္းေပၚ မေတြ႔ရတာ ၾကာတဲ့ ဘေလာ္ဂါ ကိုတီးကို သတိရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကို သြားဝင္ၾကည့္ေတာ့ ဆက္မေရးေတာ့ပါ ဆိုပဲ။</span> အင္း... ဘာေတြျဖစ္မွန္းေတာ့ မသိေပမဲ့ ဒီလိုပဲ ေပၚလာလုိက္ၾက ေပ်ာက္သြားလုိက္ၾကနဲ႔ အနိစၥ တရား နားလည္ခ်င္ရင္ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ ေလာက ဝင္ၾကည့္လုိ႔ ဆိုရမလို ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္မိေပဘူး။<br /><br />အင္း... ေရေႏြးၾကမ္း ကိစၥကေတာ့ မေန႔က ျဖစ္တာေလးပါ။<br /><br />က်ေနာ္ မေန႔က က်ေနာ္ လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာ တရုတ္ ဆိုင္ကို အလုပ္ဆင္းတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ကို ျမန္မာမွန္းသိတဲ့ စားေနက် ျမန္မာ တစ္ဝိုင္းလာစားေရာ... လာစားေတာ့ သူတို႔ကို ထံုးစံအတိုင္း ေရခဲရည္ သြားျဖည့္တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔က ရည္ေႏြးပဲေပးပါတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း တရုတ္ အခ်ိဳ႕ေတြ ေပးရသလို ေရေႏြး ကရားထဲကို ေရေႏြးခ်ည္းပဲ ထည့္ၿပီး ေပးလုိက္တာေပါ့။ (တရုတ္ အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးေတြ ျဖစ္ျဖစ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြက ေရခဲရည္အစား ေရေႏြး အျဖဴထည္ ေတာင္းေလ့ ရွိၾကပါတယ္) အဲဒါနဲ႔ ေပးလုိက္ေရာ။<br /><br />ေနာက္က်ေတာ့ တျခား စားပြဲထိုး တစ္ေယာက္ကို ေခၚၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ လဲခုိင္းတယ္။ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ တာဝန္ရွိေနေတာ့ အဆင္မေျပျဖစ္ရတာ စိတ္မေကာင္းပါေၾကာင္း သြား ေဆာရီး တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီဝိုင္းက အကုိႀကီးက သံပုရာသီး ငံုၿပီး အတင္း ျပံဳးထားသလို မ်က္ႏွာ မခ်ိဳမခ်ဥ္ႀကီးနဲ႔ ေရေႏြး ဆိုတာ ျမန္မာလုိ ေရေႏြးၾကမ္းကို ေျပာတာ တဲ့... :D<br /><br />အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ေၾသာ္... ဟုတ္ကဲ့ပါခမ် ဆိုၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေမာင္ထူးျမတ္သာ စားပြဲထိုးေနရတဲ့ အခ်ိန္ မဟုတ္လို႔ ေတာ္ကီပြားဖုိ႔ အခ်ိန္ေလးမ်ား ရွိခဲ့ရင္ အိမ္မွာ သူ ေရဖြင့္ခ်ိဳးရင္ ဘာနဲ႔ ခ်ိဳးလဲ ေမးၾကည့္လုိက္ခ်င္ေသးတယ္။ ေရေႏြးနဲ႔ ခ်ိဳးတာလုိ႔ ျပန္ေျဖလို႔ကေတာ့ (သူ႔အဆိုအရ ျမန္မာမွာ ေရေႏြးဆိုတာ ေရေႏြးၾကမ္းဆိုေတာ့) အကိုေရခ်ိဳးရင္ လက္ဖက္ေျခာက္ဖတ္ေတြနဲ႔လား... ဒါမွမဟုတ္ Tea Bag ႀကီး အႀကီးႀကီး စိမ္ၿပီး ခ်ိဳးတာလား ဆိုတာေလး သိခ်င္လုိ႔ပါ လို႔ ေမးျဖစ္ေအာင္ ေမးလုိက္ဦးမယ္။ :D<br /><br />အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ေဖး ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ႀကီးက်ပ္ေနတဲ့ သက္တမ္းရင့္ Spanish စားပြဲထိုးက က်ေနာ္ ေရေႏြး အက်ရည္နဲ႔၊ ေရေႏြး အျဖဴထည္နဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေရာဖို႔ကို ေမ့တယ္လုိ႔ ထင္ၿပီး မ်က္လံုး ျပဴးၿပီး ၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ငါမေမ့ပါဘူး။ မွာတဲ့လူက ငါ့ကို Tea လုိ႔ မေျပာပဲ Boiled water လို႔ပဲ ေျပာလို႔ လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ အဂၤလိပ္ စာလံုးနဲ႔က်ေတာ့ ေရေႏြးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း လံုးဝ မဆင္ေတာ့ သူကေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားေလရဲ့... ဟိုက ေရေႏြးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းမွာ ေနာက္ဆံုး တစ္လံုး ျဖဳတ္ၿပီး ေျပာလုိက္မွန္း သူမွ မသိႏုိင္တာ။ သူကေတာ့ ခပ္ေအးေအးမို႔လားမသိဘူး။ ေခါင္းညွိတ္ၿပီး လုပ္စရာ ရွိတာ ဆက္လုပ္တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီျမန္မာဝုိင္းကေတာ့ ငါ့ကို ေရေႏြးကို ျမန္မာလုိ ေရေႏြးၾကမ္းလုိ႔ ေခၚေၾကာင္းေတာင္ မသိတဲ့ ငႏံုလို႔ ထင္ေနေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲ မအီမလည္ ျဖစ္ေနေရာ။<br /><br />ပုိစ့္က တိုေနေသးေတာ့ လာဖတ္ရတဲ့လူ တန္ေအာင္ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ ေထာင္းရရင္ေတာ့ျဖင့္...<br /><br />မေန႔က လူလည္း က်တာနဲ႔ အတူ ေတာ္ေတာ္ေလး မျဖစ္သင့္တဲ့ အမွားတစ္ခု ထပ္လုပ္မိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ၁၀၀% က်ေနာ့္ အမွားပါ။ အျဖစ္အပ်က္ မေျပာခင္ က်ေနာ့ကို သင္ေပးထားတာေလး ေျပာျပ အရင္ ေျပာျပထား ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ အထက္က သက္တမ္းရင့္ စားပြဲထိုး တရုတ္မႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း ဆိုင္ရွင္က က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ရႈသင္ေပးပါ ဆိုၿပီး အပ္ထားလို႔ လားေတာ့ မသိ တတ္သေလာက္ သင္ၾကားေပး လမ္းညႊန္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ (ေက်းဇူးတင္ပါတယ္) အဲဒီထဲက အသက္ႀကီးတဲ့ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးက... အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ တခါတေလ ဧည့္သည္ေတြ စားၿပီး ကုန္တဲ့ ပန္းကန္ေတြ က်ေနာ္ သိမ္းဖို႔ ေမ့သြားတာ ရွိရင္ ေလသံ ခပ္မာမာနဲ႔ က်ေနာ့္နားကပ္ အံၾကိတ္ၿပီး ႏွစ္ကိုယ္ၾကားနဲ႔ မင္း မ်က္လံုးကို ဘာျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဆိုလား မသိဘူး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ :D သူကေတာ့ ေျပာရွာပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ယက္စ္၊ ယက္စ္၊ ဆိုၿပီး ေခါင္းညိတ္ေနၾကပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔တရုတ္ အသံထြက္နဲ႔ဆို သူေျပာတဲ့ စကားလံုးထဲမွာ ၁၀% ေလာက္ပဲ နားလည္တယ္။ က်န္တာကို မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ ဖမ္းၿပီး လုိက္လုပ္ ရတာကိုး။<br /><br />အဲလို ပန္းကန္ သိမ္းခိုင္းတာက ဧည့္သည္ေတြက ထိုင္ေန စားေနတုန္းမွာ သူတို႔ စားလုိ႔ ကုန္သြားၿပီးသား ပန္းကန္ အလြတ္ေတြ ရွိေနရင္ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို သိမ္းခိုင္းတာပါ။ စားၿပီးမွ သိမ္းတာကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုဟာ က်ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြ မထေသးခင္ ဆိုေတာ့ ဘယ္ပန္းကန္က သံုးေနေသးတယ္၊ ဘယ္ပန္းကန္က မလိုေတာ့ဘူး ဆိုတာ အေတာ္ေလး အကဲျဖတ္ရ ခက္ပါတယ္။ သိမ္းရင္း အရွိန္လြန္လို႔၊ ေမ့လုိ႔... ဓါးတုိ႔၊ ခက္ရင္းတို႔ ပါသြားလို႔ အသစ္ ျပန္ျပန္ ထုတ္ေပးရတာမ်ိဳးလည္း မနည္းေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ မသိမ္းခင္ ေမးလုိ႔ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ ေနာက္ပုိင္း ေမးေမးျမန္းျမန္းေလး လုပ္ေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ တခါတေလဆို လာစားတဲ့ ေဖာက္သည္ေတြဟာ သူတုိ႔ဟာ သူတို႔ စကားေျပာေနၾကတုန္း က်ေနာ္ ဝင္ေမးလုိက္ရင္ interrupt လုပ္သလို ျဖစ္မွာ အားနာလုိ႔ မေမးတာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ထားျခင္း ခံရတာက အျဖဴေတြ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ အာရွသားထဲက ျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးေတြ စကားေျပာေနရင္ ၾကားက ျဖတ္ေျပာတာ မေကာင္းဘူး ဆိုသကိုး။ သေဘာက်မွန္း မသိ မက်မွန္းမသိ... ဒါေပမဲ့ ဒီ တရုတ္ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ဦးကေတာ့ ေမးခ်င္ရင္ ေမးတာပါပဲ။ ဟိုကလည္း အာရွတိုက္သားဆိုေတာ့ နားမလည္တာ ေဘးမဲ့ ေပးထားၾကပံု ေပၚပါတယ္။ ဘယ္ ေဖာက္သည္ကမွ စကားေျပာေနတုန္း လာျဖတ္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး ေျပာမေနၾကပါဘူး။<br /><br />အဲ... ေမာင္ထူးျမတ္ရဲ့ အလြဲကို ဆက္ရရင္... ဒီတစ္ခါက က်ေတာ့ တရုတ္ဝိုင္းပါ။ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကေလးရယ္ေပါ့။ စားေနၾကတယ္။<br /><br />က်ေနာ္လည္း အဲဒီ တရုတ္မိသားစုနဲ႔မွ... က်ေနာ္ သူတို႔ မိသားစု စားထားတာ ကုန္သြားသလို ျမင္ေတာ့ အနားကို ကပ္သြားၿပီး Have you finished sir... လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ သူကလည္း Finish လို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဟန္ပါပါနဲ႔ ရွိသမွ် ပန္းကန္ေတြ အကုန္လံုးကို ထပ္ၿပီး သယ္ဖုိ႔ ျပင္တာေပါ့။ အဲဒီ တစ္ေခါက္မွ က်ေနာ္ကလည္း ပံုမွန္ထက္ ပန္းကန္ အပုိ သယ္ႏုိင္သလိုပဲ။ ပန္းကန္ ထပ္တာကလည္း စည္းစံနစ္ကို က်လုိ႔... က်ေနာ္က သူတို႔ ထမင္း ထည့္စားဖုိ႔ ပင္မ ပန္းကန္ျပားႀကီးေတြကို ေကာက္သိမ္းေနတာကို သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္လုံး မ်က္လံုး ေျခာက္လံုး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ငါသိမ္းတာ ပညာသား ပါလုိ႔ ဒီလို ရႈစားေနၾကဟန္ ရွိတယ္လုိ႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အထင္ေလးႀကီးလုိက္ၿပီး ဟန္ပါပါနဲ႔ ေကာက္မၿပီး မ်က္ႏွာေမာ့ေမာ့ ခါးေကာ့ေကာ့နဲ႔ အားရပါးရ ေျမမထိ လမ္းေလွ်ာက္ကာ ေဆးမဲ့ ပန္းကန္ေတြ ထားတဲ့ ေနရာ သြားထား... ေနာက္ ျပန္လည္း ထြက္လာေရာ... ဟိုမွာ တရုတ္မႀကီးနဲ႔ ပြဲတည္ေနပါၿပီ။<br /><br />တကယ္က သူေျပာတဲ့ Finish ဆိုတာက Appetizer ဆိုတဲ့ ပင္မ ညစာ မစားခင္ ႏႈတ္ၿမိန္စာ စားၿပီးတာကို ေျပာတာပါ။ က်ေနာ္က အားလံုး စားၿပီးၿပီလို႔ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ၿပီး ရွိသမွ် ပန္းကန္ေတြ အကုန္လံုးကို လံု႔လႀကီးစြာ ေကာက္သိမ္းသြားေတာ့ သူတို႔မယ္ အခက္အခဲေတြ႔ၿပီး တရုတ္ စားပြဲထိုး လာမွ တရုတ္လုိ လွမ္း ရွင္းျပပံု ရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အဆင္မေျပ ျဖစ္ရတာကို အရင္ သြားမေဆာရီးႏုိင္ပဲ ပန္းကန္ သံုးခ်ပ္၊ ခက္ရင္း သံုးလက္၊ ဓါးသံုးလက္ သြားယူၿပီး အဲဒါ ပို႔ရင္းမွ ေဆာရီးႏုိင္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မွားတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွက္ၿပီး အဲဒီ စားပြဲ ဆီကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မ်က္လံုး မလွည့္ရဲေတာ့ဘူး။ :D<br /><br />အင္း... ဟိုဟာၿပီး ဟိုဟာလုပ္လုိက္၊ သည္ဟာၿပီး သည္လုိလုပ္လုိက္ လုပ္ေနရတဲ့ ဂိမ္းေတြ ကစားထားတဲ့ အခံေလး ရွိေပလုိ႔သာ ဒီေလာက္ပဲ လြဲတယ္ ဆိုရမယ္။<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4435861288189395362?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-61292115694012496662009-04-11T00:45:00.002-04:002009-04-11T01:42:10.718-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ အခုရက္ပုိင္းမွာ<a href="http://htoomyat.blogspot.com/2009/03/avatar-last-airbender.html"> ဒီ ပုိ႔စ္မွာ</a> ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ Avatar: The last airbander ကို ျပန္ၾကည့္ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီ ဇာတ္ကား တစ္ကားလံုးမွာ အႀကိဳက္ဆံုး ဇာတ္ေကာင္ကေတာ့ အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္ပါ။ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Iroh">Iroh</a> ဆိုတဲ့ fire nation က စစ္သူႀကီးေဟာင္း... fire lord ရဲ့သား prince Zuko ရဲ့ ဦးေလးပါ။ သူဟာ သူ႔ရဲ့ သား တိုက္ပြဲမွာ က်သြားၿပီး ေနာက္ပုိင္း စစ္တုိက္ရာကေန အနားယူလုိက္ၿပီး အေဖက ႏွင္ထုတ္ထားတာကို ခံရတဲ့ သူ႔တူကို သားအျဖစ္နဲ႔ မွတ္ၿပီး လုိက္ ေစာင့္ေရွာက္၊ Fire bending သင္ေပးေနတဲ့ ဦးေလး အျဖစ္နဲ႔ ပထမပုိင္းနဲ႔ ဒုတိယပုိင္းမွာ ပါပါတယ္။<br /><br />Fire Nation ရဲ့ စစ္သူႀကီးေဟာင္း ျဖစ္ေပမဲ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ေနတတ္ၿပီး ေလာက အေပၚ မွ်တတဲ့ အျမင္ရွိတဲ့လူလုိ႔ ျမင္မိတာထက္၊ အဲဒီ ကာတြန္းရုပ္ရွင္ အပုိင္းေတြထဲမွာ သူေျပာတာေတြဟာ မွတ္သားစရာေတြလို ျမင္ေနမိတာလည္း ပါပါတယ္။ တကယ္တမ္း ဆိုရရင္ Avatar တစ္ခုလံုးမွာ အဲလို မွတ္သားစရာ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ပါေနပါတယ္။ Iroh ရဲ့ တခ်ိဳ႕ quote ေလးေတြ က်ေနာ္ တင္ေပး ခ်င္ပါတယ္။<br /><blockquote><br /><span style="font-weight: bold;">Prince Zuko: </span>"This city is a prison. I don't want to make a life here."<br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "Life happens wherever you are, whether you make it or not."<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Prince Zuko:</span> "I don't feel any shame at all! I'm as proud as ever!"<br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "Prince Zuko, pride is not the opposite of shame, but it's source. True humility is the only antidote to shame."<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "At my age, there is really only one big surprise left, and I'd just as soon leave it a mystery."<br /><br /><strong style="font-weight: bold;">Iroh</strong><span style="font-weight: bold;">:</span> "Because understanding the struggle between your two great-grandfathers can help you better understand the battle within yourself. Evil and good are always at war inside you, Zuko, it is your nature, your legacy. But there is a bright side: what happened generations ago can be resolved now, by you. Because of your legacy, you alone can cleanse the sins of our family, and the fire nation. Born in you, along with all strife, is the power to restore balance to the world."<br /><br />[Iroh has just watched a group of boys accidently kick a ball through a window] <span style="font-weight: bold;">Iroh: </span>[to the boys] "It is usually best to admit mistakes when they occur, and to seek to restore honor."<br /><span style="font-weight: bold;">Angry Man:</span> [coming to the window] "When I'm through with you kids, the window won't be the only thing broken!"<br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "But not this time. Run!"<br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "While it is always best to believe in one's self, a little help from others can be a great blessing."<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Iroh: </span>"It is important to draw wisdom from many different places."</span></blockquote><span style="font-family:zawgyi-one;"> တျခား ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေျပာတဲ့ အထဲမွာလည္း အမ်ားႀကီး မွတ္သားစရာေတြ ပါပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ Fire nation ရဲ့ princess Azula ေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို မွတ္မွတ္သားသား ရွိေနတယ္။<br /><blockquote><br />"The true power, the divine right to rule is something you're born with." </blockquote><br />ဆိုတာေလးပါ။ စိတ္ထဲမွာ ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ထင္မိတာပဲ။ အခုေခတ္ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြကို ၾကည့္ၾကည့္မိေတာ့။ ဒီပိုစ့္ကလည္း ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးစရာမရွိလုိ႔ ဆားခ်က္တာ လုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ ရေကာင္း ရပါလိမ့္မယ္။<br /></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-6129211569401249666?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-75816178648109128442009-04-06T13:15:00.002-04:002009-04-06T13:19:05.821-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sdo5at6UiII/AAAAAAAAA-s/uBe6fQcxPBE/s1600-h/revolution+background.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 109px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sdo5at6UiII/AAAAAAAAA-s/uBe6fQcxPBE/s400/revolution+background.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321629040855255170" border="0" /></a><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီေန႔လည္ ေနာက္ခံ ထားဖုိ႔ ေအာက္ေျခပံုေလး ျဖတ္ညွပ္ကပ္ လုပ္ျဖစ္တယ္။ တင္ၾကည့္လုိက္ပါဦးမယ္။ သိပ္ မ်က္ေစ့ရႈပ္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ပတ္ေလာက္ ထားၿပီး ျပန္ျဖဳတ္လုိက္မယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7581617864810912844?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-8047832461537532112009-04-03T23:16:00.002-04:002009-04-03T23:35:10.389-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">နံပတ္ (၃) ရဲ့ ရလာဒ္ေလးေတြ ၾကည့္ၾကရေအာင္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကိုကာကိုလာ ပုလင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ေနာ္က ဒုတိယ ေနာက္ဆံုး တတိယ အေျဖကိုပဲ ေျဖၾကမယ္ ခန္႔မွန္းထားတာ ပထမဆံုး အေျဖကို ေရြးတဲ့လူ ၄ ေယာက္ေတာင္ ရွိပါတယ္။ က်န္တဲ့ ၁၄ ေယာက္ကေတာ့ ေအာက္ဆံုး အေျဖေပါ့။ </span>အဲဒီ လက္ညွိးျဖတ္ၿပီး ပုလင္း ျပန္ယူတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ လက္ညွိးျပတ္ႀကီး အထဲမွာ ရွိေနမဲ့ ပုလင္းကို ဒီအတုိင္းႀကီး ျပထားဖို႔ကို ဘယ္လိုလုပ္ စဥ္းစားမိၾကလဲ မသိဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတုိ႔ လုပ္တာဟာ နံပတ္ ၂ အေျဖအတိုင္းပဲ ျဖစ္သြားမယ္လုိ႔ ထင္ရတယ္။<br /><br />ေမာင္ထူးျမတ္ကို ေမတၱာ ဘယ္ေလာက္ ထားလဲ ေမးထားတဲ့ နံပတ္ (၂) ေမာင္ထူးျမတ္နဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔ရင္ ဆိုတာမွာေတာ့ စုစုေပါင္း ၁၉ ေယာက္ မဲေပးထားၾကပါတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာပဲ... ေမာင္ထူးျမတ္ကို ေတြ႔တာနဲ႔ ေျပးဖက္ခ်င္တဲ့ လူေတြက ၉ ေယာက္ေတာင္ ရွိပါတယ္။ နားရြက္ တံေတြး ဆြတ္ခ်င္တဲ့ လူေတြ ကေတာ့ ငါးေယာက္ေလာက္ ရွိၿပီး မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနမဲ့ လူက ေလးေယာက္ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး က်န္တဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားနဲ႔ တိုက္သတ္ခ်င္တဲ့ လူပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ေမာင္ထူးျမတ္ကို ကားနဲ႔ တိုက္သတ္ခ်င္တဲ့ လူဟာ ၁၉ ေယာက္မွာ ၁ ေယာက္သာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကားနဲ႔ လုိက္တုိက္ခံရဖို႔ အေတာ္ေလး ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းေနပါတယ္။ :D<br /><br />ေနာက္ဆံုး တစ္ခုမွာေတာ့... နံရံကို လွ်ာနဲ႔ လ်က္ခ်င္သူ တစ္ေယာက္၊ ေအာ္ဆဲခ်င္သူ ၄ ေယာက္၊ ေသးေပါက္ခ်မဲ့ သူက တစ္ေယာက္၊ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ဦးေအာင္ သတ္ေသမဲ့ လူက တစ္ေယာက္၊ ဘုရားတၿပီး ေမွ်ာ္လင့္မဲ့ လူက ၉ ဦးေတာင္ ရွိပါတယ္။<br /><br />အခု နံပတ္ေလး အတြက္ကေတာ့ အဲလို အပစ္ခံရၿပီးေနာက္ ေသသြားၿပီးတဲ့ အပုိင္းေပ့ါ။ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ မဲေပးစရာ တစ္ခုပါပဲ။<br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=155553"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-155553">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=155553">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-804783246153753211?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-41992082589894412082009-03-30T13:24:00.002-04:002009-03-30T14:19:09.384-04:00<span style="font-family:zawgyi-one;">ကဲ... အမ်ားသူငွာ မဲေပးထားၾကတဲ့ ရလာဒ္မ်ား ေဖာ္ျပဖို႔အခ်ိန္ ေရာက္ရွိလို႔ လာျပန္ပါၿပီခမ်။<br /><br />ပထမဆံုး အေနနဲ႔ အမ်ားသံုး အိမ္သာထဲက အထီးက်န္ ေျမျဖဴခဲေလးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အေျဖေတြကို ၾကည့္ၾက ရေအာင္။ စုစုေပါင္း မဲေပးၾကတာ ၃၅ ေယာက္ပါ။ ၃၅ ေယာက္ထဲမွာ...<br /></span><ul><li><span style="font-family:zawgyi-one;">နံရံမွာ ပံုဆြဲမဲ့ သူက ၂ ေယာက္ပါ။ </span></li><li><span style="font-family:zawgyi-one;">စာေတြ ေလွ်ာက္ေရးမဲ့ လူကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပါ။ </span></li><li><span style="font-family:zawgyi-one;">အံ့ၾသဖြယ္ကေတာ့ မကိုင္ခ်င္တဲ့ လူက အေယာက္ ၃၀ တိတိ ရွိပါတယ္။ </span></li><li><span style="font-family:zawgyi-one;">သူ႔ဟာသူ ေနေနတာကို ေကာက္ၿပီး အိမ္သာတြင္းထဲ ပစ္ခ်ခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ လက္က်န္ ၂ ေယာက္ပါ။ </span></li></ul>အဲဒါၿပီးေတာ့ အိုးထဲ ထည့္အျပဳတ္ခံမဲ့ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ စုစုေပါင္း ၃၁ ေယာက္ မဲေပးထားၾကရာမွာ...<br /><ul><li>ၾကက္သြန္နီက သံုးေယာက္ </li><li>ၾကက္သြန္ျဖဴက တစ္ေယာက္</li><li>ငရုတ္သီးက ႏွစ္ေယာက္</li><li>ၾကက္ဟင္းခါးသီးက ၈ ေယာက္</li><li>က်န္တဲ့ ၁၇ ေယာက္ကေတာ့ ပစ္ခြ်ဲခြ်ဲ ရံုးပတီသီးနဲ႔ အျပဳတ္ ခံခ်င္ၾကပါတယ္။ </li></ul>ေနာက္ဆံုး ရုပ္ရွင္ သံုးကား ဘယ္ကားၾကည့္မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ အေယာက္ ၃၀က မဲေပးထားၾကရာမွာ...<br /><ul><li>ကုလားကားနဲ႔ ဥေရာပ ကားက ပရိတ္သတ္ ငါးေယာက္စီ ရွိၿပီး</li><li>ျမန္မာကားကိုေတာ့ က်န္တဲ့ လူ ၂၀ လံုးက အားေပးၾကပါလိမ့္မယ္။ </li></ul>ဘာပဲေျပာေျပာ ျပည္တြင္းျဖစ္ကို အားေပးၾကတာေတာ့ ဝမ္းသာစရာပါပဲခမ်။ :)<br /><br />ကဲ.. အပိုင္း (၃) အတြက္ ေအာက္မွာ မဲေပးၾကေစခ်င္ပါတယ္ခမ်။ ထံုးစံအတိုင္း နက္နက္ နဲနဲ ေတြခ်ည္းပဲဗ်ိဳ႕။<br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=154064"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-154064">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=154064">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=154070"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-154070">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=154070">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=154077"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-154077">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=154077">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4199208258989441208?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-7440358779064025562009-03-29T22:07:00.002-04:002009-03-29T23:05:31.755-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘာလိုလိုနဲ႔ အေမရိက ေရာက္လာတာ သံုးလ ရွိၿပီေပါ့။ ေက်ာင္းလည္း မတက္ရေသးဘူး။ အလုပ္ကေတာ့ ေသာၾကာနဲ႔ စေန ႏွစ္ရက္၊ ေက်ာင္းမရွိေပမဲ့ အလုပ္ရွိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ လုပ္စရာေလး ရွိေနေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။<br /><br />လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ေရာက္တုန္း တစ္ႏွစ္ပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြက် အဆင္ေျပသြားေရာတဲ့။ အဲဒါၾကားေတာ့ ဟို ေရခ်ိဳးေၾကာက္တဲ့ ကေလးေလး ေျပာသလို... ပထမဆံုး တစ္ခြက္က ေအးတယ္၊ ေနာက္က် ေႏြးသြားေရာ ဆုိေတာ့ ဒုတိယ ခြက္ကေန စခ်ိဳးလို႔ ရမလား လုိ႔ပဲ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ႏွစ္မွ လာခဲ့ရ ေကာင္းသား လုိ႔ေပါ့။ :D<br /><br />က်ေနာ့္ အေနနဲ႔က ဘာမွ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ ရွိတဲ့ ျပႆနာက ဒီလိုဗ်...<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ လိုခ်င္တဲ့ အရာေလးေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သံေသတၱာႀကီးနဲ႔ အျပည့္ ထည့္ထားတဲ့ ေရႊဒဂၤါးေတြ လိုခ်င္တာတို႔... အင္ဂ်လီ နာဂ်ိဳလီတို႔ ေမြးစားတာ ခံခ်င္တာတို႔... ေဂ်ာ့ခ်္ဘုရွ္ သမီးႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ တြဲဖုိ႔... လို မျဖစ္ႏုိင္တာေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပိစိေလးေတြပါ။ ဥပမာ ေလာေလာဆယ္ဆို ဂစ္တာေလး တစ္လက္ လိုခ်င္တယ္။ ေက်ာင္း စတက္ခ်င္ၿပီ။ ရွိခဲ့သမွ် ကြန္ပ်ဴတာေတြ အားလံုးမွာ တစ္ခုမွ ဂရပ္ဖစ္ကတ္ ေကာင္းေကာင္းေလး မပါလို႔ ငါးႏွစ္ေလာက္ မေဆာ့ျဖစ္တဲ့ Generals (Zero Hour) ေဆာ့ခ်င္တယ္... အဲလို ပိစိေလးေတြပါပဲ။<br /><br />အဲလိုပဲ လုိခ်င္တာထဲက တစ္ခုဆို က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနတာ ငါးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အဲလို သက္တမ္း ၾကာလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ဆို... လိုခ်င္တဲ့အရာဟာ လက္ထဲမွာ မရွိတာေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပမ္းရတာထက္၊ အဲဒီ လိုခ်င္တဲ့အရာကို ရကို ရရမယ္ ဆိုၿပီး အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားရတာဟာ ပိုၿပီး အဆတစ္သန္းေလာက္ စိတ္ကို ပင္ပမ္းေစပါတယ္။<br /><br />ဥပမာ... ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး လက္ထဲမွာ ေငြအပိုေလး ရွိမွ ဝယ္တဲ့ ဂစ္တာေလး တစ္လံုးကေတာ့ ဘာသံထြက္ထြက္ နားေထာင္လုိ႔ နားဝင္ခ်ိဳေနတဲ့ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ေပါ့။ ေနာက္လ အတြင္းမွာ ဂစ္တာ တစ္လံုး ဝယ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ကြာ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားက ျဖစ္ျဖစ္ ဖိအားေတြေပးလို႔ ျမန္ျမန္ ရလာတဲ့ ဂစ္တာကေတာ့ ရလာတာနဲ႔ တံေတြး ေထြးၿပီး ရုိက္ခ်ိဳးခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ က်က္သေရတံုး ဂစ္တာလုိ႔ ေခၚမလားပဲ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့... "ဘာျဖစ္လဲ... ေအးေဆးေပါ့ဗ်ာ..." ဘဝဟာ တစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္ တိုေတာင္းတယ္ ဆိုေပမဲ့ တစ္ဖက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားပါတယ္။ ရွည္လ်ား ေထြျပားတဲ့ ဘဝမွာ မေနမနား သြားေနရရင္ ျမန္ျမန္ မာလကီးယားဖုိ႔ နီးေတာ့ ပိုလို႔ တိုေတာင္းသြားမွာေပါ့။<br /><br />တိုတိုေလး ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ဒီသံုးလဟာ တံေတြးနဲ႔ ေထြးၿပီး ရိုက္ခ်ိဳးခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ အရာေတြခ်ည္းပဲလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္သည္လို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားတာေတြ ျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကရလုိ႔ တစ္မိသားစုလံုး အင္မတန္ အလုပ္မ်ား ေနခဲ့ၾကတယ္။ အေမရိကမွာ ဒါက ပံုမွန္ပဲလုိ႔ ေျပာၾကေၾကးဆို က်ေနာ့္ ဘဝမွာလည္း က်ေနာ့္ အေမ ဒီေလာက္ အလုပ္ပိတာ တစ္သက္မွာ အေမရိက ေရာက္တဲ့ အခုမွ ျမင္ဖူးတယ္လုိ႔ ျပန္ေခ်ပရမွာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ မိဘေတြထက္၊ ေက်ာင္းတက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္ထက္ စာရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားအားယားယား ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ အလုပ္ကလည္း တစ္ပတ္ ႏွစ္ရက္ပဲကိုး။ အဲဒါကလည္း ဒီလ အတြင္းမွ စတာပါ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ဟိုဟာယူ၊ ဒီဟာယူ၊ ဟိုကတ္လုပ္၊ သည္ကတ္လုပ္၊ ဟိုဟာလုပ္တာသင္၊ ဒီဟာလုပ္တာက မတတ္ရင္ မျဖစ္ဘူး လုိက္ၾကည့္ထား ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရာ၊ တစ္အိမ္လံုးကိုေရာ ၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္မွ မသိမသာ ဖိစီးေနခဲ့တယ္။ အခုဆို တစ္အိမ္လံုးဟာ လူခ်င္းဆံုရတဲ့ အခ်ိန္က ညပုိင္းေလး ေလာက္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တာကေတာ့ အသားက်ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ အဲေလာက္အထိ အလုပ္မ်ားေနၾကတာလဲ... ဘာလို႔ ဘဝမွာ အရင္လို သက္ေတာင့္သက္သာ မေနႏုိင္ၾကေတာ့တာလဲ ဆိုတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေမးရင္း ေခါင္းထဲမွာ ကိုက္ကိုက္လာမိတယ္။<br /><br />အခု ပံုမွန္လည္ေနတဲ့ ကမာၻႀကီးက ျမန္ျမန္မ်ား လည္ပတ္ရင္ အားလံုး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္မယ္ ဆုိသလိုပဲ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ က်ေနာ့္ ဘဝထဲမွာ အဲလို ျမန္ျမန္ ျမန္ျမန္နဲ႔ ေလာဘတႀကီး လုပ္ေနရတာေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ကံဆိုးရင္ အေမရိကမွာ တစ္သက္လံုးေတာင္ ေနသြားရမဲ့ ဘဝမွာ လုပ္စရာရွိတာေတြ အကုန္လံုးကို အခုတစ္လ ႏွစ္လ အတြင္း တြန္းလုပ္ေနၾကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ဘာေတြ လုပ္ၾကေတာ့မလဲ... က်ေနာ္ကေတာ့ ဂိမ္းေဆာ့လုိက္၊ အလုပ္သြားလုိက္၊ ေက်ာင္းတက္လိုက္၊ တခါတေလ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ခ်င္ရင္၊ ဆံပင္သြားညွပ္ခံလုိက္ အဲလိုပဲ ေနရေတာ့မယ္ ခန္႔မွန္းတာပဲ။ :D<br /><br />ဒီရက္ပုိင္း အတြင္းဆို က်ေနာ္ ဘယ္သူ႔ကို ေဒါသထြက္ခ်င္မွန္း မသိ ေဒါသ ထြက္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။ ေဘးနားမွာ အသံ ဆူဆူ ည့ံညံ့ ၾကားတာနဲ႔ ႏုိင္တဲ့လူေတြဆို ေအာ္ေငါက္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔။ အေမ စိတ္ရႈပ္ရင္ ဘာမွ မဆိုင္ပဲကို အေျပာခံရတာမ်ိဳး က်ေနာ္လည္း သေဘာမက်ေတာ့ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ကို္ယ္ခ်င္းစာၿပီး စိတ္ထိန္းထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေဒါသေတြ ထြက္ေနျပန္ေရာ... ျဗိတိန္က တယ္လီဖုန္း ရံုေလးလို ကိုယ့္ ကြန္ပ်ဴတာ ေနရာေလးကိုပဲ ေလးေထာင့္ နံရံေလးနဲ႔ ကာၿပီး သီးသန္႔ ထြက္ေနခ်င္ခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အာရံုကို စုထားလုိ႔ရတဲ့ ဂိမ္းေတြ လွိမ့္ပိမ့္ေဆာ့တယ္။ ဒီေရာက္ၿပီး ကာလအတြင္း အခု မတ္ခ်္လဟာ က်ေနာ္ ဂိမ္း အေဆာ့ျဖစ္ဆံုး လပါပဲ။<br /><br />ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၿပီး ေရာက္ခ်င္ရာေတြ ေရာက္တယ္ဗ်ာ... က်ေနာ္လည္း ဘာျဖစ္မွန္း မသိဘူး။ က်ေနာ္ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စဥ္းစားၿပီး ေကာက္ခ်က္ ဆြဲတာကေတာ့ ဖိအား သိပ္မ်ားေနသလိုပဲ၊ အဲလိုပဲ ခံစားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုကို အၾကံေပးတာေတြ၊ လုပ္သင့္တာေတြ ေျပာျပတာေတြ၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီၾကတာေတြ အားလံုးကို က်ေနာ့္ မိဘေတြက ေက်းဇူးတင္သလို၊ က်ေနာ္လည္း ထပ္တူ ထပ္မွ် ေက်းဇူးတင္တယ္။ တျခား တစ္ဖက္မွာလည္း... အမ်ားသူငွာ အေမရိကမွာ ေရာက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္အၾကာမွာ ဘယ္လို သူေဌးေတြျဖစ္၊ ဘယ္လို အိမ္ပိုင္ေတြ ဝယ္ေနၾကေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ လုပ္ခ်င္မိတယ္။ အဂၤလိပ္ စကားေတာင္ ျမန္ျမန္ ေျပာရင္ နားမလည္ ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္ဆန္တဲ့ အေမရိကကို အသားက်ၿပီး သူေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ျဖစ္သင့္တာေတြကို လမ္းညႊန္တဲ့အခါ ျမန္ျမန္ႀကီး မဟုတ္ပဲ နည္းနည္း ေႏွးေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိျပန္တယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္းပဲ အဲလို ျမန္ေနတယ္လုိ႔ ေတြးမိတာ ျဖစ္မွာပါ။ မိသားစုထဲက အျခားလူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပေျပ ျဖတ္သန္းေနၾကပံု ေပၚပါတယ္ေလ...<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-744035877906402556?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-48919645181666713832009-03-26T23:13:00.002-04:002009-03-26T23:53:04.284-04:00<span style="font-family:Zawgyi-one;">လြန္ခဲ့တဲ့ နံပတ္ ၁ မွာ အခု ပုိ႔စ္ တင္တဲ့ အခ်ိန္အထိ (က်ေနာ္ မပါ) လူ ၂၇ ေယာက္ မဲေပးခဲ့ပါတယ္။<br />ဆင္နဲ႔ တူတူ စီးခ်င္သူေတြက ၇ ေယာက္။<br />ေတာဝက္နဲ႔ စီးခ်င္သူက တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။<br />ျဖဴေကာင္နဲ႔ အတူ စီးခ်င္တဲ့ လူကေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။<br />ေမ်ာက္ကိုေတာ့ ၁၁ ေယာက္ေတာင္ ခ်စ္ၾကတယ္။ :D<br />ငွက္ကုလားအုပ္နဲ႔ ဆင္နဲ႔ ၇ ေယာက္စီ ၿပိဳင္တူ မဲေပးထား ၾကပါတယ္။<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">တကယ္တမ္းေတာ့ ဆင္နဲ႔ တူတူစီးမယ္ဆို အနည္းဆံုး ဆင္ေခ်းပံုအတြက္ ေနရာ၊ ဆင္အတြက္ ေနရာနဲ႔ဆို ကုိယ္ထုိင္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့မလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေတာဝက္နဲ႔ စီးတာကေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေတာဝက္အေနနဲ႔ ပက္ဖုိ႔ရာ အရႈိန္နဲ႔ ေျပးလာဖုိ႔ ကားထဲမွာ ေနရာမရွိပါဘူး။ အဲဒါဆို ဘယ္လို ျဖစ္မလဲ မသိပါဘူး။ ျဖဴေကာင္နဲ႔ စီးခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ အစားစားထားၿပီးစမို႔ သြားၾကားထိုးခ်င္ ၾကတာလား... ဒါမွမဟုတ္ တခါမွ အျပင္မွာ မျမင္ဖူးလုိ႔ပဲ ဗဟုသုတ ရေအာင္ အတူ စီးခ်င္လုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး။ </span>ဆူးတစ္ခ်က္ ခါလိုက္ရင္ေတာ့ မ်က္လံုး ႏွစ္လံုး အေကာင္းအတိုင္းနဲ႔ ျပန္ထြက္လာႏိုင္ပါေစလုိ႔ အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္ကို ဆုေတာင္းေပးရမွာပဲ။ :D ေမ်ာက္နဲ႔ကေတာ့ ဟိုကိုင္ သည္ကိုင္ ဟိုကလိ သည္ကလိနဲ႔ဆို စိတ္ရႈပ္တတ္တဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ ရႈပ္ၿပီး ေပ်ာ္တတ္တဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာပါပဲ။ က်ေနာ္သာ ဆိုရင္ေတာ့ ငွက္ကုလားအုပ္နဲ႔ပဲ အတူ စီးျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အနီးကပ္ မျမင္ဖူးတာလဲ ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သတၱဝါေတြထက္ စာရင္ မဆိုးဘူးလုိ႔ ျမင္လုိ႔ေပါ့။<br /><br />ဒါကေတာ့ မဲေပးထားတဲ့ အထဲက ႏွစ္ေယာက္ ေရးသြားခဲ့တဲ့ အျမင္ေတြပါ။<br /><br /><dl id="comments-block"><dt id="c2116609995811837974"> <img src="https://www.blogger.com/img/blank.gif" class="comment-icon blogger-comment" alt="Blogger" /> <span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810" onclick="window.open(this.href);return false;" rel="nofollow">ေယာနသံစင္ေရာ္</a></span> said...</dt><dd><p>တုိ႔ကေတာ့ ဆင္နဲ႔ပဲထိုင္မယ္.. က်ပ္က်ပ္တည္းတည္းျဖစ္လည္းကိစၥမ႐ွိပါဘူး..<br /><br />ေတာဝက္ကုိေတာ့ အစြယ္နဲ႔ပက္မွာစုိးတယ္.. ေနာက္ၿပီးသူ႔ကုိယ္က နံေနရင္ေသေရာ။<br /><br />ျဖဴေကာင္က စိတ္မထင္လုိ႔သူ႔ဆူးေတြကုိခါလုိက္မွျဖင့္ မ်က္စိကုိတက္မွန္မွာစုိးတယ္။<br /><br />ေမ်ာက္က်ေတာ့ တသက္လုံးမၿငိမ္တဲ့ေကာင္.. သူနဲ႔မ်ားတြဲစီးရရင္..မူးတာနဲ႔ေသသြားႏုိင္တယ္။<br /><br />ဌက္ကုလားအုပ္ၾကျပန္ေတာ့လည္း ခႏၶာကုိယ္က အခ်ိဳးအစား မက်ဘူး.. သူ႔ေျခေထာက္ ေတြကုိေ႐ွာင္ ေနရဦးမယ္။</p> <p class="comment-timestamp">March 25, 2009 11:27 PM</p> <span class="item-control"><a style="border: medium none ;" onclick="'window.open(this.href," height="370,width=" 750="" href="https://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=31698051&amp;postID=2116609995811837974" title="Delete Comment"><img style="border: medium none ;" class="icon_delete" src="https://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Delete" /></a></span> </dd><dt id="c1274712161048776887"><div class="profile-image-container"><span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/04745054127716333337" onclick="window.open(this.href);return false;" rel="nofollow"><br /></a></span></div> <img src="https://www.blogger.com/img/blank.gif" class="comment-icon blogger-comment" alt="Blogger" /> <span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/04745054127716333337" onclick="window.open(this.href);return false;" rel="nofollow">မိုးခါး</a></span> said...</dt><dd><p>အင္း ဆင္နဲ႕ပဲထိုင္မယ္ .. ေယာနသံစင္ေရာ္ေျပာသလိုပဲ စိုးရိမ္လို႕ :D .. ျပီးေတာ့ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဆင္ပဲဆိုေတာ့ :D</p></dd></dl>ကဲ... နံပတ္ ၂ က်ရင္ေတာ့ နည္းနည္း ခက္ခက္ခဲခဲ မဲေပးဖို႔ သံုးခု ထားမယ္။ တကယ္ နက္နဲတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဆိုေတာ့ မဲေပးခါနီးမွာ အေတာ္ေလးကို စဥ္းစားေနရမွာေတာ့ အားနာပါတယ္ဗ်ာ...<br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=152992"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-152992">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=152992">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=152993"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-152993">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=152993">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=152994"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-152994">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=152994">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4891964518166671383?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-57599192313353502792009-03-23T22:15:00.004-04:002009-03-23T22:22:23.476-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ စဥ္းစားပံု စဥ္းစားနည္းေတြ သိခ်င္လုိ႔ပါ။ အျမင္ေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မတူၾကသလို ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းရာမွာလည္း မတူညီ ျခားနားၾကႏုိင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ အျမင္ေတြကေတာ့ သူမ်ားက အူေၾကာင္ေၾကာင္လုိ႔ ထင္ေပမဲ့ သူတို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ သူတို႔ေတာ့ မွန္ကန္ေနတတ္ ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ပါဝင္စားလုိ႔ မဲေလး ေပးၿပီးေနာက္ အပန္းမႀကီးရင္ ဘာေၾကာင့္ ဆိုတာေလး Comment ေပးသြားၾက ေစခ်င္ပါတယ္။ :)</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=151904"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-151904">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=151904">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5759919231335350279?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-78337671721134744502009-03-20T12:10:00.004-04:002009-03-20T12:20:32.264-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီေန႔ တကယ္ စိတ္ထဲ ထိေစတဲ့ ဗီဒီယို တစ္ခု Youtube မွာ ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ့္ ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား အခုခ်က္ခ်င္း အလုပ္တစ္ခုခု ထလုပ္ၿပီး ေငြရွာစမ္းဆို က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္း ထလုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္ တစ္ခုသာ ရွိပါတယ္။ ဂစ္တာေလး ယူၿပီး လမ္းေပၚမွာ သီခ်င္းနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖမွာပါပဲ။ အဲဒါဟာ က်ေနာ္ သေဘာက်တဲ့ အလုပ္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တီးတာက အဆင့္မမီေသးေတာ့ တစ္ခါမွေတာ့ မစမ္းၾကည့္ရေသးဘူး။ အခု ဒီမွာ ရာသီဥတုကလည္း ေအးေနၿပီး ဂစ္တာလည္း မရွိေသးေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အသံကလည္း ေခ်ာင္းေတြဆိုးလုိ႔ တစ္မ်ိဳးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ႏွာေခါင္းပါ ပိတ္လိုက္ေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့...<br /><br />အင္း ေျပာခ်င္တာကို အခုမွ ေရာက္ေတာ့မယ္။ ျမန္မာျပည္က လမ္းေဘး ေဖ်ာ္ေျဖမႈေလး တစ္ခုပါ။ အရမ္းကို ေကာင္းလြန္းလို႔ America's got talent လို ရႈိးမ်ိဳးေတြ ဝင္ၿပိဳင္ေတာင္ ဆုရမွာပဲလုိ႔ ထင္မိတယ္။ အဲလို တကယ္ ပါရမီ ရွိတဲ့ လူေတြကို ေျမေတာင္ ေျမွာက္ေပးမဲ့လူ ေပၚလာႏုိင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ထဲမယ္ ေတြးမိတယ္။</span><br /><br /></div><br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ed6GKqqajk0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ed6GKqqajk0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7833767172113474450?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-71374592015202967432009-03-17T23:28:00.005-04:002009-03-20T22:59:00.574-04:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/ScB9SNCFgkI/AAAAAAAAA-A/esR8U4MTPIY/s1600-h/beach7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 277px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/ScB9SNCFgkI/AAAAAAAAA-A/esR8U4MTPIY/s400/beach7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314385311986713154" border="0" /></a>Photo: from <a href="http://www.gluckman.com/Beach.html">here!</a><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-family:zawgyi-one;">ငယ္ငယ္တုန္းက အဖိုးနဲ႔ အတူ စမ္းေခ်ာင္းေလးမွာ ေလွလႊတ္ခဲ့ ၾကတာကို သတိရမိတယ္။ ေလွေလးကို လႊတ္လုိက္ေတာ့ ေလမတိုက္ေပမဲ့ ျမန္ျမန္ပဲ စီးဆင္းသြားတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျခေထာက္ကို ေရမွာ ႏွစ္ၿပီး ေက်ာက္စရစ္ခဲ ေတြကို ဖြလိုက္ေတာ့ သဲလံုးေတြ တက္လာၿပီး ေရလည္း ေနာက္သြားတယ္။ အဖိုးက စကၠဴေလွေလးကို လွမ္းၾကည့္ေနရင္း... "ဖိုးဖိုးငယ္ငယ္ကဆို ခဏခဏ ေလွစီးဖူးတယ္ကြ။ လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူဆိုတာ ကမ္းေပၚမွာပဲ ေနဖုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သတၱ၀ါပဲ ငါ့ေျမးရ... လူျဖစ္ရဲ့သားနဲ႔ စည္းကမ္းေဖာက္ၿပီး ေလထဲပ်ံဖို႔ ႀကိဳးစားရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရထဲသြားဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္ ဒုကၡ ေရာက္တတ္တယ္..." လုိ႔ လွမ္းေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ </span><br /><br />အဖိုးေျပာခဲ့ဖူးတာ သတိရၿပီး နည္းနည္းေလး ျပံဳးခ်င္မိတာ ႏႈတ္ခမ္းက ကြဲေနတဲ့ ေနရာေတြ စပ္ေတာ့ အသိထဲ ေရငတ္တာက ျပန္၀င္လာျပန္တယ္။ အစကတည္းက မခ်ိျပံဳးဆိုေတာ့ တစ္၀က္နဲ႔ အျပံဳးရပ္သြားတာ ကိစၥေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ေရငတ္ေနတာကို ေမ့ထားဦးမွပဲ။ ေခါင္းေပၚကို ေနေရာင္ခ်ည္ေတြက ေရေႏြးပူ ဖြင့္ထားတဲ့ ေရပန္းေအာက္ထဲ ၀င္ေနရသလို တရႊီရႊီနဲ႔ ဖြာၿပီး ေခါင္းေပၚက်ေနတယ္။<br /><br />ႏႈတ္ခမ္း ကြဲတဲ့ေနရာကို လွ်ာနဲ႔ လ်က္လုိက္ေတာ့ လွ်ာကလည္း ေျခာက္ေနတယ္။ အာမထိ ရွာမထိ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ အဲလိုႀကီးလားေတာ့ မသိဘူး။ ပါးစပ္ထဲမွာ လွ်ာဟာ ရွိလို႔ ရွိေနမွန္းေတာင္ မသိရေလာက္ေအာင္ပဲ ေျခာက္သေယာင္း ေနေလရဲ့။ ေဟမာနဲ႔ အတူတူ ေသာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခ်ာကလက္ရည္ကို ျပန္သတိရတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆို အရည္ထက္စာရင္ အျမွဳပ္ေတြခ်ည္း မ်ားေနၿပီး ေသာက္လို႔လည္း မဝတဲ့အျပင္ ေစ်းကလည္း ႀကီးေသးေတာ့ ဆိုင္ကိုေတာင္ ေစာဒက တက္ခ်င္မိခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေနသာ အဲဒီတုန္းက ေစ်းထက္ ငါးဆနဲ႔ လာေရာင္း ရင္ေတာင္ ၀ယ္ေသာက္မိမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုိက္ဆံေတြလည္း ေပ်ာက္ကုန္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြ အိတ္ကပ္ထဲ ရွိေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လက္မလႊတ္ရဲတာနဲ႔ ေသာက္ရေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။<br /><br />ေဟမာ့ကို သြားခိုးတဲ့ ညတုန္းကလည္း ဒီလို အႀကီးအက်ယ္ ေရငတ္သလို ခံစားဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ စိတ္နဲ႔ ဆိုင္မယ္ထင္တယ္။ ညတြင္းခ်င္း ရဲေဇာ္တို႔ရဲ့ သန္လ်င္က အိမ္ကို ေမာင္းတာ သိပ္မေဝးေပမဲ့ ေနာက္က သိၿပီး လုိက္လာမွာစိုးလုိ႔ တစ္လမ္းလံုး စိတ္ေတြပူၿပီး အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးေလရဲ့။ ေဟမာကေတာ့ ပခံုးကို မီွထားတယ္။ သူလည္း ေရငတ္ေနခဲ့မယ္ ထင္ပါရဲ့ေလ။ ေလးရက္ၾကာမွ ေဟမာ့ကို ျပန္အပ္ဖို႔ ျပန္လာရင္း အေဖတို႔ အေမတို႔နဲ႔ အဖိုးကို ျပန္ကန္ေတာ့တယ္။<br /><br />ပညာေရး ဆံုးခန္းမတိုင္ခင္မွာ ဆိုေတာ့ အေဖကလည္း မ်က္ႏွာ ခပ္တင္းတင္းနဲ႔ေပါ့။ အေမကလည္း ပု၀ါနဲ႔ မ်က္လံုးကို ဟိုတို႔ သည္တို႔နဲ႔... အဖိုးကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေျပရာေျပေၾကာင္းပဲ... "ေအး... ငါ့ေျမး... မင္း ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ က်င့္သလိုမ်ိဳးေပါ့ကြာ... အဲဒီတုန္းကလည္း မင္းကို အဲလို လမ္းထေလွ်ာက္ဖို႔ ဘယ္သူကမွ ေျပာခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းဟာမင္း အလိုလို သိခဲ့တာပါပဲ။ အခုလည္း မင္းဘ၀နဲ႔ မင္း ရပ္တည္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ သိလို႔ အဲလို လုပ္တာလို႔ ဖိုးဖိုး ယူဆတယ္ကြာ" လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေရငတ္သလို မဟုတ္ပဲ ရင္ထဲ ပူလာသလို ခံစားမိလုိက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဖိုး ေျပာခဲ့သလို သူမ်ား ေျပာတာမဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရင္ထဲက သိလုိ႔ လုပ္တာကပဲ မွန္တယ္ ထင္တာပါပဲ။<br /><br />ရင္ပူတဲ့ အေၾကာင္းကို အေတြးက ေရာက္သြားေတာ့ ပူေနတဲ့ ရင္ဟာ ပိုပို ပူလာျပန္တယ္။ တခါတေလေတာ့ ရင္ဟာ အထဲက ပူတာလား အျပင္က ပူတာလား ဆိုတာကို မေတြးမိေတာ့ဘူး။ အျပင္ ကလည္း ပူ၊ အတြင္း ကလည္း ပူေပါ့။ ေၾကးအိုးထဲမွာ ထည့္ျပဳတ္ထားတဲ့ ဝက္သားဖတ္ လိုပဲ ခံစားရမယ္ ထင္မိတယ္။ ဗိုက္က ဆာေတာ့ အစားအေသာက္ေတြ သတိရျပန္တယ္။ ေဟမာက အပ်ိဳတုန္းကတည္းက ေၾကးအိုး အရမ္း ႀကိဳက္တယ္ ဆိုေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး စားခ်င္ေတာ့ မတားရက္ျပန္ဘူး။ ေစ်းကလည္း တက္တက္လာေတာ့ တခါတေလေတာ့ မသထာတာ မဟုတ္ေပမဲ့ စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပဲ အလုပ္လည္း မရ၊ ပညာေရးလည္း ေရွ႕မဆက္ႏုိင္၊ ပစၥည္းေလးလည္း ကုန္ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သီတင္းကြ်တ္ ေယာကၡမႀကီးတို႔ဆီ ဘီစကစ္ မုန္႔ပံုးေလးနဲ႔ အသြားမွာ ေခါင္းခ်င္း ရုိက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေရႊသမက္အတြက္ တစ္သက္တာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈ အစီအစဥ္ႀကီး ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေယာကၡမေတြ ျပန္ေပးလုိက္တာေတြ၊ စီစဥ္ေနၾကတာေတြနဲ႔ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ကန္ေတာ့တဲ့ မုန္႔ပံုးေလးခမ်ာ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား အေရးမပါခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထူးထူးျခားျခား အဲဒီေန႔က စားခဲ့ရတဲ့ ၀က္သားဟင္းကို သတိရလုိက္တာ။ တကယ္ေတာ့ ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ဘူးသီးဟင္းခါး ေလးကို ပိုေတာင္ သတိရေသးတယ္... ဗိုက္ဆာေနလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။<br /><br />ဘူးသီးဟင္းခါး မေသာက္ရေသးခင္ ပခက္လႊဲသလို ျဖစ္လာျပန္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္အန္ဖို႔ က်န္ေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ဟာကုိယ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ဒီတစ္ခါကေတာ့ ဗိုက္ဆာလုိ႔ မူးတာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေရငတ္ရင္ ေခါင္းမူးတတ္သလား ဆိုတာေတာ့ ေရကေတာ့ အခု တစ္ခါက လြဲရင္ အရင္က တစ္ခါမွ မငတ္ဖူးေတာ့ မသိဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းက ကြဲေနတာေတြ စပ္ေနတုန္းမို႔ ကိုယ္ကို နည္းနည္းေလး ရို႕ၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ ေရနဲ႔ ထိေအာင္ တို႔လိုက္ေတာ့မွ အေက်ာေပါင္း တစ္ေထာင္ စိမ့္သြားတယ္ ဆိုရမယ္။ ဒါဏ္ရာကို ဆားပက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမယ္ ဆိုတာ လက္ေတြ႔ သိရသလိုပဲ။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ ေယာကၡမႀကီးက သေဘာၤတက္ဖုိ႔ ကိစၥ ေျပာထားၿပီး ေနာက္ေန႔ပဲ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႔ၾကတယ္။ ေက်ာ္ေဇာက ေဆးခန္းထိုင္ရဦးမွာမုိ႔ ေစာေစာျပန္သြားတယ္၊ ဟိုေကာင္ အာျပဲ ေနထက္ကေတာ့ စတူဒီယို သြားရဦးမယ္ဆိုၿပီး ျပန္သြားျပန္ေရာ က်န္တဲ့ ေကာင္ေတြက ဆက္ထုိင္ေနၾကၿပီး ဝိုင္းသိမ္းမွ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ သူရွင္းမယ္ ငါရွင္းမယ္ ျဖစ္ၾကေလရဲ့။ ေနာက္ဆံုး အရွည္ႀကီး ထြန္းပုိင္က ေထာင္တန္ အထုပ္ႀကီးကို ဘုတ္ ခနဲ စားပြဲလယ္ ပစ္ခ်လိုက္မွ ၿငိမ္သြားေတာ့တယ္။ ဒီေကာင္ေတြကို အားက်မိတယ္။ အဲဒါဟာလည္း အဖိုးေျပာတဲ့ စည္းကမ္းကို ေဖာက္မိဖုိ႔ အားေပးခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလယ္မွာ ေခါင္းေလး ေထာင္ခ်င္ေသးတာကိုး။ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ စိတ္ထဲမွာ ပါလာလို႔ မဟုတ္ပဲ သူမ်ားအားေပးတဲ့ ကိစၥကို လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သိပ္ေတာ့ အားမရလွပါဘူး။<br /><br />အဲဒီတုန္းက အေခါက္ကင္ ေနာက္ဆံုးပြဲမွာ အဖတ္ နည္းနည္း က်န္တာကို ပုိက္ဆံရွင္းၿပီး ဒီအတိုင္းပဲ ခ်န္ထားခဲ့မိတယ္။ အခုမွ ႏွေျမာ ေနျပန္တယ္။ အေခါက္ကင္ေလးနဲ႔ အခုေနသာ ထမင္းစား၊ ၿပီးရင္ ေဆးလိပ္ေလး ေသာက္ၿပီး ပက္လက္ ကုလားထိုင္မွာ မွိန္းလုိက္ရရင္။ အင္း... ေဆးလိပ္ မေသာက္ရ တာေတာင္ အေတာ္ၾကာ ေနၿပီလိုပဲ။ အခုေတာ့ က်န္ေသးရင္ေတာင္ ေရစိုကုန္ေရာေပါ့။ အင္း... အိတ္ထဲမွာ က်န္ေတာ့ မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီမနက္က ဟို အင္ဒိုေကာင္ ေတာင္းလုိ႔ လက္က်န္ ေဆးလိပ္ေလး ေပးလုိက္မိတယ္ ထင္တယ္။<br /><br />မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြ ပ်ံ၀ဲေနတာကို ျမင္ေနရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ေဆးလိပ္ရႈိက္ၿပီး မႈတ္ထုတ္လိုက္ သလို ႏႈတ္ခမ္းက ဟန္ပါပါနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္။ အခုမွ နည္းနည္းေလး စိတ္ထဲ သက္သာသြားတယ္။ ဒါနဲ႔... ေဆးလိပ္ မီးခိုးကို ျမင္သလိုပဲ တံလွ်ပ္တစ္ခုကို ျမင္ေနတာလား။ ဘာေလးပါလိမ့္။ မဲမဲ မဲမဲေလးတစ္ခု နီးနီး လာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေသခ်ာ ဂရုစိုက္ ၾကည့္မိတယ္။<br /><br />ဘ၀မွာ ဒီေလာက္ လွတဲ့ စက္ေလွေလး တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးသလိုပဲ။ လက္တစ္ဖက္ကို သတိ အႀကီးအက်ယ္ ထားၿပီး ရမ္းရမ္း လႈပ္ေနရင္းနဲ႔ကို ေအာ္ဟစ္မိတယ္။ ရမ္းသာ ရမ္းေနတာ လက္ကို နည္းနည္းေလး ေထာင္ထားဖို႔ပဲ တတ္ႏုိင္ပါေတာ့တယ္။ ရမ္းတာက လက္က လႈပ္ေရာ လႈပ္ရဲ့လားလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ေအာ္ေနတာကလည္း အသံက ဝင္ေနသလားမသိဘူး... အက္အက္ႀကီးပဲ ထြက္တယ္။ အဂၤလိပ္လိုေတြေရာ၊ ျမန္မာလိုေတြ႔ေရာ စံုေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ေတာင္ ဘာေအာ္လုိ႔ ေအာ္ေနမိမွန္းမသိဘူး။ ကယ္ၾကပါလုိ႔ ေအာ္ေနမိမွာေပါ့။ ျဖစ္ႏုိင္တာကေတာ့ ဖိုးဖိုးေရလုိ႔ ေအာ္ေခၚေန မိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ စကၠဴေလွေလးကို ျပန္သတိရတယ္။ ေဟမာေရ လုိ႔ေတာ့ မေအာ္ျဖစ္ေလာက္ဘူး။<br /><br />အခုလို ျဖစ္ေနတာဆို ဖိုးဖိုးသာျမင္ရင္ ဘာမ်ားေျပာေလမလဲ လုိ႔ စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္မရွိတဲ့ ၾကားက ေခါင္းထဲ ၀င္လာမိေသးရဲ့။ အခုမွ ေနာင္တရလုိ႔ မထူးဘူး ငါ့ေျမးလုိ႔ပဲ ေျပာမွာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ျပံဳးဖ်ဲဖ်ဲနဲ႔ ထပ္ေအာ္မိျပန္တယ္။<br /><br />ေလွက က်ေနာ့္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း နီးလာသလိုပဲ စက္သံေတြ ၾကားၾကားေနရတယ္။ ေဆးလိပ္ ေသာက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဆးလိပ္ မီးခိုးလံုးေတြ ျမင္လာရ သလိုပဲ က်ေနာ္က စက္ေလွေလးကို အနားလာေစခ်င္လို႔ နားထဲမွာ ပိုပို နီးလာသလို ခံစားေနရလားေတာ့ မသိဘူး။ စိတ္ေပ်ာ္လြန္းၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္လံုးကို လႊတ္ၿပီး ေအာ္ဟစ္မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာပဲ ဇြပ္ကနဲ႔ ေအာက္ကို ပါသြားၿပီး ႏွာေခါင္းထဲ ေရေတြ စုျပံဳ၀င္လာတယ္။ ေအာ္ရင္း ေအာ္ရင္းနဲ႔ ဆိုေတာ့ ပါးစပ္ကလည္း ေရထဲကို ေရာက္သြားရင္ ဂလု ဂလုနဲ႔ ေရေတြ စုျပံဳ၀င္တယ္၊ ေရနဲ႔ ေလ အစပ္ေရာက္ရင္ ဖလူး ဖလူးနဲ႔ ထြက္လာၿပီး ေရေပၚေရာက္မွ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အသံက ထြက္ထြက္ လာတယ္။ ႀကိဳးစားပမ္းစား လက္ကို ရမ္းမွ တိုင္ကီကို ျပန္ကုိင္မိတယ္။ ေရငန္ေတြက သိပ္မႊန္တာပဲ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ သမုဒၵရာ ေရျပင္ အစပ္နားနဲ႔ ေနလံုးေအာက္ေျခဟာ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္း တစ္ဖက္အစြန္းကို ထိေတာ့မယ္။ ေဘးကုပ္စက္၀ုိင္းေပၚအထိ ခ်ီလာခံရတဲ့ ေဘာလံုး တစ္လံုးလို ဂိုးထဲ ၀င္ေတာ့မဲ့ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေအာ္ဟစ္ေန ရင္းနဲ႔ပဲ စက္ေလွေလးက ေ၀း၊ ေ၀းသြားတယ္။ အခုေတာ့ တိုင္တန္းနစ္ ဇာတ္ကားထဲက မင္းသားေလးလုိ က်ေနာ္ သမုဒၵရာ ၾကမ္းျပင္ကို ျဖည္းျဖည္းေလး ျပဳတ္က်သြားမွာကို ေစာင့္ၾကည့္မဲ့လူ မရွိပါဘူး။ ဇနကၠ မင္းသား မဟုတ္တဲ့အတြက္ မဏိေမခလာလည္း မရွိပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့လည္း စိတ္က ေဆာင္ေနေတာ့ က်ေနာ္ ဒီတိုင္ကီေလးကို ဆက္ၿပီး ဖက္တြယ္ထားရမွာပါပဲ။<br /><br />ဆာေနတဲ့ ဗိုက္နဲ႔ ေျခာက္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဟာလည္း ထံုးစံအတုိင္း မဆံုးႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေတြးေတြထဲမွာ နစ္ျမဳပ္သြားျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနက တျဖည္းျဖည္း ၀င္လာသလို တိုင္ကီပံုးေလးကိုလည္း တအိအိနဲ႔ လႈိင္းလံုးေတြက ေခ်ာ့သိပ္ ေနၾကေလရဲ့။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7137459201520296743?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-58121985517313898552009-03-16T23:48:00.002-04:002009-03-17T00:06:50.752-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေဒၚတူးတူးသာ တက္ဂ္ထားတာေလး မေရးျဖစ္ေသးခင္ အံ့ၾသကုန္ႏုိင္ဖြယ္ မရွိေလာက္ေအာင္ က်ေနာ့္မွာ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားရတဲ့ စံခ်ိန္ တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။</span><br /><br />က်ေနာ္ ဒီကေန႔ က်ေနာ့္ G-mail ထဲမွာ forwarded mail တစ္ခုကို လက္ခံ ရရွိပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ <span style="font-weight: bold;">"ကမၻာ့ ဆိုးရြားယုတ္မာ ရက္စက္ဆံုး မုဒိမ္းမႈႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈဒဏ္ကို ျမန္မာႏွင့္ မြန္မေလးမ်ား ခံစားေနရ" </span>ဆိုတာပါ။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးကေတာ့ ေနာက္ဆံုးက် ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းတာပဲ ဆိုသလို စစ္အာဏာရွင္ေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ေနရတယ္ ဆိုတာပဲ ေရာက္လာမဲ့ ကိစၥမို႔ က်ေနာ့္မွာ သိပ္ စိတ္၀င္စားမႈ မရွိပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမဲ့ သိပ္ ေတာက္က်ိဳးနဲ အံ့ခ်ီးဖြယ္ရာ အခ်က္ကေတာ့ အဲဒီေမးလ္ဟာ လူ ၂၁ ေယာက္ တိတိက အဆင့္ဆင့္ Forward လုပ္ၿပီး က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ To ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ တန္းစီ ေပးပို႔ထားတဲ့ လူဦးေရဟာ တကယ္လုိ႔ ခမ်ားတို႔ အိပ္ငိုက္တယ္ဆို စိတ္ထဲမွာ သိုးေတြကို ျခံစည္းရိုး ခုန္ေက်ာ္ခိုင္းၿပီး မေရနဲ႔... အဲဒီ နာမည္ေတြကိုသာေရ... တစ္၀က္ မက်ိဳးခင္ အိပ္ေပ်ာ္ သြားပါလိမ့္မယ္။ ၂၁ေယာက္ ဆက္တုိက္ ပို႔တာကို လက္ခံရရွိတဲ့ က်ေနာ့္ စံခ်ိန္ကို ခဏ ထားလုိက္ပါ။ အဲဒီ ပို႔ၾကတဲ့ ၂၁ ေယာက္ထဲက to ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ နာမည္ေတြ အမ်ားဆံုး ထည့္ၿပီး ပို႔ႏိုင္တဲ့ အမ်ားဆံုး ပို႔ႏုိင္တဲ့ စံခ်ိန္ အေသးတစ္ခုမွာ... စုစုေပါင္း အီးေမးလ္ <span style="font-weight: bold;">၁၄၅</span> ခု တိတိကို ပို႔ထားႏုိင္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။<br /><br />ဒါေတာင္ က်ေနာ္ ေတြ႔သမွ် <span style="font-weight: bold;">@</span> သေကၤတေလးေတြပဲ ေရသြားတာ မ်က္စိေၾကာင္လုိ႔ က်န္ခဲ့တာ ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔ ပို႔လိုက္တဲ့ စာေလးကို ဖတ္ရဖို႔ ဟိုး အဝီစိေရာက္တဲ့အထိ က်ေနာ့္ ကြန္ပ်ဴတာၾကြက္ရဲ့ ေက်ာကုန္းက စက္သီးေလးကို လွည့္ၿပီး ဆင္းခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ထူးျမတ္ အင္တာနက္ေပၚ အခ်ိန္ျပည့္နီးပါး ရွိခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္နီးနီး သက္တမ္းမွာ...<br />လူ ၂၁ ေယာက္ အဆင့္ဆင့္ forward လုပ္ထားၿပီး၊ ၂၁ ေယာက္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ဟာ ၁၄၅ ေယာက္ တိတိကို ဆက္ပုိ႔ထားတဲ့ ေမးလ္ကို ဒီကေန႔ မတ္လ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ လက္ခံရရွိပါတယ္လုိ႔ စံခ်ိန္ကို မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5812198551731389855?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-81910324220743013222009-03-14T14:47:00.003-04:002009-03-17T23:19:36.053-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">စာဆိုေတာ္ သံလ်င္မယ္ေတာ္ႀကီး ေဒၚတူးတူးသာ ရာဇ၀င္ေတာ္ အတိုင္း လက္ဆင့္ကမ္း ေတာ္မူျခင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္ ေမာင္လူၿပိန္း ထူးျမတ္၏ ယခု ဟာသျဖစ္ေသာ ဒုကၡေဟာင္း အေၾကာင္း ဘေလာ့ထက္ အကၡရာ တင္ေတာ္မူရာ ဘေလာ္ဂါ က်ယ္သ၍ တည္ပါေစသတည္း။</span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">ဒုကၡျဖစ္ေလၿပီးေသာ ဟာသအေၾကာင္း ေရးသားရအံ့တည္းငွာ ငါ၏ ဘ၀အတြင္း ေရႊပန္းေငါက္ေတာက္ ဘ၀မွ ယခုကာလေတာ္ အထိ စူးအမ္းအံ့ေသာငွာ... သိပၸံ ပန္းကန္ျပားမဲ ထည့္ဖြင့္စက္ကို အမိန္႔ေပးျပားေလးမွ ယႏၲရားေတာ္ကို ႏႈိပ္ျခင္းျဖင့္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သကဲ့သို႔ ဘ၀ ရုပ္ပံုလႊာမ်ားကို ျမင္ၾကည့္ေလရာ...<br /><br />အခ်ိဳ႕ေသာ ေပၚေပါက္လာရသည့္ ရုပ္ပံုလႊာမ်ားမွာလည္း လူမသိ သူမသိေစေသာ လွ်ိဳ႕၀ွက္အပ္ေသာ အရာမ်ားသာ အမ်ားစု ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ လူမသိ သူမသိေစျခင္းငွာ ေနျမဲတိုင္း ဖုံးကြယ္၍ တည္ေစလတံၱ႔။ </span>မဟာပထဝီ ၾကမ္းျပင္လည္း ဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္ တဆတ္ဆတ္ ခါရေလေအာင္ ဆက္လက္ ဒူးႏွံ႔ စဥ္းစား ရေသာ္...<br /><br />ကြ်ႏု္ပ္ သက္ေတာ္၌ စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္ရာ ေကာင္းေသာ ဒုကၡမ်ားကို လည္းေကာင္း၊ ကြ်ဳႏု္ပ္၏ သက္ေတာ္၌ ေသေသာ္မွသည္ ေၾသာ္... ေကာင္း၏ဟု ရံဖန္ရံခါ မဖြယ္မရာ အေတြး၀င္ႏုိင္ေသာ အက်ပ္အတည္းမ်ားေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းေလသူ အၾကင္သူ ေမာင္ထူးျမတ္ အေနႏွင့္ ေမ့သည္ ေပ်ာက္ေလသည္ ရွိၾကေလ၏။ သို႔ေသာ္ မေမ့မေပ်ာက္ ရွိေသးေသာ ေမာင္ထူးျမတ္ႏွင့္ ပညာရည္ တိုးတက္မႈ အစီရင္ခံစာ အထိတ္တလန္႔ အံ့ၾသေထြလာ ဇာတ္ေတာ္လာႀကီးကို ျပန္လည္ ေျပာပါအံ့။ ခြင့္လႊတ္ေတာ္ မူၾကပါ။ ေမာင္ထူးျမတ္ခမ်ာ ထိုစဥ္က ဤတစ္လမ္းမွ် လြဲ၍ အျခား ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိခဲ့သည္ ျဖစ္ရကား...<br /><br />ေမာင္ထူးျမတ္၏ မယ္ေတာ္ဘုရား သည္ကား မ်ားစြာေသာ မယ္မယ္ဘုရားတို႔အတုိင္း သားသမီးကို ေတာ္ေစ တတ္ေစခ်င္ခဲ့ေလသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ ေမာင္ထူးျမတ္သည္လည္း ငယ္စဥ္က စာေပဟူသမွ် ဖတ္ေသာ္ျငားလည္း ေက်ာင္းစာဟု ေခါင္းစဥ္တပ္သမွ် ပ်င္းေတာ္မူကာ ေက်ာေတာ္ဆန္႔ေသာ္ လည္းေကာင္း...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ရြာရိုးဆယ္ေပါက္<br />ေျခဦးေမွာက္လွန္ </span><br /><span style="font-weight: bold;">ပ်ဲပ်ဲလန္ေစ<br />ေသလုေျမာပါး ေဆာ့သတည္း... </span><br /><br />စသည္ျဖင့္ လည္းေကာင္း အခ်ိန္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အသံုးခ် ခဲ့ေလသည္။ မယ္ေတာ္သည္လည္း တကၠသိုလ္ ကထိကေတာ္ အျဖစ္ႏွင့္ သားေတာ္ေမာင္၏ အဆင့္ ေလးဆယ္ေက်ာ္၊ ငါးဆယ္နားမွ်ကို မွန္မွန္ လက္မွတ္ ထိုးေပးခ်င္းအားျဖင့္ ခႏၵီ ပါရမီအား ျဖည့္ဆည္းေလသည္မွာ လေပါင္း ၾကာေလေသာ္ သည္းညည္း ခံႏုိင္စြမ္း ကုန္လတၱံ႔ၿပီး ျဖစ္ရကား... တလ၌ "သည္တစ္ခါ အဆင့္ ၃၀ ေအာက္ က်လွ်င္ သားေတာ္ေမာင္၏ ပညာရည္ တိုးတက္မႈ အစီရင္ခံ ကတ္ျပား၌ မယ္မယ္ဘုရား လက္မွတ္ မထုိးေပးေပ..." ဟု ဆိုေလေတာ့၏။<br /><br />လိုလိုႏွင့္ တိုရင္းသာ နားခံေတာ္မူၾကပါ။ ကြ်ႏ္ုပ္ ေမာင္ထူးျမတ္ကား ဒံုရင္းသာ ျဖစ္လတၱံသည္ကား ရွိေလရာ အစီရင္ခံ ကတ္ျပားေတာ္အား လက္မွတ္ေတာ္ တင္ပါရန္ မယ္ေတာ္ဘုရားအား သံေတာ္ဦး မတင္ဝံ့ေလသည္ ရွိေတာ့ ေလသည္တကား... သို႔ေပေသာ္လည္း ကြ်ႏု္ပ္ တက္ေသာ ေက်ာင္းေတာ္၏ အတန္းပိုင္ေတာ္ႀကီး ဆရာမကား ျပန္ရရန္ အလို႔ငွာ ေတာင္းေတာ္မူေနၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ကား ေလးငါးရက္ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ေပသည္ဟု လကၤာ ေခ်ာရန္ မုသားသံုး၍ သတၱိေမြးရေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမြးသည့္ သတၱိ ငါအားရွိကာ </span><br /><span style="font-weight: bold;">မယ္ေတာ္ဆီမွ ေရႊလက္မွတ္ကို </span><br /><span style="font-weight: bold;">ႏွိမ့္ခ်ေလကာ ေတာင္းေသာ္ညားလည္း... </span><br /><span style="font-weight: bold;">နင္သာ လူတံုး အပိန္းဆံုးဟု<br />ညံ့သည္ေျပာကာ မ်က္ရည္ရြာ၍ </span><br /><span style="font-weight: bold;">စိတ္ေတာ္ထိကာ လက္မွတ္ မထိုး ရွိေလသည္။ ။</span><br /><br />ေမာင္ထူးျမတ္ကား မနက္ဖ်န္ခါ၌ ျပန္ေပးရမည္ ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ ၾကံမိၾကံရာ ၾကံမိရာတြင္...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ညဖက္ အိပ္ယာ ဝင္ေလကာမွ </span><br /><span style="font-weight: bold;">ျခင္ေထာက္ေအာက္ထဲ မ်က္လံုးဖ်ဲ၍</span><br /><span style="font-weight: bold;">လမ္းေဘးမီးတိုင္ ခပ္ယုိင္ယုိင္မွ</span><br /><span style="font-weight: bold;">အလင္းညိဳခိုက္ အာရံုစူးစုိက္ </span><br /><br />ွ<span style="font-weight: bold;">ထိုခဏ၌...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ေမာင္ထူးျမတ္ေလ ေခြ်းေစး ျပန္ၿပီး</span><br /><span style="font-weight: bold;">ေဘာပင္ သြားခိုး လက္မွတ္ထိုးကာ</span><br /><span style="font-weight: bold;">ပံုတူအစြမ္း ပန္းခ်ီခန္းႏွင့္<br />လက္သရမ္းကာ လိုအပ္သည္ကို<br />ဖန္ဆင္းသတည္း။ ။<br /></span><br /><br />သည္တြင္ ၿပီး၏။<span style="font-weight: bold;"> </span><br /><br />ကိုယ့္ဟာကုိယ္ပင္ စဥ္းစားရတာ အေတာ္ က်ပ္သျဖင့္ သူတစ္ပါးကို ဆက္လက္ လက္ဆင့္ မကမ္းလိုေတာ့ပါ။ <span style="font-weight: bold;"><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-8191032422074301322?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-19568946554653795142009-03-12T11:46:00.006-04:002009-03-12T13:26:27.360-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">က်ေနာ့္ တစ္သက္မွာ စစ္ဆိုတာနဲ႔ တစ္ခါမွ ကိုယ္ေတြ႔ မၾကံဳဖူးပါဘူး။ အေရွ႕အလယ္ပုိင္း ေဒသနဲ႔ အာဖရိက ေဒသက လြဲလုိ႔ ကမာၻ႕ အျခား ေနရာက လူငယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း က်ေနာ့္ နည္းတူပါပဲလို႔ ယူဆတယ္။</span> ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းကဆို အဖြားေျပာျပတဲ့... သူတုိ႔ ငယ္ငယ္က ကြ်ဲႀကီး (B-29) ေလယဥ္ေတြ လာပေဟ့ ဆို အိမ္ေအာက္ ဆင္းေျပး ရတာေတြ၊ က်ေနာ္ ထမင္းစားေႏွးရင္ ေျပာျပတဲ့ သူတုိ႔ ငယ္ငယ္က ဗုန္းလာမက်ဲခင္ ထမင္း ျမန္ျမန္ စားရတာေတြ ေလာက္ကလြဲလို႔ ဘာမွ ပိုမသိခဲ့ပါဘူး။ အခု အရြယ္ေတာင္ က်ေနာ္ ႏုိင္ငံ အျပင္ကိုသာ ေရာက္မလာခဲ့ရင္ က်ေနာ္ အဲဒါထက္ ဘာမွ ပိုသိမွာမဟုတ္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:zagyi-one;">အခုေခတ္ လူငယ္ေတြ ဂိ္မ္းေဆာ့ၾကတာ၊ ဂိမ္း လုပ္ငန္းဟာ အင္မတန္ က်ယ္ျပန္႔ လာတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ လြန္ခဲ့ေသာ ပုိစ့္တစ္ခုမွာ ဆိုခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။</span> အဲဒီ ဂိမ္းေတြထဲမွာမွ သူ႔လုိင္းနဲ႔သူ ရွိၿပီး ဝါသနာ မပါတဲ့လူဆို ပ်င္းလြန္းလို႔ ေနာက္ကေတာင္ ရပ္မၾကည့္ႏိုင္ၾကတဲ့ Strategy ဂိမ္း သမားေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ နားလည္ပါတယ္။ သူမ်ားေတြ ပြဲစတာနဲ႔ တဒိုင္းဒိုင္း ပစ္တဲ့၊ တစ္ခုခုျဖစ္တဲ့... ဒါမွမဟုတ္ မ်က္လံုးထဲ ယဥ္ၿပီးသား အားကစား ဂိမ္းေတြ ေဆာ့တဲ့ လူေတြၾကားမွာ၊ စိန္ေျပနေျပ အခုိင္အခံ့ စခန္းႀကီး ေဆာက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး တိုက္ၾကတဲ့ Strategy သမားေတြကို စိတ္မဝင္စားၾကတာ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lUsi7FI/AAAAAAAAA9g/RBC-boTPNPY/s1600-h/thronesandpatriots01.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lUsi7FI/AAAAAAAAA9g/RBC-boTPNPY/s400/thronesandpatriots01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312347145903467602" border="0" /></a>Rise of Nations (Screen shot)<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:zagyi-one;">က်ေနာ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ဂိမ္းဆိုင္ သြားတတ္တဲ့ အရြယ္ကတည္းက အဲလို Real Time Strategy ဂိမ္း ေဆာ့ေနတဲ့ လူေတြ ကစားေနတာကိုပဲ ေနာက္ကေန သြားရပ္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ ေဆာ့ႏုိင္တဲ့ အရြယ္၊ အခြင့္အေရး ရလာေတာ့ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ရပ္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ဂိမ္းေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီ ျပန္ျပန္ ရွာၿပီး က်ေနာ္ ေဆာ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:zagyi-one;"><br />Real Time Strategy မွာ Space ေတြ၊ အနာဂါတ္ စိတ္ကူးယဥ္ သိပၸံ စစ္ပြဲပံုစံေတြ၊ City Building game အခ်ိဳ႕ ေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ မေဆာ့ႏုိင္ေအာင္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ဂိမ္းေတြက လြဲလုိ႔ က်ေနာ္ ေဆာ့ဖူးတာ မ်ားပါတယ္။ ထပ္တိုးတဲ့ ဗားရွင္းေတြကိုမွာ စက္မႏုိင္တာကေတာ့ မတတ္ႏုိင္လုိ႔ မေဆာ့ျဖစ္ပါဘူး။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lZV05-I/AAAAAAAAA9Y/2Vlmn0tKkPw/s1600-h/NA003404.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 365px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lZV05-I/AAAAAAAAA9Y/2Vlmn0tKkPw/s400/NA003404.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312347147150354402" border="0" /></a>Photo: from <a href="http://pro.corbis.com/">here</a><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:zagyi-one;">ဥပမာ Age of ေတြ အပါအ၀င္ ေရွးေခတ္ ကာလ Command and Conquer ဂိမ္းေတြထဲမွာဆို.</span><span style="font-family:zagyi-one;">..<br /><br /><ul><li>Age of Empires စီးရီးေတြထဲမွာ ၂ ေဆာ့ေနက်၊ အခု ၃ ကို ေဆာ့ဖို႔ ၾကံေနတယ္။</li><li>Age of Mythology လည္း The Titans အထိ ေဆာ့ဖူးတယ္။ </li><li>Celtic Kings ကို Rage of war ေဆာ့ဖူးတယ္။<br /></li><li>Cossacks စီးရီးထဲမွာ Back to war, Art of War အထိ ေဆာ့ဖူးတယ္။ Napoleonic wars ကေတာ့ စက္မႏုိင္လုိ႔ မေဆာ့ႏုိင္ေသးဘူး။ </li><li>Empire Earth သံုးခုထဲမွာ ၁ ေဆာ့ဖူးတယ္။ </li><li>Strong Hold ကို Crusader ဗားရွင္း အထိ ေဆာ့ဖူးတယ္။</li><li><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Total War စီးရီးေတြေတာ့ မေဆာ့ဖူးေသးဘူး။<br /></span></li><li>Rise of Nations လည္း Thrones and Patriots ကို ေဆာ့ဖူးတယ္။ </li></ul><br />က်ေနာ္ အဲဒါေတြ ေျပာျပေနတာဟာ ထံုးစံအတုိင္း က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာဆီကို ဦးတည္ႏိုင္ဖို႔ ပါပဲ။ အဂၤလန္မွာ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္လုပ္ခ့ဲတဲ့ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stonkers">Stonkers</a> ဆိုတဲ့ ဂိမ္းကေန Real Time Strategy ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးအစား စလာခဲ့ပါတယ္။ စေပၚလာ ကတည္းကကို စစ္တိုက္တဲ့ Command and Conquer ဂိမ္း တစ္ခု အေနနဲ႔ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကမွာေတာ့ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္မွ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Ancient_Art_of_War">The Ancient Art of War</a> ဆိုတဲ့ ဂိ</span><span style="font-family:zagyi-one;">မ္းနဲ႔ Real Time Strategy ဂိမ္း စေပၚပါတယ္။ အေမရိကမွာ စစခ်င္း ေပၚတဲ့ ဂိမ္းကလည္း စစ္တိုက္တဲ့ ဂိမ္းပဲ ျဖစ္မယ္ ဆိုတာကလည္း နာမည္ကို ၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ သိသာပါတယ္။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lz42xMI/AAAAAAAAA9o/Cl5RhMiayvE/s1600-h/xin_50110124080216418423.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 368px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lz42xMI/AAAAAAAAA9o/Cl5RhMiayvE/s400/xin_50110124080216418423.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312347154276598978" border="0" /></a>Photo : from <a href="http://www.chinadaily.com.cn/">here</a><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:zagyi-one;">က်ေနာ္တို႔ လူသားေတြမွာ က်ေနာ္တုိ႔ အေခၚ သားရဲတိရိစာၦန္ ဘ၀ကေန ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လူ ဆိုတာ ျဖစ္လာၾက ေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔မွာ အဲဒီ သားရဲတိရိစာၦန္ အက်င့္ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္လုိ႔ မႏုိင္ ျဖစ္တာမ်ိဳး ရွိေနေသးပါတယ္။ အိမ္မွာ အစာ အလံုအေလာက္၊ ကုန္လည္း ထပ္သြား၀ယ္လုိ႔ ရႏုိုင္ေပမဲ့ ေရွးတုန္းက အမဲလုိက္၊ အစာရွာရင္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ရွာမရရင္ ငတ္မွာစိုးလုိ႔ အခု ရထားတာကို တဝတျပဲ စားခဲ့ၾကတဲ့ အေလ့ အထဟာ လူသား အမ်ားစုမွာ အခုထိ မေဖ်ာက္ႏုိင္ၾကေသးပါဘူး။ အဲဒီ</span><span style="font-family:zagyi-one;">အတုိင္းပဲ တကမာၻလံုးမွာ နည္းနည္းနဲ႔ က်ဲက်ဲ၀ုိင္းတာရယ္၊ မ်ားမ်ားႀကီး အျပံဳလုိက္ ေသတာရယ္၊ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တြင္က်ယ္စြာ ရွိေနေသးတဲ့... အခ်င္းခ်င္း ကိုက္မႈ၊ စစ္ပြဲေတြဟာလည္း ေလာဘသား မ်ားေၾကာင့္ (သို႔မဟုတ္) လူလိုေျပာလုိ႔ နားမလည္သူေတြေၾကာင့္ (သို႔မဟုတ္) စစ္ေသြးၾကြ သူေတြ ေၾကာင့္ အခုထိ ရွိေနၾကတုန္းပါပဲ။<br /></span><br /><span style="font-family:zagyi-one;">ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ့္လို ငယ္ငယ္တုန္းက စစ္သားရုပ္ေတြ ေဆာ့၊ ေသနတ္ရုပ္ေတြ ေဆာ့၊ ႀကီးလာေတာ့ စစ္တုိက္တဲ့ ဂိမ္းေတြေဆာ့၊ စစ္ကားေတြ ၾကည့္တဲ့ လူငယ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။ က်ေနာ့္ သက္တမ္း အတြင္းမွာ ေဆာ့လာတဲ့ စစ္တိုက္တဲ့ ဂိမ္းေတြမွာ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရရင္၊ စစ္ျဖစ္တာဟာ မေကာင္းဘူး၊ တကယ္ စိတ္ထဲမွာ စဥ္းစားသလို ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းဘူး၊ စစ္ဟာ အနိဌာရံုပါ ဆိုတာကို သိေအာင္ ျပႏုိင္တဲ့ ဂိမ္းရယ္လုိ႔ မွတ္မွတ္သားသား၊ တစ္ခုမွကို မရွိခဲ့ပါဘူး။ ရုပ္ရွင္ေတြ ထဲမွာေတာ့ တစ္စ တစ္စနဲ႔ ရွိလာပါတယ္။ No Man's land ဆို က်ေနာ္ အႀကဳိက္ဆံုးနဲ႔ စစ္ရဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းမႈကို ေကာင္းေကာင္း ေဖာ္ျပႏုိင္တဲ့ ဇာတ္ကားေပါ့။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span><span style="font-family:zagyi-one;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SblDiZtTiZI/AAAAAAAAA9w/Gfkd_I46WRk/s1600-h/IMG-NoMansLand.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 299px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SblDiZtTiZI/AAAAAAAAA9w/Gfkd_I46WRk/s400/IMG-NoMansLand.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312351493755734418" border="0" /></a></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span>No Man's land (the movie) (2001)<br /></div><span style="font-family:zagyi-one;"><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><br />အက္ရွင္ကားေတြ ၾကည့္ရင္း တခ်ိန္က စစ္တုိက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အဖုိးတစ္ေယာက္ ေျပာသလိုဆို...<br /><blockquote style="font-weight: bold;"><div style="text-align: center;">"တကယ္တမ္း တိုက္ပြဲထဲ ေရာက္ရင္ ဒါမ်ိဳး အက္ရွင္နဲ႔ ဂြ်မ္းေတြထိုးဖုိ႔ ေနေနသာသာ ငါတုိ႔ဆို ေခါင္းေတာင္ မေဖာ္ႏုိင္ပါဘူးကြာ... ရႊံ႕ဗြက္ထဲ မ်က္ႏွာ အပ္ၿပီး ေမွာက္ေနရတာ..."<span><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><a href="http://www.morungexpress.com/"></a></span></span></span></span></div></blockquote>ဆိုတဲ့အတိုင္း စစ္ပြဲဟာ က်ေနာ္တုိ႔ လူငယ္ေတြ Counter Strike ေဆာ့သလို ခုန္လုိက္ ေပါက္လိုက္၊ Head Shot ေလးပစ္လုိက္၊ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းကို အဲဒီအေၾကာင္းေလး ေအာ္ၿပီး ၾကြားလုိက္နဲ႔ လုပ္ႏုိင္တဲ့ အရာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဂိမ္းထဲမွာ ေသတာ ျပန္ျပန္ ထလာေပမဲ့ တကယ့္ စစ္ပြဲမွာက်ေတာ့ လူေတြဟာ တန္းေသသြား ၾကတာပါပဲ။<br /><br />ဂိမ္းထဲမွာ ေသဆံုးသြားတဲ့ ယူနစ္ တစ္ခုဟာ ဘာမွမဟုတ္ေပမဲ့ အျပင္မွာ ေသဆံုးသြားတဲ့ စစ္သား တစ္ေယာက္ဆို သူ႔ရဲ့ ေနာက္မွာ ေက်ကြဲဝမ္းနည္းေနတဲ့ သူ႔မိသားစု ရွိတယ္။ အေမက အေဖ တိုက္ပြဲမွာ က်သြားတာကို အသိမေပးရက္လုိ႔ အေဖ ျပန္လာမလားလုိ႔ ေန႔တိုင္း ေမွ်ာ္ေနမဲ့ သူ႔ သားသမီးေတြ ရွိေကာင္း ရွိမယ္။ သူအသက္ရွင္စဥ္၊ စစ္ႀကီး မတိုင္မီမွာ လုပ္ကိုင္သြားခဲ့တဲ့ အလုပ္အကိုင္ တစ္ေနရာစာ ႏုိင္ငံေတာ္က ဆံုးရႈံးသြားတယ္။<br /><br />စစ္ျဖစ္ရာ စစ္တလင္း ႏုိင္ငံမွာ အသက္ အုိးအိမ္ ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးသြားတဲ့ ျပည္သူ လူထုေတြရွိေနတယ္။ ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႕ဘူး ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္က ေကာင္းရဲ့သားနဲ႔ စစ္ေၾကာင့္ အလကား သက္သက္ အထိနာရတဲ့ လူေတြ ရွိခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမတ္ႏိုးတဲ့ အရာေတြ အားလံုးကို သိမ္းဆည္းထားတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ့ အိမ္ေတြရယ္၊ ခ်စ္သူ ခင္သူေတြ ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးကို ဗံုး တန္ခ်ိန္ေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ ဖ်က္ဆီးလိုက္တဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ ဆိုတာဟာ တကယ္မၾကံဳေတြ႔ ပဲနဲ႔ေတာင္ မ်က္ရည္ လည္ခ်င္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ ငယ္ငယ္က ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ ထဲမွာေတာင္ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ ကာလနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဇာတ္ကားထဲမွာ စစ္ပြဲရဲ့ အနိဌာရံုေတြကို ဟာသ ရုပ္ရွင္ေပမဲ့ သူ႔နည္း သူ႔ဟန္နဲ႔ သနားစဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ ျပသြားႏုိင္ေသးတယ္ လို႔ မွတ္မိပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:zagyi-one;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><span><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lX3q9hI/AAAAAAAAA9Q/kJRLjmCDdsI/s1600-h/Israel_411781503.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 306px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lX3q9hI/AAAAAAAAA9Q/kJRLjmCDdsI/s400/Israel_411781503.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312347146755438098" border="0" /></a></span></span></span></span></span></span></span></span><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;"><span><span><span style="font-family:zagyi-one;"><span style="font-family:zagyi-one;">Photo: from <a href="http://www.morungexpress.com/">here</a><br /><br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></div><span style="font-family:zagyi-one;">ဂိမ္းမ်ိဳးစံုထဲမွာ အဲလို စစ္ပြဲ ဂိမ္းေတြ မထုတ္ရဘူးလို႔ တားျမစ္ဖို႔ရာ မလိုအပ္ပါဘူး။ စစ္တိုက္တာ လံုး၀ မပါတဲ့ တျခားအေၾကာင္းအရာ ဂိမ္းေတြ ထုတ္ဖုိ႔ ဆုိတာဟာ အင္မတန္မွ စဥ္းစားရ က်ပ္တဲ့ ကိစၥပါ။ အနည္းဆံုးေတာ့ စစ္ရဲ့ ဆိုးရြားမႈေတြကို သေဘာေပါက္ေအာင္ ဆိုရင္ Campaign ေတြထဲမွာ ျပည္သူ လူထုရဲ့ နာက်င္ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ၾကားျဖတ္ ဇာတ္လမ္းတို ေတြမွာ ထည့္ေပးတာမ်ိဳး လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ Campaign ေတြရဲ့ အဆံုးမွာ ဒီလို စစ္မ်ိဳးကို ေနာက္တစ္ခါ ထပ္မျဖစ္ရေအာင္ ကာကြယ္ သြားမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းသင့္ၾကပါတယ္။<br /><br />တကယ္တမ္း ကိုယ္ပိုင္ ခံစားမႈ မပါႏုိင္ပဲ လက္ေခ်ာင္း ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ႏႈိပ္ႏႈိပ္ၿပီး ေဆာ့ေနရတဲ့ ဂိမ္းေတြ ဆိုေတာ့ တကယ္ စစ္ကို ရြံ႕တဲ့ ခံစားမႈ ျဖစ္လာဖုိ႔ကေတာ့ ခက္ခဲပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတတ္ႏုိင္ဆံုး အနာဂါတ္ ကမာၻရဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္၊ အနာဂါတ္မွာ ကမာၻကို တည္ေဆာက္မဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ စစ္ပြဲဆိုတာ တကယ္တမ္း ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းပါဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ သိေစသင့္တဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္ၿပီ ထင္မိတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lDfw_-I/AAAAAAAAA9I/b2WyTglOOe0/s1600-h/800px-Omaha-beach-cemetery.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sbk_lDfw_-I/AAAAAAAAA9I/b2WyTglOOe0/s400/800px-Omaha-beach-cemetery.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312347141286461410" border="0" /></a>Photo: From Wikipedia<br /></div><br /></span></div></div></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-1956894655465379514?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-74053724770333944002009-03-10T14:41:00.008-04:002009-03-10T15:52:36.976-04:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbEw-aDdWI/AAAAAAAAA9A/es7vZ3wbXNA/s1600-h/Avatar-TLAlogo.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 392px; height: 262px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbEw-aDdWI/AAAAAAAAA9A/es7vZ3wbXNA/s400/Avatar-TLAlogo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311649156195120482" border="0" /></a><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">Avatar : The Last Airbender ဟာ ဆုေပါင္း မ်ားစြာ ရယူႏုိင္ခဲ့ၿပီး တစ္ပုိင္းကို အပိုင္းငယ္ ၂၀ စီေလာက္ အနည္းဆံုး ရွိတဲ့ အပိုင္းႀကီး ၃ ပိုင္း ခြဲ ျပသခဲ့ေသာ အေမရိကန္ ရုပ္ျမင္သံၾကား ကာတြန္း ဇာတ္လမ္းတြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ </span>အေမရိကန္ ကာတြန္း ဇာတ္လမ္းတြဲ ေပမဲ့ အာရွ အယူအဆ လႊမ္းမိုးမႈ၊ သိုင္းပညာနဲ႔ ဓါတ္ႀကီး ေလးပါးကို အေျခခံၿပီး ဆြဲထားတဲ့ ကာတြန္းလုိ႔ ဆိုရပါမယ္။ အဓိက အေၾကာင္းအရာ အားျဖင့္ေတာ့ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ ေလကို ထိမ္းခ်ဳပ္ႏုိင္သူ၊ ေလ ႏိုင္ငံသားေတြထဲက ေနာက္ဆံုး တစ္ဦးတည္း အသက္ရွင္ က်န္ခဲ့ၿပီး Avatar တစ္ဦးလည္း ျဖစ္တဲ့ Aang နဲ႔ သူ႔ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုတုိ႔က မီး ႏုိင္ငံရဲ့ အျခား ႏုိင္ငံေတြကို တိုက္ခိုက္ေနတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးကို ရပ္တန္႔တဲ့ စြန္႔စားခန္းေတြ အေၾကာင္းပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br />ဒီဇာတ္လမ္းတြဲဟာ သိပ္ကို စိတ္၀င္စားဖုိ႔ ေကာင္းတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ မွ်ေ၀ ေျပာျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကေလးေတြတင္ မက၊ လူႀကီးေတြ အပါအ၀င္ လူေပါင္း ငါးသန္းခြဲ ေလာက္ ၾကည့္ရႈခဲ့ၾကၿပီး ထုတ္လုပ္ ျပသတဲ့ Nicktoons ကာတြန္းလိုင္းမွာ အျမင့္ဆံုး မဲေပးျခင္း ခံရတဲ့ ကာတြန္း ဇာတ္လမ္းတြဲ အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။ အပုိင္းႀကီး သံုးပုိင္းကို Book 1 (Water), Book 2 (Earth) နဲ႔ Book 3 (Fire) ရယ္လုိ႔ ခြဲထားၿပီး အခုအခါ DVD ၀ယ္ယူ ၾကည့္ရႈႏုိင္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbBuOzAe4I/AAAAAAAAA74/ftJFQn1zw9c/s1600-h/Avatar-_The_Last_Airbender_Book_1_DVD.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 191px; height: 275px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbBuOzAe4I/AAAAAAAAA74/ftJFQn1zw9c/s400/Avatar-_The_Last_Airbender_Book_1_DVD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311645810520259458" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbBuVWVVwI/AAAAAAAAA8A/eYX7-bGClP4/s1600-h/Avatar-TheCompleteBook2Collection.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 197px; height: 274px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbBuVWVVwI/AAAAAAAAA8A/eYX7-bGClP4/s400/Avatar-TheCompleteBook2Collection.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311645812279039746" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbBuqaZZfI/AAAAAAAAA8I/e_JYZIP5fJk/s1600-h/Airbender-CompleteBook3.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 192px; height: 275px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbBuqaZZfI/AAAAAAAAA8I/e_JYZIP5fJk/s400/Airbender-CompleteBook3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311645817933227506" border="0" /></a><br /><br />AVATAR (DVDs)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbCyihemUI/AAAAAAAAA8Q/w1jAhN5zpPQ/s1600-h/Avatar_world_map.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 272px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbCyihemUI/AAAAAAAAA8Q/w1jAhN5zpPQ/s400/Avatar_world_map.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311646984046549314" border="0" /></a></div><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">The World of Avatar<br /></div><br />Avatar ရဲ့ ကမာၻဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ေလးခု၊ ေရခဲျပင္ေတြကေန သဲကႏၵာရအထိ မ်ိဳးစံု ရွိတဲ့ ေျမသား အသြင္အျပင္ေတြနဲ႔ ထူးဆန္းတဲ့ ပံုပန္းသ႑န္ေတြ ရွိတဲ့ တိရိစာၦန္ေတြပါ ပါ၀င္တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ ကမာၻ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ေလးခုဟာ ေရ လူမ်ိဳးစု (Water Tribe), ေျမ ဘုရင့္ ႏုိင္ငံ (Earth Kingdom), ေရြ႕လ်ား သြားလာ ေနထိုင္သည့္ ေလ လူမ်ိဳးစု (Air Nomads), ႏွင့္ မီး ႏိုင္ငံ (Fire Nation) ရယ္လုိ႔ သူတုိ႔ ကြ်မ္းက်င္ ထိမ္းခ်ဳပ္ႏုိင္တဲ့ ဓါတ္ေတြအေပၚ မူတည္ၿပီး ေလးခု ခြဲထားပါတယ္။ သူတို႔ ႏုိင္ငံေတြ၊ လူမ်ိဳးစုေတြ တစ္စု စီရယ္မွာ အဲလို ေရ၊ ေျမ၊ ေလ၊ မီး ဓါတ္ေတြထဲက သူတုိ႔ရဲ့ သက္ဆိုင္ရာ ဓါတ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း ထိမ္းခ်ဳပ္ ကိုင္တြယ္ႏုိင္တဲ့ Bender လုိ႔ ေခၚတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီ ပညာရပ္ေတြကို အသံုးခ်ပံု သိုင္းကြက္ မ်ားကို တရုတ္ သိုင္းပညာကို အေျခခံၿပီး ေရးဆြဲထားပါတယ္။ Waterbending, Earthbending, Airbending, Firebending လုိ႔ ေခၚဆိုထားပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUUd02nI/AAAAAAAAA8Y/7j8dXErDBO0/s1600-h/Waterbending_Symbol.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 80px; height: 80px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUUd02nI/AAAAAAAAA8Y/7j8dXErDBO0/s400/Waterbending_Symbol.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311647564388686450" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUb5T0jI/AAAAAAAAA8g/Tc1zq4c3c-w/s1600-h/Earthbending_Symbol.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 80px; height: 80px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUb5T0jI/AAAAAAAAA8g/Tc1zq4c3c-w/s400/Earthbending_Symbol.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311647566383010354" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUWNLm3I/AAAAAAAAA8o/v_yblnsdS_4/s1600-h/Airbending_Symbol.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 80px; height: 80px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUWNLm3I/AAAAAAAAA8o/v_yblnsdS_4/s400/Airbending_Symbol.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311647564855745394" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUcLuxSI/AAAAAAAAA8w/fDIuzBFmgk0/s1600-h/Firebending_Symbol.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 80px; height: 80px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbDUcLuxSI/AAAAAAAAA8w/fDIuzBFmgk0/s400/Firebending_Symbol.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311647566460273954" border="0" /></a><br /></div><br />မ်ိဳးဆက္ တစ္ဆက္တိုင္း တစ္ဆက္တုိင္းမွာ Avatar ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္စီ ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီ Avater ဆိုသူဟာ ဓါတ္ႀကီး ေလးပါးစလံုးမွာ ဆရာ အဆင့္အထိ ကြ်မ္းက်င္ ပုိင္ႏုိင္တဲ့လူ ျဖစ္ပါတယ္။ Avatar ဟာ မ်ိဳးဆက္ တစ္ဆက္မွာ တစ္ေယာက္သာ ရွိၿပီး ေသလြန္တဲ့အခါမွာ ေရ၊ ေျမ၊ ေလ၊ မီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ေလးခုထဲက တစ္ခုစီမွာ Avatar စက္၀ုိင္း အတိုင္း တစ္လွည့္စီ လူ၀င္စား ျဖစ္ၿပီး Avatar ပဲ ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">Avatar စက္၀ုိင္းအဟာ ေဆာင္းဦး ရာသီမွာ ေလ၊ ေဆာင္းရာသီမွာ ေရ၊ ေႏြဦးရာသီမွာ ေျမ၊ ေႏြရာသီမွာ မီး ရယ္လုိ႔ လည္ပတ္ေနပါတယ္။ Avatar တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိရဲ့ ေမြးဖြားရာ လူမ်ိဳးစုရဲ့ ပညာ (bending) တစ္ခု အရင္ တတ္ထားရပါတယ္။ အဲဒီမွာ Master အဆင့္ျဖစ္မွာ က်န္တဲ့ လူမ်ိဳးစုေတြရဲ့ ပညာေတြ သင္ယူႏုိင္ပါတယ္။ Avatar တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သင္ယူတာ ျမန္ဆန္တဲ့ အစြမ္း ရွိေပမဲ့လည္း မိခင္ဓါတ္ရဲ့ ဆန္႔က်င္ဖက္ ဓါတ္ကို သင္ယူခ်င္ရင္ေတာ့ အင္မတန္ကိုမွ ခက္ခဲပါတယ္။ မီး ထိမ္းခ်ဳပ္မႈ ပညာရဲ့ ဆန္႔က်င္ဖက္က ေရ ထိမ္းခ်ဳပ္မႈ၊ ေလရဲ့ ဆန္႔က်င္ဖက္ကေတာ့ ေျမ၊ စသျဖင့္ေပါ့။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbEWFKgMbI/AAAAAAAAA84/DcM_X5VSkyQ/s1600-h/ep21-295.png"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SbbEWFKgMbI/AAAAAAAAA84/DcM_X5VSkyQ/s400/ep21-295.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311648694152475058" border="0" /></a><br /></div> <div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">The Avatars</span><br /></div><br />Avatar တစ္ေယာက္ရဲ့ အခန္းက႑ဟာ အဲဒီ ဓါတ္ႀကီး ေလးပါးနဲ႔ ရွိေနတဲ့ ကမာၻကို ညီညြတ္ မွ်တေနေအာင္ ထိမ္းခ်ဳပ္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ Avatar အဆက္ဆက္ဟာ ကမာၻကို ညီညြတ္ မွ်တေအာင္ ထိမ္းခ်ဳပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ Avatar ေတြမွာ တျခား bender ေတြနဲ႔ မတူပဲ ထူးျခား ဆန္းက်ယ္တဲ့ စြမ္းအားရယ္လုိ႔ ႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။<br /><br />တစ္ခု ကေတာ့ Avatar State လုိ႔ ေခၚတဲ့ စြမ္းအားပါ။ အဲဒီ စြမ္းအားကို အသံုးခ်လုိက္ရင္ အတိတ္ကာလ အဆက္ဆက္ ရွင္သန္ ရပ္တည္ခဲ့ၾကတဲ့ Avatar ေဟာင္းေတြရဲ့ ဘ၀က ရရွိခဲ့တဲ့ စြမ္းအင္ေတြ၊ အသိဥာဏ္ေတြ၊ ပညာေတြ အားလံုးကို ျပန္ရၿပီး အသံုးခ်ႏုိင္ပါတယ္။ ဘယ္လို ပညာနဲ႔ တိုက္ခိုက္ တိုက္ခိုက္ ခုခံႏုိင္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ Avatar State ကို အသံုးခ်ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသတ္ခံလုိက္ရရင္ေတာ့ Avatar စက္၀ိုင္းဟာ ပ်က္စီးသြားၿပီး Avatar ေတြရဲ့ လူ၀င္စား ျဖစ္မႈကို ရပ္တန္႔သြားေစၿပီး Avatar ေတြ လံုး၀ ေပ်ာက္ကြယ္သြား ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ဒုတိယ စြမ္းအားကေတာ့ Avatar တစ္ေယာက္ဟာ ၀ိဥာဥ္ကမာၻနဲ႔ တည္ရွိေနတဲ့ ကမာၻၾကားမွာ ဆက္သြယ္ ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေပါင္းကူးတံတား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေတာ္ရံုတန္ရံု Bender ေတြ မေျဖရွင္းႏုိင္တဲ့ ကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းေပး ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />Aang ဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ ေတာင္၀င္ရိုးစြန္း ေရလူမ်ိဳးစုရဲ့ နယ္ေျမမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ မီးႏုိင္ငံက က်န္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြကို စတင္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၿပီး ေလ လူမ်ိဳးစု အားလံုးကို မ်ိဳးတုန္း သတ္ျဖတ္ ၿပီးေနပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုး ေလ ထိမ္းခ်ဳပ္မႈ ကြ်မ္းက်င္သူ Aang တစ္ေယာက္သာ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္ခဲ့သူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ Avatar ကို ေတာင္ပုိင္း ေရလူမ်ိဳးစုက Katara နဲ႔ Sokka ဆိုတဲ့ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္က ရွာေတြ႔လို႔ ႏုိးလာပါတယ္။ ေနာက္ Avatar ျဖစ္ေပမဲ့ မီး ဘုရင္ကို ႏုိင္ဖုိ႔ မလြယ္ဘူး ဆိုတာကို ေတြးမိၿပီး Water bending ကို ပထမ သင္ယူဖုိ႔ တကယ္ တိုက္ခိုက္ေရး Water Bending ကို တတ္တဲ့ ေျမာက္၀င္ရိုးစြန္း ေရ လူမ်ိဳးစုကို သြားဖို႔ ၾကံတာကေန ဇာတ္လမ္းက စတင္ပါတယ္။ (ေတာင္ပုိင္း ေရလူမ်ိဳးစုရဲ့ ေရ ထိမ္းခ်ဳပ္မႈ ပညာက ေဆးကုရာမွာ အသံုး၀င္တာ မ်ားပါတယ္၊ တိုက္ခိုက္ေရးမွာ သိပ္အသံုးမ၀င္ပါ)<br /><br />Avatar Aang ဟာ သူနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ေလက လြဲၿပီး ဘာမွတျခားဟာ မထိမ္းခ်ဳပ္တတ္ေသးတဲ့ အတြက္၊ မီး ဘုရင္ကို တိုက္ခိုက္ဖို႔ရာမွာ အင္မတန္ အခက္အခဲ ရွိပါဦးမယ္။ အဲလိုနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ့ စြန္႔စားခန္းဟာ အင္မတန္ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းလာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အခ်ိန္အားေလး ရလုိ႔ အခြင့္အေရး ရွိရင္ ၾကည့္ကို ၾကည့္သင့္တယ္လုိ႔ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7405372477033394400?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-65788880676256337152009-03-10T11:32:00.005-04:002009-03-10T13:23:04.542-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">၁၈ႏွစ္။ ရန္ကုန္မွာရွိခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔ေတြ၊ ေနာက္ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ရွိခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔၊ ေနာက္ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္လာၿပီး ရန္ကုန္မွာ ရွိေနခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔ေတြ၊ ထိုင္းမွာ ရွိေနခဲ့တဲ့ ေမြးေန႔ေတြ၊ အခု ၁၈ႏွစ္ ေမြးေန႔ကေတာ့ အေမရိကမွာပါ။ အခုေလာက္ဆို အာရွမွာေတာ့ က်ေနာ္ ၁၈ႏွစ္ ျပည့္ၿပီ ထင္ပါရဲ... ဒီမွာကေတာ့ ၁၈ႏွစ္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ မနက္ဖ်န္ ၁၁၊ ၃၊ ၂၀၀၉ မွ ျပည့္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />က်ေနာ္ႀကိဳက္တဲ့ Damien Rice ရဲ့ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ထဲက လိုပါပဲ။<br /><div style="text-align: center;"><blockquote style="font-weight: bold;">Nothing unusual... nothings changed... just a little older... that's all...</blockquote></div>ဆိုသလိုပါပဲ။ ေမြးေန႔ေတြဟာ က်ေနာ့္အတြက္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ပဲ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ ဟိုး ငယ္ငယ္ေလး တုန္းကေတာ့ ေမြးေန႔ပြဲေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့မယ္၊ လက္ေဆာင္ ကစားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ေမြးေန႔ပဲ လုပ္ျဖစ္ခဲ့၊ မျဖစ္ခဲ့ကေတာ့ က်ေနာ္ မမွတ္မိပါဘူး။<br /><br />ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ ရိပ္သာလမ္းမွာ ေနတုန္းက အိမ္နားက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပဲ မုန္႔ေလး ေကြ်းတာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အဖြားတုိ႔က လက္ေဆာင္ ယူမလာနဲ႔လုိ႔ ေျပာထားတဲ့အတြက္ လက္ေဆာင္ေတာ့ မပါပါဘူး။ ေနာက္ ထိုင္းကို ေရာက္လာေတာ့ အေမက ေမြးေန႔တစ္ခုမွာတုန္းက မုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္ေပးတယ္ထင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အိမ္မွာက အပတ္တုိင္း ခ်က္ေနတဲ့အတြက္ ထူးထူးျခားျခား မရွိပါဘူး။<br /><br />ေနာက္ က်ေနာ္ နယ္စပ္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ ေနရတုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္ ေမြးေန႔မွာ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ၾကာဆံေၾကာ္ ေကြ်းႏုိင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးတယ္။ ေက်ာင္းမွာ စုစုေပါင္းမွ လာတက္ေနတာ လူ ၂၀ ေလာက္ပဲ ရွိတာဆိုေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ အေမတုိ႔ကို အဲဒီအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ က်ေနာ္က လူေတြကို ေကြ်းရင္လည္း မစို႔မပုိ႔ထက္စာရင္ အဲလို ဝဝ ေကြ်းရတာ သေဘာက်တယ္။ အဲဒီ တုန္းကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ထဲမွာ လက္ေဆာင္ ေပးႏုိင္မဲ့လူ မရွိတဲ့အတြက္ လက္ေဆာင္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါဘူး။ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ အတိုင္းပဲ လက္ေဆာင္မရခဲ့ဘူးလုိ႔ မွတ္မိပါတယ္။ မဆုမြန္ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲဒီ ေမြးေန႔မတုိင္မီ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလး လက္ေဆာင္ေပးတယ္။ က်ေနာ္က ေရးေလ့မရွိေတာ့ ဒီအတုိင္းပဲ သိမ္းထားလုိက္ပါတယ္။ ဒီကို ေျပာင္းလာေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ က်န္ခဲ့ေလရဲ့... လက္ေဆာင္အေၾကာင္း ထည့္ထည့္ ေျပာတာက သူမ်ားေတြ အတြက္ဆို ေမြးေန႔က လက္ေဆာင္ရတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ေန႔ေလးလုိ႔ ၾကားဖူးလုိ႔ပါ။<br /><br />အဲဒီေတာ့ ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ေမြးေန႔ကို အထူးတလည္ ပြဲေလးလုိ လုပ္ၿပီး ျဖတ္သန္းရတယ္ဆိုတာ ဒီ ၁၈ႏွစ္ အတြင္းမွာ က်ေနာ္ မွတ္မိတာ ဆိုလုိ႔ အမ်ားဆံုး ၅ ခုေတာ့ ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီႏွစ္ ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ျဖတ္သန္းမယ္လုိ႔ ေျပာရပါမယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ဒီေမြးေန႔ဟာ အသက္ ၁၈ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ ေမြးေန႔ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကေလးအခြင့္အေရး စာခ်ဳပ္ကို ထားခဲ့ၿပီး လူ႔အခြင့္အေရး စာခ်ဳပ္ထဲကို ၀င္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို လူႀကီးလို႔ ေျပာၿပီး နားလည္မႈေတြ မေပးၾကေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ကို တရား၀င္ ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ အသက္ ၁၈ႏွစ္နဲ႔ လူႀကီးသာ ျဖစ္ၿပီလို႔ေျပာတာ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ လက္ဆုပ္ လက္ကိုင္ ဘာေတြ ပုိင္ဆိုင္ထားပါသလဲ...<br /><br />က်ေနာ့္မွာ ရွိတာေတြဆို...<br /><ul><li>က်ေနာ့္အတြက္ သူမ်ား လႈတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေလး တစ္လံုးရယ္... </li><li>အ၀တ္အစား နည္းနည္း၊ အေႏြးထည္ သံုးထည္၊ အျပင္သြားစရာ ေဘာင္းဘီ ၂ ထည္၊ က်ေနာ္ မစီးႏုိင္တဲ့ ဖိနပ္ ႀကီးႀကီး တစ္ရံ၊ ေသးလို႔ က်ပ္ေနတဲ့ ဖိနပ္တစ္ရံ၊ ေနာက္ ဒီရာသီ၊ ဒီႏုိင္ငံမွာ စီးလုိ႔ အဆင္မေျပတဲ့ ညွပ္ဖိနပ္ တစ္ရံ။ </li><li>တခါတေလ ခလုတ္ ဖြင့္လုိက္ရင္ ေၾကာင္ေၾကာင္ၿပီး ရပ္ရပ္သြားတတ္တဲ့ ၁ Gb နီးပါးေလး ဆန္႔တဲ့ MP3 player တစ္ခု။ ဖြင့္တုိင္း ေကာင္းေကာင္း မပြင့္လုိ႔ မသံုးျဖစ္ဘူး။<br /></li><li>ေနာက္... ေကာလိပ္ ၀င္ဖို႔ သြားေျဖထားတဲ့ အမွတ္စာရင္းေလးနဲ႔ က်ေနာ့္ စာရြက္စာတမ္းေတြ။ </li><li>ဖုန္းတစ္လံုး (အဲဒါကေတာ့ သိပ္မသံုးျဖစ္ေပမဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ေပးထားေတာ့ ထည့္ေရးတာပါ) </li><li>ေနာက္... အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္။ (တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ မပုိင္ဆိုင္ပါဘူး)<br /></li></ul><br />အခုေန က်ေနာ့္မွာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာေလး တစ္ခုရွိလုိ႔ အိမ္ေပၚက ဆင္းႏုိင္မယ္ဆို က်ေနာ္ ယူသြားလုိ႔ ရႏုိင္တာ (ေအာက္ဆံုး တစ္ခုက လြဲရင္) ဒါေလးေတြပဲ ရွိမွာပါ။ က်ေနာ္ဟာ ျမန္မာျပည္က ထြက္ခြာ လာရတုန္းက ၈ တန္းေျဖၿပီး ခါစမွာ ထြက္လာတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ပညာေရးဟာ ဆယ္တန္းမေအာင္တဲ့ လူနဲ႔ ဘာမွ မျခားပါဘူး။ က်ေနာ့္ ဒီ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ကေတာ့ မေက်နပ္မႈ ေတြနဲ႔ပဲ ဖံုးလႊမ္းေနပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္နဲ႔ တူတူ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကတဲ့ TTC က သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သူတုိ႔ ႀကိဳးစားေနၾကတုန္း တစ္၀က္မွာ က်ေနာ္ ထြက္သြားတယ္။ အခု သူတုိ႔ ေဆးတကၠသိုလ္ေတြ၊ ေရေၾကာင္းေတြ၊ တခ်ိဳ႕က စင္ကာပူမွာ၊ အေမရိကမွာ၊ အားလံုး အဆင္ေျပေနၾကၿပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ အတူ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကတဲ့ နယ္စပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သူတုိ႔ လုပ္ေနၾကတုန္း တစ္၀က္မွာ က်ေနာ္ ထြက္သြားရျပန္တယ္။ ေနာက္ အခု သူတုိ႔ General Education Development စာေမးပြဲကို ေျဖၾကေတာ့မယ္။ သူတို႔ ေအာင္သြားၾကမယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အခုထိကိုပဲ ဘာမွျဖစ္မလာဘူး။<br /><br />က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ အရာေတြလည္း က်ေနာ့္မွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာပဲ အျမဲတမ္း ေရြးေနတဲ့ ၾကားထဲကကို က်ေနာ့္မွာ ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူး။ က်ေနာ္ ႀကိဳက္တဲ့ family guy ကာတြန္းထဲက Stewie ဆုိတဲ့ ကေလးေလးကုိ သူ႔အေမ Lewis က သူမႀကိဳက္တဲ့ broccoli ကို ခက္ရင္းနဲ႔ ထိုးၿပီး "ေလယဥ္ပ်ံႀကီး လာၿပီ ပါးစပ္ဟပါဦး ဆိုၿပီး" ေခ်ာ့ေကြ်းတာကို...<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Damn you! Damn the broccoli! Damn the Right Brothers!</span><br /></div><br />လုိ႔ေျပာတဲ့ ပံုစံအတုိင္း...<br /><blockquote><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Damn the SPDC! Damn the Education systems! Damn my life! </span></div></blockquote>လုိ႔ပဲ ေျပာရပါေတာ့မယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္ကိုက အခ်ိန္မဟုတ္ အခါမဟုတ္မွာ ေလာကထဲကို ၀င္လာခဲ့တာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />က်ေနာ္ Game programmer ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးကလည္း အခုေနာက္ပုိင္း နည္းနည္းေလး ေလ့လာ လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ သိပ္ စိတ္ဓါတ္က်သြားတယ္။ ဒီေလာက္ ရႈပ္ေထြးတာဆို က်ေနာ္ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး ဆိုၿပီး Animation ပဲ လုပ္မယ္စဥ္းစားေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အဲဒီတစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘ၀မွာ ရပ္တည္ႏုိင္မလား ဆိုတာ ကလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒါမရရင္ တျခား ဘာလုပ္မယ္ ဆိုတာလည္း မစဥ္းစားထားေတာ့ အတိ ဒုကၡ ေရာက္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာရပါမယ္။ အခုေန ဒီအတိုင္း ေကာလိပ္၀င္ခြင့္ ေပးၿပီေဟ့ ဆိုရင္ေတာင္ က်ေနာ္ ဘာတက္ရမယ္ က်ေနာ္ မသိပါဘူး။<br /><br />ဘ၀ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ တန္းစီေျပာရရင္ အယုတ္စြအဆံုး ဂိမ္းေကာင္းေကာင္း ကစားလုိ႔ ရတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေကာင္းေကာင္းေလး ကိုင္ဖို႔၊ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ ရွိဖုိ႔ လိုမ်ိဳးေတာင္ မျပည့္မီေသးတာ က်န္တဲ့ဟာေတြ ထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ၁၈ႏွစ္ ျပည့္ၿပီ၊ ေအာက္မွာလည္း ညီနဲ႔ ညီမ ရွိေသးတယ္ ဆိုေတာ့ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၂ ႏွစ္အတြင္းမွာ အိမ္က ထြက္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရပ္တည္ႏိုင္မွ နည္းနည္းေလး မ်က္ႏွာပန္း လွဖုိ႔ ရွိပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ မိသားစုနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ကလည္း နည္းနည္း ေ၀းေ၀းေလး ေနမွ အဆင္ေျပမယ္ ထင္မိတယ္။ က်ေနာ္ သတိထားမိ သေလာက္ အေမနဲ႔ က်ေနာ္ အဆင္အေျပဆံုး၊ ကာလေတြဟာ က်ေနာ္ မိသားစုနဲ႔ ခြဲၿပီး နယ္စပ္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနတုန္း ကာလလုိ႔ ဆိုရမယ္ ထင္မိတယ္။ အေမ တခါတေလ လာလည္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အြန္လိုင္းေပၚ ေတြ႔ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စကားေျပာရင္ ေခ်ာေနတာပဲ။ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေပါ့။ အိမ္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ့္လုိ ဘာမွလည္း မေျပာ ဘာမွလည္း မလုပ္တဲ့ အက်င့္နဲ႔ အေမလည္း စိတ္ဖိစီးတာနဲ႔ ေအာ္သံေတြ ထြက္ထြက္လာ တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း အဲလို အေအာ္ခံရတာ မေပ်ာ္ပိုက္တာ အမွန္ပါ။ နီးနီးေနတယ္ဆို က်ေနာ့္ ပံုစံကို သူတုိ႔ သည္းမခံႏုိင္ၾကဘူး ထင္မိပါတယ္။ အေမတို႔က လုပ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လုိ႔ ထင္တဲ့အရာေတြကို က်ေနာ္က မလိုအပ္ပါဘူး လို႔ ထင္တာမ်ိဳး အဲလိုမ်ိဳးေတာ့ ရွိတာေပါ့။<br /><br />က်ေနာ္ တကိုယ္ေကာင္း ဆန္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ တကိုယ္ေကာင္း ဆန္တာဟာ သူမ်ားဟာေတြကို ကိုယ့္အတြက္ ဆိုၿပီး လုယူတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အနားမွာ ရွိတဲ့ ျပႆနာေတြကို ေမ့ေပ်ာက္ၿပီး ကုိယ့္ဟာကိုယ္ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္တာမ်ိဳး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ လုပ္ဖို႔မလိုအပ္ဘူးလုိ႔ ထင္တဲ့အရာကို ခုိင္းၿပီး ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ႔ ကိုယ္ လုပ္ရမွာကို ရွာလုပ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ ေရမကူးတတ္ပါဘူး ဆိုမွ ဘာေတြ ဘယ္လို ကူးရမယ္ မျပပဲ ေရကူးကန္ထဲ ကန္ခ်တာနဲ႔ အလားသ႑န္တူတယ္။ က်ေနာ္က ဘယ့္ႏွယ့္ သိမွာတုန္း။ မလိုအပ္ဘူး ထင္လုိ႔ မလုပ္ပဲ ေနမိရင္ အဲဒီမွာက ျပႆနာ စၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ေရနစ္အေသခံေနရံုက လြဲလုိ႔ က်ေနာ့္အေနန႔ဲ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ကိုယ္လည္း အလုပ္ေလး ဘာေလး ရၿပီး မိသားစုကို အနည္းငယ္ ေထာက္ပံ့ႏုိင္ရင္ေတာ့ နည္းနည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေနႏုိင္မလား ေမွ်ာ္လင့္မိ ပါတယ္။ က်ေနာ့္ အမွားေတြလည္း ရွိပါတယ္ေလ...<br /><br />အေသးစိတ္ မေရးေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္အျမင္ကို ထံုးစံအတိုင္း ဘယ္သူမွ နားမလည္ေပးၾကမဲ့ အတူတူ က်ေနာ္ အဲဒီပိုစ့္ေတြ ထပ္မေရးျဖစ္ေတာ့တာ ၾကာပါၿပီ။ အေမပဲ မွန္ၿပီး က်ေနာ္ပဲ မွားမွာပါပဲ။ အေမက အေမကိုး။<br /><br />အဲဒီ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ရပ္တည္ရေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ မတိုင္ခင္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာ တစ္ခု ရေအာင္ ဘယ့္ႏွယ့္ လုပ္ႏုိင္မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ က်ေနာ္ မစဥ္းစား တတ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ... က်ေနာ့္ အေနနဲ႔ကလည္း အိမ္က ခြဲၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရပ္တည္တယ္ ဆိုမွေတာ့ မိဘဆီက အကူအညီ ေမွ်ာ္လင့္ ေနရင္ ဘာမ်ား ထူးေတာ့မွာလဲလုိ႔ ထင္မိတယ္။<br /><br />စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ကိုယ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အရာေတြဟာ တစ္ခုမွ ျဖစ္မလာႏုိင္ေတာ့ သလို အိပ္မက္ေတြ ၿပိဳၿပိဳ က်လာခဲ့တာဟာ အင္မတန္မွကို ခံစားရခက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အခု ေတြးတဲ့ဟာေတြလည္း ေနာက္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲလို ျဖစ္မလာမဲ့ အတြက္လည္း က်ေနာ့္ဘ၀ကို က်ေနာ္ မအံ့ၾသေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ဘယ္တုန္းကမွ ရိပ္ရိပ္ေလးေတာင္ ႀကိဳတင္ မခန္႔မွန္းႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ေရွ႕ေရးကို ေတြးေတြးေနရရင္ က်ေနာ္ အသက္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔မွာ စိတ္ဓါတ္က်ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတ္ေသမိလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ သတ္မေသမိေအာင္ ဂိမ္းေတြက က်ေနာ့္ သက္တမ္းကို ဆြဲဆန္႔ထားေပးၾကတယ္။ အခု ဒီပို္စ့္ကို ဒီမွာပဲ အဆံုးသတ္တာေပါ့။<br /><br />စာဖတ္သူအတြက္ ကေတာ့ အခုလို က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ရာေတြ ေျပာခြင့္ေပးၿပီး ေျပာထားတာေတြ ဆံုးေအာင္ ဖတ္ေပးတာဟာ က်ေနာ့္ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ပဲလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-6578888067625633715?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-77226826330912388852009-03-08T12:22:00.003-04:002009-03-08T14:35:15.236-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">အီမို ဆိုတာဟာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ တြင္းမွာေရာ ျမန္မာ လူငယ္ေတြၾကား ခုေနာက္ပုိင္းမွ တဟုန္ထိုး ေရပန္းစားလာခဲ့တဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈ ပံုစံနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေခတ္တုန္းက အဲဒါ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ရပ္ပ (Rapper) ဆိုတဲ့ ဟာေတြနဲ႔ ပန္႔ခ္ (Punk) ေတြပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါ အဲဒီ မ်က္ကြင္း ညိဳညိဳနဲ႔ အီမိုဆိုတဲ့ ပံုေတြ တင္လာၾကေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘာမွမသိတဲ့လူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ နည္းနည္း ဟိုဖတ္ သည္ဖတ္ လုပ္ၾကည့္မိပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:zagyi-one;">အဲလို အေကာင္မ်ိဳးေတြ က်ေနာ္ ျမင္ဖူးတာဟာ က်ေနာ္ နားေထာင္တဲ့ My Chemical Romance တစ္ခုတည္းပဲ ရွိပါတယ္။ တျခား အဲဒီ Emo လုိ႔ ထင္ရတဲ့ ပံုစံ ၀တ္စားဆင္ယင္ ထားတဲ့ အဆိုေတာ္ေတြ တစ္ေယာက္မွ မျမင္ဖူး ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ အဆိုေတာ္ေတြ ၾကားမွာလဲ အဲလို Emo အဆိုေတာ္ ဆိုတာ တစ္ေယာက္မွ ေပၚမလာေသးဘူးလုိ႔ ခန္႔မွန္းပါတယ္။ မ်က္လံုးထဲမယ္... ကိုေလးျဖဴႀကီး မ်က္ကြင္းညိဳညိဳနဲ႔ တီရွပ္ အနက္ က်ပ္က်ပ္ေလး ၀တ္ၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတာ ျမင္ေယာင္မိေသး။ အခုေတာ့ ဟိုၾကည့္လည္း မ်က္ကြင္းက ညိဳညိဳ၊ သည္ၾကည့္လည္း မ်က္လံုးတစ္လံုးကို ဆံပင္န႔ဲ ဖံုးထားတဲ့ ပံုေတြ၊ မ်က္လံုးကလည္း ေသြးမ်က္ရည္ေတြ က်လုိ႔... ေတြ႔ေတြ႔ေနရေတာ့ က်ေနာ္လည္း အင္း... ငါအဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မသိရင္ေတာ့ ေခတ္မမီဘူး ျဖစ္ေခ်ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး စူးစမ္းခ်င္စိတ္ ေပၚလာခဲ့တယ္။ </span>အဲလိုနဲ႔ Wekipedia ကို ေရာက္သြားပါတယ္။<br /><br />Emo ဟာ Hardcore Punk ဆိုတာနဲ႔ Pop Punk က်ေန ဆင္းသက္လာၿပီး အေမရိကမွာ စတင္တဲ့ ဂီတ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္မွာ အဂၤလန္ကေန စတင္ခဲ့တဲ့ Punk ဂီတကေန အေမရိကမွာ လာေရာက္ ခြဲထြက္တဲ့ ဂီတ အမ်ိဳးအစား တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ Hardcore Punk ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေတာ့ နားမေထာင္ဖူးေပမဲ့ Pop Punk အေနနဲ႔ေတာ့ အခုေခတ္ Greenday ဟာ ဥပမာေကာင္း တစ္ခု ျဖစ္ႏုိင္ပါမယ္။ ၁၉၈၀ ကာလမ်ားမွာ အဆိုပါ ဂီတကို Hardcore Punk ကေန တိုက္ရုိက္ ဆင္းသက္တဲ့ ဂီတ အမ်ိဳးအစား တစ္ခုအျဖစ္ Emotional Hardcore လို႔ ေခၚတြင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူကေနမွ ခြဲျခား ဆင္းသက္တာကေတာ့ Screamo ဆိုတဲ့ ဂီတ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="font-family:zagyi-one;">အဲဒီဂီတအတြက္ Underoath ဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ရဲ့ When the sun sleeps ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္... အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဘာဆိုေနမွန္း မသိတာေလးက လြဲရင္ နားေထာင္လုိ႔ ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းလုိ႔ ဆိုရပါမယ္။ Korn လိုမ်ိဳး တစ္ပုဒ္လံုး ဘာမွန္းမသိတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရပါမယ္။<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ixttl2b6SRA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Ixttl2b6SRA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />၁၉၈၅ ကေန ၁၉၄၄ ကို ပထမ လႈိင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္တယ္ ဆိုတဲ့အတြက္ အတြက္ အဲဒီထဲက အဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ကို နည္းနည္း ရွာေဖြ နားေထာင္ၾကည့္ပါတယ္။ Summer Revolution ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္မွာ နားေထာင္ပါ။ စလုပ္တဲ့ လူခ်င္းယွဥ္ရင္ က်ေနာ့္ အျမင္အရဆို Punk ဂီတ ရဲ့ ဦးစီးဦးေဆာင္ ျဖစ္တဲ့ Sex Pistols က ဒီ Emo ရဲ့ အစဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ထက္ ပိုနားေထာင္ရ အဆင္ေျပတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DAmrwhpxJzE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/DAmrwhpxJzE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">နားေထာင္ၾကည့္ၿပီးၿပီဆို က်ေနာ္တို႔ ဒုတိယလႈိင္း ျဖစ္တဲ့ ၁၉၉၄ ကေန ၂၀၀၀ အထိ လုိင္းထဲက အဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ ေလာက္ အစမ္း နားေထာင္ ၾကည့္ၾကရေအာင္... အဲဒီထဲမွာ Weezer ကိုပါ ထည့္ထားပါတယ္။ Weezer ကို Emo အဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ မျမင္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ နားယဥ္ၿပီးသား Weezer ကို ျပန္နားေထာင္မဲ့အစား က်ေနာ္ </span>Sunny Day Real Estate ဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ရဲ့ သီခ်င္းေတြ ရွာ နားေထာင္ၾကည့္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ အဖြဲ႔ရဲ့ Seven ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QMkH6xi6-Og&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/QMkH6xi6-Og&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-family:zagyi-one;">က်ေနာ့္ အျမင္ေတာ့ နားေထာင္ရ အဆင္ေျပတယ္လုိ႔ ေျပာရပါမယ္။ ပထမ လႈိင္းအတြက္ ဆိုၿပီး က်ေနာ္ ရွာေဖြ နားေထာင္တဲ့ သီခ်င္းထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး နားေထာင္ရ ပိုအဆင္ေျပလာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကုိယ့္ေခတ္နဲ႔ပဲ ပုိၿပီး နီးကပ္လာလုိ႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ ကေန ယေန႔ထိ လုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပင္မေရစီး Emo ဂီတ အတြက္ ေပးထားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြထဲက Further Seems Forever ရဲ့ The Sound ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ေအာက္မွာ နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္... </span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/r40JhET5its&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/r40JhET5its&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-family:zagyi-one;">သူလည္း မဆိုးပါဘူး။ နားေထာင္ရတာ ပိုအဆင္ေျပတယ္။ ပံုမွန္ rock သီခ်င္း တစ္ပုဒ္နဲ႔ ထူးထူးျခားျခား ကြဲျပားျခားနားတဲ့ တီးခတ္မႈ ပံုစံ မေတြ႔ရပါဘူး။ စာသားေတြကေတာ့ Emo ထံုးစံလား ဒီတစ္ပုဒ္တည္း မို႔လားမသိ ခပ္ေဆြးေဆြး စာလံုးေတြေပါ့။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ အခု ကာလမွာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့၊ Emo ဂီတ ကေန တိုးတက္လာတာလို႔ ေခၚႏုိင္တဲ့ My Chemical Romance ရဲ့ Black Parade ဆိုတဲ့ သီခ်င္း နားေထာင္ၾကည့္ပါ။ အဲဒီမွာမွ အဲဒီ မ်က္ကြင္းညိုညိုနဲ႔ လူေတြကို စေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အဖြဲ႔ရဲ့ အဆို္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္က သူတုိ႔ band ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ Emo မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးလုိ႔ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွာ အတိအလင္း ဆိုပါတယ္။<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/z2x3368UKjM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/z2x3368UKjM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></span></div></span></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">၀တ္ဆင္မႈ ပံုစံ အေနနဲ႔ကေတာ့ ေယာကၤ်ား မိန္းမ မခြဲျခားႏုိင္တဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အရွည္ က်ပ္က်ပ္၊ ဆံပင္ အေျဖာင့္၊ အနက္ေရာင္ပဲ မ်ားတယ္။ မ်က္လံုးမွာ သိၾကတဲ့အတိုင္း အနက္ေရာင္ ဆိုးၾကပါတယ္။ ကိုယ္က်ပ္ တီရွပ္ေတြ ၀န္ဆင္ၿပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ သူတုိ႔ အားေပးတဲ့ တီး၀ုိင္းရဲ့ အမည္၊ အမွတ္အသား ပါတတ္တယ္။ Emo ပံုစံဟာ တျဖည္းျဖည္း အနက္ေရာင္ဖက္ကို သမ္းလာပါတယ္။ ၾကာေတာ့ Emo Fashion ကုိယ္၌က အနက္ေရာင္ကို ကိုယ္စားျပဳသလို ထင္လာရတယ္။ ခံစားမႈျပင္းထန္၊ ဆတ္ဆတ္အထိမခံ၊ ရွက္တတ္တာေရာ... စိတ္ဓါတ္က်မႈ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒါဏ္ရာရေအာင္ ျပဳလုပ္မႈနဲ႔ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ သတ္ေသမႈကိုလည္း ကိုယ္စားျပဳတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။<br /><br />ဒါကေတာ့ ဆိုရရင္ စိတ္ေရာဂါ တစ္ခုပဲလုိ႔ ဆိုရမဲ့ သေဘာမွာ ရွိပါတယ္။ Emo မဂၢဇင္းမ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ နာက်င္ေအာင္ လုပ္မႈေတြ၊ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ သတ္ေသမႈေတြကို အားေပးတယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ အင္တာနက္ေပၚမွာလည္း ပန္းေရာင္ ၀က္၀ံရုပ္ကေလးေတြ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ဆြဲႀကိဳးခ် ေသေနၾကတဲ့ အရုပ္ေတြနဲ႔ Emo အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ ေတြ႔ႏုိင္ပါမယ္။ </span>Self Hanging Emo cult အစုအဖြ႔ဲ တစ္ခုထဲက Hannah Bond ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးကေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ဆြဲႀကိဳးခ် သတ္ေသသြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူဟာ အစကတည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ နာက်င္၊ ဒဏ္ရာရေအာင္ ျပဳလုပ္တဲ့ Emo အစုအေ၀းက ျဖစ္ၿပီး သတ္ေသမဲ့ ေန႔က သူ႔ အေမနဲ႔ စကားမ်ားၿပီး "I feel like killing myself" လို႔ ေျပာသြားပါတယ္။ ေနာက္ တစ္နာရီ ၾကာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သူ႔အခန္းထဲမွာ ဆြဲႀကိဳးခ်ၿပီး ေသေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ သူမရဲ့ Bebo ဆိုတဲ့ Social Network စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုမွာေတာ့ လက္ေကာက္၀တ္မွာ ေသြးေတြထြက္ေနတဲ့ Emo အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ပံု တင္ခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။<br /><br />အဲလိုအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ရုရွႏုိင္ငံမွာ Emo အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဂရုတစိုက္ စိစစ္ျခင္းနဲ႔ အစိုးရ အေဆာက္အဦးေတြမွာ Emo ၀တ္စား ဆင္ယင္မႈေတြကို တားျမစ္ ပိတ္ပင္တဲ့ ဥပေဒ ရွိေနပါတယ္။ Emo ဓေလ့စရုိက္ကို... လူ႔အဖြ႔ဲအစည္းမွ ေရွာင္ဖယ္ ထြက္ေျပးမႈ၊ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္း၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း တည္ရွိမႈကို ဆန္႔က်င္ျခင္း နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ဒါဏ္ရာရေအာင္ ျပဳလုပ္တာေတြ၊ သတ္ေသတာေတြအထိ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ယူဆၿပီး အႏၲရာယ္ရွိတယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7722682633091238885?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-55272483292474548562009-03-05T10:07:00.002-05:002009-03-05T10:14:06.123-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="">ျမန္မာႏုိင္ငံလံုး ဆိုင္ရာ ပူးေပါင္း ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစု ကေန ေၾကျငာခ်က္ (၂/၂၀၀၉) ကို ထုတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို က်ေနာ္ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္မွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈၿပီး ငါလိုခ်င္တာ ဒါကြလုိ႔ ထေအာ္မိေတာ့ မတတ္ ျဖစ္ရပါတယ္။ ေအာက္ပါ လင့္ခ္မွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈႏုိင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style=""><a href="http://myochitmyanmar.org/publishing/2008-07-25-07-54-49/1926-wburf-">http://myochitmyanmar.org/publishing/2008-07-25-07-54-49/1926-wburf-</a></span><br /><blockquote><br /><span style=""><span style="">"ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အတြင္း မတ္လ ၃ရက္ေန႔ ညက ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ေဖာက္ခြဲေရးမွာ မိမိတို႔ အဖြဲ႔၏ အာဏာရွင္ အုပ္စုအား ဖယ္ရွားေရးအတြက္ ပထမ အဆင့္ ေျခလွမ္း ျဖစ္ၿပီး ေရွ႕ဆက္၍လည္း ထပ္ခါ ထပ္ခါ တဆင့္ၿပီး တဆင့္ အရွိန္ျမွင့္ လုပ္ေဆာင္သြားရန္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။"</span></span></blockquote><br />ဒီအတုိင္းသာ အဆင္ေျပေျပ ဆက္လုပ္သြားႏုိင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုပဲ သူတုိ႔ရဲ့ အြန္လုိင္း ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ယႏၲယားထဲမွာ က်ေနာ္လည္း အခုလိုပဲ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာကေန ေၾကာ္ျငာေပးမွာေပါ့ေလ...<br /></div><span style=""><span style=""><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5527248329247454856?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-20438601038487153852009-02-28T15:19:00.005-05:002009-02-28T22:31:51.657-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SaoBF2mGb_I/AAAAAAAAA7I/kWUFRo7Dcsw/s1600-h/Freedom_Fighters.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 282px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SaoBF2mGb_I/AAAAAAAAA7I/kWUFRo7Dcsw/s400/Freedom_Fighters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308056310875844594" border="0" /></a><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />အရင္တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ့ ဟာသ တစ္ခု သတိရတယ္။ </span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">တခါက လူတစ္ေယာက္ဟာ မိုးသည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနတဲ့ ညဖက္ႀကီးမွာ ျမင္းတစ္ေကာင္ စီးၿပီး ခရီးသြား ေနရင္း လမ္းေပ်ာက္ေနေရာတဲ့။ အဲဒီအခါ သူက နားခိုရာလည္း မရွိေတာ့ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ လမ္းသလား ေနရ ရွာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရုတ္တရက္ "ဂ်ိန္း" ခနဲ နားကြဲမတတ္ ဆူတဲ့ မိုးႀကိဳးပစ္သံနဲ႔ အတူ လွ်ပ္စီးေလး လက္ခနဲ လာေတာ့ သူလည္း သြားရမဲ့ လမ္းကို ခပ္၀ါး၀ါးေလး ျမင္လုိက္ရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ဆက္သြားေနရင္း ဒုတိယ အႀကိမ္ မိုးႀကိဳး ထပ္ပစ္ေတာ့ သူက ျမင္းေပၚက</span><span style="font-family:zawgyi-one;">ဆင္း၊ ျမက္ခင္းေပၚ ဒူးေထာက္ၿပီး... "က်ေနာ့္ကို လမ္းျပေပးတဲ့ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္ခါက်ရင္ အလင္းကို ခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အသံေလး နည္းနည္း ေလွ်ာ့ၿပီး ျပေတာ္မူပါ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">လားခမ်ား..." လုိ႔ ေအာ္ဟစ္ ဆုေတာင္းလုိက္တယ္။<br /></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ဟာ အလင္းေယာင္ေတာ့ တစ္ခါမွ မေပးႏိုင္ပဲ မိုးႀကိဳးတစ္ခါတေလ ၀င္၀င္ပစ္တဲ့ အထဲမွာပါပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း မေသရဲ၊ မစြန္႔ရဲ၊ မတိုက္ရဲလုိ႔ ျမန္မာျပည္နဲ႔ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေ၀းတဲ့ အရပ္ကို ေရာက္ေနၿပီး ဘေလာ့ဂ္ရဲ့ ေခါင္းစဥ္အတိုင္း ခုထိ Htoo Myat is nothing </span><span style="font-family:zawgyi-one;">ပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ မိုးႀကိဳးေလး ပစ္ၿပီးေတာ့ ေျပာေနက် ဂိမ္းအေၾကာင္းေတြပဲ ဆက္ေျပာပါမယ္။ :)<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SaoBFzKGA8I/AAAAAAAAA7Q/zFBIikCNias/s1600-h/freedomF1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SaoBFzKGA8I/AAAAAAAAA7Q/zFBIikCNias/s400/freedomF1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308056309953070018" border="0" /></a><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေအာက္က ပုိစ့္တစ္ခုမွာ Freedom Fighters ဆိုတဲ့ ဂိမ္းနာမည္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာကို နည္းနည္း ထည့္ေရးခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒါကို က်ေနာ္ ေဆာ့ျဖစ္တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ က်ေနာ္ ေျပာေနက် အတုိင္း က်ေနာ္ဟာ Real Time Strategy ဂိမ္းေတြပဲ ေဆာ့တာမ်ားပါတယ္။ ဗ်ဴဟာဂိမ္း ေဆာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ တစ္ကုိယ္ေတာ္ ေသနတ္ပစ္ ဂိမ္းေတြ ေဆာ့ေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒီတစ္ခုကေတာ့ အနည္းငယ္ ကြာျခားပါတယ္။<br /></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">Freedom Fighters ဟာ Third Person Shooter ဂိမ္းပါ။ က်ေနာ္ နားလည္သေလာက္ေလး ရွင္းျပရရင္ First Person Shooter ဂိမ္း ဆိုတာဟာ Counter strike လိုမ်ိဳး ကုိယ္က ကိုယ္ ထိန္းခ်ဳပ္ရတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ ရဲ့ မ်က္လံုးက ျမင္ရသလို ျမင္ရၿပီး ေဆာ့ရတာပါပဲ။ Third Person ပံုစံကက်ေတာ့ ကိုယ္က ကိုယ့္ ဇာတ္ေကာင္ တစ္ကုိယ္လံုးကို ေနာက္ကေန ျမင္ရပါတယ္။ ကိုယ္က အဲဒီလူကို ထိန္းၿပီး ကစားရတယ္။ အဲလို ပံုစံေတြကို လိုသလို ေျပာင္းလုိ႔ ရတဲ့ ဂိမ္းလည္း ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ မက</span><span style="font-family:zawgyi-one;">စားဖူးပဲ ၾကားပဲ ၾကားဖူးတဲ့ ဂိမ္းနဲ႔ ဥပမာ ေပးရင္ မမွန္မွာစိုးလုိ႔ Need For Speed နဲ႔ပဲ ဥပမာေပးပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ကားကို ကိုယ္က အျပင္ကေန Third person ပံုစံနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ကစားလုိ႔ ရသလို First person အေနနဲ႔ ကိုယ္က တကယ္ ၿပိဳင္ကားထဲမွာ ၀င္ၿပီး ထိုင္ေမာင္းေနသလိုလည္း ျမင္ရေအာင္ Camera အေနအထား ေျပာင္းလုိ႔ရပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />က်ေနာ္ Freedom Fighters ကို Loading အခ်ိန္ေတြ ထည့္မတြက္ရင္ စုစုေပါင္း သံုးနာရီေလာက္ပဲ အခ်ိန္ယူၿပီးေတာ့ ဂိမ္း အစကေန အဆံုးထိ ေဆာ့လုိ႔ ၿပီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေဆာ့လုိ႔ ေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းပါလုိ႔ပဲ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့အတိုင္း ဆိုဗီယက္ေတြ သိမ္းထားတဲ့ New York ကုိ ျပန္တိုက္ယူတဲ့ ေျမေအာက္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ရဲ့ ဇာတ္လမ္း သေဘာမ်ိဳးပါ။ သူက အမွန္တကယ္ေတာ့ တစ္ကုိယ္ေတာ္ ပစ္ခတ္တိုက္ပြဲ၀င္တဲ့ ဂိမ္းမဟုတ္ပါဘူး</span><span style="font-family:zawgyi-one;">။ ကိုယ္က ေတာ္လွန္ေရး အလုပ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္း လုပ္ႏုိင္လာတာနဲ႔အမွ် အဖြဲ႔သား ေတြရဲ့ ေလးစားမႈက တိုးလာၿပီး ကိုယ့္ေအာက္မွာ ကိုယ္က အမိန္႔ေပးႏုိင္တဲ့ အျခား သူပုန္ေတြ ရွိလာပါမယ္။<br /></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အဲဒီမွာ သေဘာက်စရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြက... ရႈံးဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ေလး အခြင့္အလမ္း နည္းပါတယ္။ သူက ေရာက္ေနတဲ့ အခန္းကေန ျပန္ျပန္ စႏုိင္တဲ့အတြက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ တခါတေလ က်ရင္ လမ္းရွာရတာ အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ အဲလိုမ်ိဳးေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ဂိမ္းထဲမွာ တကယ့္ အျပင္ေလာကနဲ႔ မတူတာ မ်ိဳးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ရွိေနပါေသးတယ္။ ေသနတ္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ မွန္လည္း မေသတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲလိုမ်ိဳး အားနည္းခ်က္ေတြ မရွိျပန္ရင္လည္း ကစားလုိ႔ေကာင္းတ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">ဲ့ ဂိမ္းတစ္ခု ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ ခက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေတြကို ဂရုမစုိက္ရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကစားလုိ႔ေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းလုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အဲဒီထဲမွာ က်ေနာ္ သေဘာအက်ဆံုး အခန္းတစ္ခု ညႊန္းရမယ္ဆို ဆိုဗီယက္ ၀ါဒျဖန္႔ေနတဲ့ ရုပ္ျမင္သံၾကား ဌာနႀကီးကို သိမ္းယူရတဲ့ အခန္းပါ။ ေနာက္မွ အဲဒီကေန သူပုန္ေတြက သူတုိ႔ အေခြေတြကို လႊင့္တာပါ။ တကယ္ဆို အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အဓိက ေခါင္းေဆာင္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က အဖမ္းခံထားရပါတယ္။ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">အဲဒီအခ်ိန္မွာ <blockquote>"ငါတို႔ ရဲေဘာ္ အသတ္ခံရမွာ စုိးလုိ႔ ငါတို႔ လုပ္ထားတာ ဆိုတာကို ထုတ္မေျပာပဲ တိတ္တိတ္ ေနလုိက္ပါ့မယ္ေလ..."</blockquote> ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးမထားပဲ... <blockquote>"အစကတည္းက ေသမယ္လို႔ မွန္းၿပီး လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီ ဖမ္းခံထားရတဲ့ ရဲေဘာ္ ေသခ်င္လည္း ေသပေစ ငါတို႔ ေအာင္ျမင္မႈကို ျပည္သူေတြ အားတက္သြားေအာင္ ျပည္သူေတြေရွ႕မွာ ခ်ျပမယ္"</blockquote> ဆိုၿပီး လုပ္ႏုိင္တာမ်ိဳးကို က်ေနာ္ သေဘာက်မိလုိ႔ပါ။ အဲလိုေတြ လုပ္လုိက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ျပည္သူေတြ သူတို႔ဖက္ကို အမ်ားႀကီး ပါလာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲက ဇာတ္ေကာင္ Chris ရဲ့ အကိုလည္း ဖမ္းခံရၿပီး ကြန္ျမဴနစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ႔ကို သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲမွာ သူ႔ညီကို အဖမ္းခံဖုိ႔ ေျပာခိုင္းပါတယ္။ သူ႔အစ္ကိုက ေျပာခုိင္း တာေတြ အားလံုးကို ေျပာသြားၿပီး </span><span style="font-family:zawgyi-one;">ေနာက္ဆံုးက်မွ <blockquote>"ငါ ခုဏ ေျပာခဲ့တာေတြ အားလံုးက လိမ္တာ... မင္းလုပ္စရာ ရွိတာ ဆက္လုပ္"</blockquote> လုိ႔ ေအာ္လုိက္တာ ေနာက္ေတာ့ သူလည္း အသတ္ခံလုိက္ရပါတယ္။ အခက္ဆံုး အခန္း ဆိုရင္ေတာ့ အထဲက ဇာတ္ေကာင္ရဲ့ အကိုကို သတ္လုိက္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို </span><span style="font-family:zawgyi-one;">Governor's Island မွာ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">တစ္ေယာက္တည္း </span><span style="font-family:zawgyi-one;">သြားလုပ္ၾကံရတဲ့ အခန္းပါ။<br /><br /></span><span><span style="font-family:zawgyi-one;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SaoBGfMDt7I/AAAAAAAAA7Y/8QMY98XxoQc/s1600-h/freedomF2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SaoBGfMDt7I/AAAAAAAAA7Y/8QMY98XxoQc/s400/freedomF2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308056321772468146" border="0" /></a></span></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဇာတ္လမ္းအရလည္း သိပ္မဆိုးပါဘူး။ ေဆာ့လို႔လည္း ေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆက္တုိက္ ေဆာ့လိုက္ ရင္ေတာ့ ေတာ္ရံုတန္ရံု Counter Strike နဲ႔ အေထြေထြ အပစ္အခတ္ဂိမ္းေတြ ေဆာ့ထားတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ ရွိၿပီးသူေတြ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခဲ့သလိုမ်ိဳး ကစားခ်ိန္ စုစုေပါင္း ၃ နာရီေလာက္နဲ႔ ဂိမ္းတစ္ခုလံုး ၿပီးသြားေအာင္ ေဆာ့ႏုိင္စြမ္း ရွိၾကမယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဂိမ္းဟာ လြန္ခဲ့ေသာ္ ႏွစ္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဂိမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ Half Life ေလာက္ေတာ့ မဟုတ္ေပမဲ့ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ေဆာ့ရင္းနဲ႔ မူးတာမ်ိဳး ရွိႏုိင္ပါတယ္။ Graphics သိပ္မေသသပ္သလို ထင္ရလုိ႔ပါ။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-2043860103848715385?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-42389862647989124562009-02-27T21:14:00.009-05:002009-02-27T23:04:14.658-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-weight: bold;">ဒီပိုုစ့္ဟာ အင္မတန္ မ်က္ခံုးလႈပ္စရာေကာင္းတဲ့ ပိုစ့္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ပါးစပ္ မပိတ္ႏုိင္လုိ႔၊ ျမန္မာ လူငယ္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔၊ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံေတာ္သစ္ကို ေမွ်ာ္လင့္သူ တစ္ဦး အေနနဲ႔ အျမင္ေလး မေၾကာက္မလန္႔ ထုတ္ေျပာတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ လုပ္ရမွာမုိ႔သာ အထိတ္တလန္႔နဲ႔ တင္ရတာ အင္မတန္ သတိထားရပါတယ္။ ဒီပိုစ့္ကို အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ျပန္ဖတ္ၿပီး တည္းျဖတ္ ထားပါတယ္။ က်ေနာ့္ အျမင္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပဳ၍ အေျပာ လြန္တာေရာ၊ အလြန္ ေျပာတာေရာ ရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။<br /></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ပုိစ့္တင္ၿပီးမွ ရန္သူ အက်ိဳးရွိေစႏုိင္သည့္ စာသားမ်ားဟု ေထာက္ျပလာမႈေၾကာင့္ မွန္ကန္သျဖင့္ အခ်ိဳ႕ စာသားမ်ားကို တည္းျဖတ္ထားသည္။ </span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />၂၀၁၀ မွာေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုေတာ့ ေ၀းပါေသးတယ္လို႔ စိတ္ထဲ ထင္ေနတာ အခုေတာင္မွ ၂၀၀၉ ရဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သိပ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားပါဘူး။ </span>သူတုိ႔မွာ လက္နက္ေတြ ရွိေနမွေတာ့ သူတို႔ ေပးခ်င္သေလာက္ေလးပဲ ယူရမဲ့ ဘ၀ မို႔လို႔ပါ။ မေပးဘူး ဆိုရင္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀ေတြပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္သူေတြမွာက ထားရာေန၊ ေစရာသြား ဘ၀ကေန ထြက္မေျပးႏုိင္ရင္ေတာ့ ေပးတာယူ၊ ေကြ်းတာ စား၊ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ေနရမွာပါပဲ။<br /><br />အခု ေရြးေကာက္ပြဲကို က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိသလို ျဖစ္ေနတာဟာ အဓိကအားျဖင့္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဖက္ကေန ၿခိမ္းေျခာက္မႈ မရွိလို႔သာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆိုရပါမယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပးပါ။ ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ပဲ လိမ္ရင္ေတာ့ မင္းနဲ႔ငါ ခ်မယ္လုိ႔ ခ်ိမ္းေျခာက္ႏုိင္ရင္ ဟုိကလည္း မုန္လာဥ လုပ္ရဲမယ္လုိ႔ မထင္မိပါဘူး။<br /><br />ခ်ိမ္းေျခာက္ဖုိ႔ ဘာနဲ႔ ေျခာက္မယ္ ဆိုတာကို စဥ္းစားျပန္ေတာ့လည္း... နယ္စပ္မွာ လက္နက္ကိုင္ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္နဲ႔ ေကအန္ယူေတာ့ နီးနီးနားနား ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ကို အရမ္းကို ေလးစားအားက်တဲ့ လူငယ္ တစ္ဦးပါ။ ဒါေပမဲ့ ေရြ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး တုန္းက ျပည္သူေတြ အားကိုးတႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေပမဲ့ ေပၚမလာခဲ့ကတည္းက... <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">"ဤေနရာမွ စ၍ တည္းျဖတ္ ထားသည္။"</span><br /><br />အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတာ ဘယ္ေလာက္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္နားမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ဗံုးေလး တစ္လံုးခြဲ၊ ေနာက္ ေရဒီယို တစ္ခုခုမွာ တက္ၿပီး... <span style="font-weight: bold;">"ခမ်ားတို႔ ဦးဇင္းေတြကို ထပ္ပစ္သတ္မယ္ဆို ေနာက္ဗံုးတစ္လံုးဟာ ခမ်ားတို႔ ဗိုလ္ေတြ ေနတဲ့ အိမ္ေတြနားမွာ ေပါက္ေစရမယ္။ ထိရဲ ထိၾကည့္... ေက်ာင္းသားတပ္နဲ႔ ေတြ႔မယ္..." </span>လို႔မ်ား လုပ္ခဲ့ရင္ အတြင္းက ျပည္သူေတြမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား အားတက္ လုိက္မလဲဗ်ာ... ဟိုကလည္း ေတာထဲမွာ တိုက္လုိ႔ <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">xxxxxxxxx</span> ဗံုးကေတာ့ တကယ္ေဖာက္မဲ့ပံုပဲ ဆို နညး္နည္းပါးပါးေတာ့ အရွိန္ တန္႔မသြားႏုိင္ေပဘူးလား။ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္း လုပ္ေနၿပီး အၾကမ္းဖက္ သမား အေခၚမခံခ်င္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။<br /><br />ေကအန္ယူ အတြက္ ဆိုရင္လည္း သူတို႔က ကာကြယ္ထားတယ္။ ေကအန္ယူ မရွိရင္ အားလံုး ကုန္ၿပီ ဆိုတဲ့ ဒုကၡသည္ စခန္းေတြကိုလည္း တကယ္တမ္းသာ တပ္မေတာ္ အစိုးရက ျပႆနာ ရွာရင္ ကုလသမဂၢ အေနနဲ႔လည္း ပိုၿပီး ၀င္ရွင္းလုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့။ လႊတ္ထားေပးလုိက္ပါေတာ့။ ၾကာရင္ ေတာက ၾကမ္းတာနဲ႔ ေဒါင္းအိုုးေ၀ထဲမွာ ျမင္ဖူးတဲ့ ကာတြန္းေလး တစ္ခုထဲမွာ ေျပာသလို... <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">"ဤေနရာမွ စ၍ တည္းျဖတ္ ထားသည္။"</span><br /><br />ဒီအေၾကာင္း ဒီတင္ ရပ္ၿပီး စိတ္ဓါတ္က်စရာေတြ ဆက္မေျပာပဲ က်ေနာ့္ အျမင္ေလး ေျပာရမယ္ ဆိုရင္...<br /><br />ဒီ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြကို ဖန္တီးေပးႏုိင္မဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတာ့ လိုကို လိုအပ္လာ ေနပါၿပီ။ အခု ျပည္တြင္းမွာ ေငြတစ္သိန္း ေပးၿပီး ေခါင္းျဖတ္ခိုင္းမယ္ဆို ျဖတ္မယ့္ ျပည္သူေတြ တန္းစီ ေနေလာက္ေအာင္ စီးပြားပ်က္ကပ္မွာ လည္ပင္းနစ္ေနၾကပါၿပီ။ အဲဒီ အဖြဲ႔အစည္းဟာ ျပင္ပက ေငြေၾကး ေထာက္ပံ့မႈနဲ႔ အတြင္းက မုန္းတီးေနတဲ့ ျပည္သူေတြကို ပူးေပါင္းၿပီး အစိုးရကို ၿခိမ္းေျခာက္ႏုိင္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္ႏုိင္မဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခု ျဖစ္လာဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းမွာ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ဂုဏ္ေတြ စြတ္ယူၿပီး ငါ ဒီအဖြဲ႔ကကြလို႔ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေျပာတတ္တဲ့ လူေတြ မပါေလ ပိုေကာင္းေလပါပဲ။ (က်ေနာ့္လုိ ေကာင္မ်ိဳး မထည့္မိေအာင္ ေရွာင္ေပါ့) အေျခခံ ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ိဳးကို ကြန္ျမဴနစ္ ေျမေအာက္ ကလပ္စည္း ဖြဲ႔စည္းပံုေတြလို ကိုယ့္အေပၚကလူ တစ္ေယာက္ကလြဲလုိ႔ တျခား ဘယ္သူေတြ ပါတယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ မသိႏုိင္တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ိဳး ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ မလိုအပ္ရင္ မီဒီယာနဲ႔ မဆက္ဆံတာမ်ိဳး ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ဖို႔ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သိပ္ မ်က္ႏွာျပဖုိ႔ မလိုဘူးလုိ႔ ယူဆပါတယ္။ မ်က္ႏွာမျပေလ ေအးခ်မ္းေလေလပါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္ အဲဒါမ်ိဳး မလုပ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ အၾကံေပးဖုိ႔သာ တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို နည္းနည္း အေသးစိတ္ ထပ္ခ်ဲ့ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္...<br /><br />ရွင္းရွင္းနဲ႔ လြယ္လြယ္ေျပာရမယ္ဆို... အပင္ပမ္းခံၿပီးေတာ့ ဗံုးေတြ ဘာေတြ ခိုးသြင္းမေနပါနဲ႔... သူ႔ရပ္ကြက္ထဲက ျပည္ေထာင္စု ၾကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ျဖိဳးေရး အသင္းကို မုန္းတဲ့ လူကို အဲဒီရံုးကို မီးတင္ရႈိ႕ဖို႔ ပုိက္ဆံေပးၿပီး ခိုင္းပါ။ မီးရႈိ႕တာကေတာ့ ဘာမွ အထူး လက္နက္ေတြ ဘာေတြ မလိုပါဘူး။ ဟိုက မုန္းတဲ့ ဟာကိုလည္း မီးတင္ရႈိ႕ရမယ္ ပုိက္ဆံကလည္း ရဦးမယ္ ဆိုေတာ့ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးဟာ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔ မ်ားပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆက္တြဲ လုပ္ရမဲ့ ကိစၥကေတာ့ (အစြန္းေရာက္ အၾကမ္းဖက္ သမားဆန္ေပမဲ့ လိုအပ္မယ္) မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ဘာေတြ စြပ္ၿပီး ဗီဒီယိုရုိက္... <span style="font-weight: bold;">"ခမ်ားတို႔ ေရြးေကာက္ပြဲကို မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ပါ။ မလုပ္ရင္ေတာ့ ခမ်ားတုိ႔ အိမ္ေတြ အားလံုးကို မီးေလာင္တိုက္ သြင္းပစ္မယ္။ ခမ်ားတို႔ အိမ္ လာရႈိ႕လို႔ မရရင္ေတာင္ ခမ်ားတို႔ ေအာက္က ဗိုလ္ေတြရဲ့ အိမ္ေတြကို မီးရႈိ႕မယ္။"</span> စတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ျခိမ္းေျခာက္ သင့္တယ္။ ေနာက္ အင္တာနက္ေပၚ လူျမင္ႏုိင္တဲ့ ေနရာေတြမွာ တင္ေပါ့။<br /><br />ဒါဟာ ျမန္မာျပည္ကို ျမန္ျမန္ သတိထားမိလာ ေစႏုိင္တဲ့ နည္းတစ္နည္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္သလို တပ္မေတာ္ အစိုးရအတြက္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်ီတုန္ခ်တုန္ ျဖစ္လာေစမဲ့ နည္းလမ္းပါပဲ။ ေနာက္ အၾကမ္းဖက္ နည္းကို သံုးတဲ့အတြက္ တစ္ခုခု ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္လုိက္ရင္ က်ဳပ္တို႔ လုပ္တာပါ၊ က်ဳပ္တို႔လူပါ ဆိုၿပီး ထထေအာ္တတ္တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းအခ်ိဳ႕လည္း (သူတို႔က အၾကမ္းမဖက္လုိ႔ ေအာ္ထားတဲ့အတြက္) နာမည္ ၀င္မခံ (အျမတ္မထုတ္)ရဲပဲ တိတ္တိတ္ ေနၾကပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ေနာက္ ျပည္သူအမ်ား သြားလာတဲ့ ေနရာမွာ စာေတြ ျဖန္႔တာမ်ိဳး လုပ္လုိ႔ရပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးကေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြဲျပား ျခားနားသင့္တာကေတာ့ လူ နားမလည္ပဲ ႏုိင္ငံေရးသမား လူတန္းစားကပဲ နားလည္ႏုိင္တဲ့ ခမ္းနားထည္၀ါတဲ့ စာေတြနဲ႔ မေရးပဲ ျမန္မာျပည္ လူတန္းစားတိုင္းက နားလည္ ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ရွင္းလင္းတဲ့ စာေတြကို ျဖန္႔တာမ်ိဳး လုပ္သင့္ပါတယ္။ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ဘာေတြ ေျပာမေနပဲ အဲဒီထဲက စစ္တပ္ လက္ေအာက္မွာေတာ့ မရႏုိင္တာ ေသခ်ာၿပီး ျပည္သူအတြက္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အက်ိဳးရွိေစႏုိင္မဲ့ အခ်က္ တစ္ခ်က္ ေလာက္ကိုပဲ ဆြဲထုတ္ၿပီး ရွင္းရွင္းေလး ေျပာရပါမယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရး အဆင့္အတန္းဟာ နိမ့္က်သထက္ နိမ့္က်လာပါတယ္။ အျပင္က ပညာ ေကာင္းေကာင္း သင္ယူႏုိင္ၿပီး အျမင္က်ယ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ ခန္႔ခန္႔ႀကီး ေရးတာကို ျပည္တြင္း အေျခခံ လူတန္းစားက နားမလည္ႏုိင္ ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့... အခုလိုေလးသာ ဘိုလိုေလး ညွပ္ညွပ္ၿပီး တရားေဟာၾကရင္ <span style="font-weight: bold;">"ဟာ... ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ... ၿဂိဳဟ္သားလား... ဘယ္က လာတာလဲ... ဘာမွ နားမလည္ဘူး... သြား..."</span> ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္လာေတာ့မွာပါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ဟာေတြကို ခပ္ရႊင္ရႊင္ေတြ၊ သေရာ္တာေတြ မပါေတာ့ပဲ ႀကိဳးစား အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့...<br /><br /><ul><li>နည္းနည္းေလး အၾကမ္းဖက္ဖုိ႔ လုိအပ္တယ္။ </li><li>မီဒီယာ အသံုးျပဳၿပီး လူသိရွင္ၾကား ၿခိမ္းေျခာက္မယ္။ </li><li>လူတန္းစားတိုင္း နားလည္လြယ္မဲ့ အေျခခံ ျမန္မာစကားနဲ႔ စည္းရံုးမယ္။ </li><li>အခြင့္အေရးေတြ တန္းစီ ေျပာျပမေနပဲ တုိက္ရုိက္ အက်ိဳးရွိေစမဲ့ အခ်က္ေတြသာ ရွင္းရွင္းေလးေျပာမယ္။ </li><li>အဲဒါေတြကို လုပ္ကိုင္ႏုိင္ဖုိ႔ လွ်ိဳ႕၀ွက္ သိုသိပ္ က်စ္လစ္တဲ့ အဖြ႔ဲအစည္းတစ္ခု လိုအပ္တယ္။ </li></ul><br />က်ေနာ္ကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငယ္ေသးေတာ့ ပညာေလး ဘာေလး သင္၊ လုပ္စရာ ရွိတာေလး လုပ္ၿပီး ေလေပါရင္းနဲ႔ပဲ သူမ်ားလုပ္ရပ္ေတြ ထိုင္ၾကည့္လုိက္ပါဦးမယ္။ စစ္တပ္ျပဳတ္က်ၿပီး အရိုးပံုေပၚ ေခါင္းေပါင္းစ ေထာင္ခ်င္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ တက္လာခဲ့တာမ်ိဳး ရွိမွ ၀င္ပါပါေတာ့မယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4238986264798912456?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-50190624436467281322009-02-25T22:56:00.002-05:002009-02-25T23:58:49.865-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="">က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ လက ေကာလိပ္၀င္ဖို႔ အဂၤလိပ္စာ သြားေျဖေတာ့ ေတာင္အေမရိကသား တစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း အလာပ သလာပ ေျပာျဖစ္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လာခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံကို ေမးေတာ့တာေပါ့။ က်ေနာ္က ျမန္မာလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ျဖစ္ေနက်အတိုင္းပဲ မသိပါဘူး။ </span>အဲဒီအခါမွာ သူ႔ လက္စြဲ ကြန္ပ်ဴတာေလးကေန <a href="http://www.youtube.com/">Youtube</a> စာမ်က္ႏွာကို ဖြင့္ၿပီး ျမန္မာကို ရုိက္ရွာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူရုိက္ရွာလုိက္ေတာ့ ကံဆိုး ေထာက္က်စြာနဲ႔ ေကာ္ပီ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္က ထိပ္မွာ ထြက္လာတယ္။ သီခ်င္း နာမည္ေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။<br /><br />သူမ်ား အဲဒီသီခ်င္းေလး ဖြင့္နားေထာင္လုိက္ရင္ မ်က္ႏွာ ဘယ္နား ထားရမယ္ေတာင္ သိေတာ့မယ္မထင္ဘူး။ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ သီခ်င္းကို သူမၾကားဖူးရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့။ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါဟာ ပထမဆံုး အေတြ႔အၾကံဳ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဘယ္ေလာက္ နာမည္ႀကီးပါတယ္ ဆိုဆို ျမန္မာျပည္ကို မသိသူေတြ အမ်ားႀကီး၊ အမ်ားႀကီးမွ၊ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ အားလံုး သေဘာေပါက္ ၾကရပါမယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ လူမ်ားစုရဲ့ သေဘာတူညီမႈနဲ႔ သြားေနတဲ့ (လို႔ထင္ရတဲ့) အၾကမ္းမဖက္ လမ္းစဥ္ႀကီးနဲ႔ဆို တပ္မေတာ္ အစိုးရကို ကမာၻက ဖိအား ေပးႏုိင္ဖို႔အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနတယ္၊ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာကိုလည္း နည္းနည္းေတာ့ ကမာၻအ၀ွန္းက လူေတြက တီးမိေခါက္မိ ရွိေနသင့္တယ္လုိ႔ မထင္မိၾကေပဘူးလား...<br /><br />လိုရင္းကို ေရာက္ေအာင္ စကားမစပ္ေလး ဆြဲထည့္ရရင္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္မွာမွ MIT ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အဲဒီက ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ပူးေပါင္း လုပ္ၿပီး Space war ဆိုတဲ့ဂိမ္းေလးကေန စေပၚတဲ့ Personal Computer Game ေတြဟာ အခုခ်ိန္မွာဆို သူ႔လုိင္းနဲ႔သူ ပံုမွန္သြားေနတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒီကေန႔မွာဆို ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ သြင္းထားရေသာ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Counter_strike">Counter-Strike</a> လို first person shooter ဂိမ္းလို၊ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/World_of_warcraft">World of war craft</a> လို Hero ဂိမ္းေတြ၊ ေနာက္ တျခား Real Time Strategy ဂိမ္းေတြ အပါအ၀င္၊ အားလံုးနီးပါးဟာ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဆာဗာေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ ကစားလုိ႔ ရႏုိင္ေနပါတယ္။ အဲဒီမွာမွ စက္ထဲမွာ ဘာမွ သြင္းထားစရာ မလိုပဲ ေဆာ့ႏုိင္တဲ့ <a href="http://www.cybernations.net/">Cybernations</a> တုိ႔ <a href="http://travian.com/">Travian</a> တို႔လို ဂိမ္းမ်ိဳးေတြလည္း အင္တာနက္ ေပၚမွာ ရွိေနပါတယ္။<br /><br />အေမရိက တစ္ႏုိင္ငံထဲမွာတင္ ဒီကေန႔ အင္တာနက္ လႈိင္းေပၚမွာ တည္ထားတဲ့ ဂိမ္း ဆာဗာေပါင္း ငါးသိန္းေက်ာ္ ရွိေနၿပီလို႔ <a href="http://wikipedia.org/">၀ီကီပိဒိယ</a> အရ သိရပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဂိမ္းကို အေသအေက် ေဆာ့ၾကတဲ့ တရုတ္ျပည္မွာ ဘယ္ႏွစ္ခု ရွိလဲ ဆိုတာကို မသိရေသးပါဘူး။ အဲဒီ ဆာဗာ တစ္ခုခ်င္းစီမွာလည္း ၀င္ေရာက္ ေဆာ့ေနၾကတဲ့ လူေပါင္းဟာ အနည္းဆံုး ေသာင္းဂဏန္းေတာ့ ရွိၾကပါတယ္။ အဲလိုထဲမွာ ၀င္မေဆာ့ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အင္တာနက္ မတက္ပဲ ေဆာ့တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔လို ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္း ကစားသူေတြလည္း ရွိေနၾကပါေသးတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာမွ ဂိမ္းကို အသံုးခ်တတ္ရင္ ဘယ္လို အက်ိဳးအျမတ္ ေပၚလာတတ္တယ္ ဆုိတာကို ေျပာျပရရင္... ဥပမာ တစ္ခုအေနနဲ႔... ဒီေခတ္ လူငယ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ အေၾကာင္း မၾကားဖူးရင္ မၾကားဖူးဘူး။ ၾကားဖူးတယ္ ဆိုလည္း ရန္သူလို႔ပဲ ျမင္မွာပါပဲ။ ဂိမ္းအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြဟာ ရန္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက Nintendo ဂိမ္းစက္ေလးမွာ အေခြထိုးၿပီး ေဆာ့ကတည္းက အေမရိကန္ သူရဲေကာင္း ႏွစ္ေယာက္ က်ဴးဘားကြ်န္းကို တက္သိမ္းတဲ့ ဂိမ္းေလး ေဆာ့ျဖစ္တာ ခုထိ မွတ္မိပါေသးတယ္။<br /><br />အျခား ဥပမာ တစ္ခု ျပရရင္ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Freedom_Fighters_%28video_game%29">Freedom Fighters</a> ဆိုတဲ့ ဂိမ္းကို က်ေနာ္ ေဆာ့ျဖစ္တာ မၾကာေသးပါဘူး။ သူ႕ နာမည္နဲ႔ ပံုစံၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္မွန္းတာက... ရုရွား ဆိုဗီရက္ အစိုးရကို မေက်နပ္တဲ့ သူတို႔ လူေတြက ေတာ္လွန္တာလား... ဒါမွမဟုတ္ ဆိုဗီယက္ ယူနီယံ ေခတ္က သိမ္းထားတဲ့ ဥေရာပ ႏုိင္ငံငယ္ တစ္ခုခုကမ်ား ပုန္ကန္တဲ့ သေဘာ ဂိမ္းလုပ္တာလားလို႔ေပါ့။ တကယ္တမ္း ေဆာ့ၾကည့္ေတာ့ ဂိမ္း ဇာတ္လမ္းအရ ဆိုဗီယက္ တပ္နီေတာ္က New York ကုိ သိမ္းၿပီး အဲဒါကို အေမရိကန္ Freedom fighter ေတြက ေတာ္လွန္တဲ့ ဇာတ္ပါ။ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေပါ့။ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္မလာခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကိုေတာင္ ဖန္တီးၿပီး တကယ္လို႔မ်ား ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ဒီလုိသာ လုပ္ၾကပါလုိ႔ စာတန္းမထိုးေပးရံု တမယ္ပါပဲ။ ၀ါဒျဖန္႔တာ ေကာင္းခ်က္ပါ။<br /><br />အဲလို ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဂိမ္းကစားတဲ့ လူငယ္ေတြ မ်ားစြာအတြက္ တျခား မီဒီယာအမ်ိဳးအစားနဲ႔ ေပါက္ဖုိ႔ မလြယ္ကူပါဘူး။ တစ္နည္းအားျဖင့္ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Age_of_mythology">Age of Mythology</a> ကို ကစားလုိ႔ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_Mythology">Greek Mythology</a> ကို စိတ္၀င္စား လာတာမ်ိဳး ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္မွ ရမွာပါ။ အဲဒီေတာ့ ျမန္မာအေၾကာင္းကို နည္းနည္းပါးပါး စိတ္၀င္တစားေလး ဟိုရွာ သည္ရွာ ၾကည့္လာၾကေအာင္ ျမန္မာ့ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ဂိမ္းမ်ား ရွိရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔ က်ေနာ္ေတြးမိတယ္။ ဂိမ္း Intro ေတြမွာကအစ ဆႏၵျပတဲ့ အခန္းေတြ၊ စစ္တပ္က တကယ္ ပစ္သတ္ခဲ့တဲ့ မွတ္တမ္း၀င္ ဗီဒီယိုေတြ ထည့္ေပးမယ္၊ Campaign ေတြကိုလည္း တကယ့္သမုိင္းအတုိင္း သြားမဲ့ ဂိမ္းေပါ့။<br /><br />တကယ္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာ့ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဂိမ္းကို ေဆာ့ဖူးတဲ့ ကေလးဟာ လူႀကီးျဖစ္လာတဲ့ အခါ ကိုယ့္အလုပ္ ကုိယ့္အကိုင္နဲ႔ ဂိမ္းဖက္ မလွည့္ႏုိင္ေတာ့ရင္ေတာင္ တကယ္လုိ႔ ျမန္မာ့အေရးအတြက္ တစ္ခုခု အက္ရွင္ ယူသင့္ မယူသင့္ သူတုိ႔ ႏုိင္ငံအစိုးရမွာ မဲခြဲၾကၿပီေဟ့ ဆို... တခါမွေတာင္ မၾကားဖူးတဲ့ ႏုိင္ငံအတြက္ ဘာလို႔ ကူဖို႔ မဲထည့္ေပးရမွာလဲ ဆိုတာထက္၊ စစ္တပ္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံပဲ။ ငယ္ငယ္က ကစားဖူးတဲ့ ဂိမ္းထဲမွာတုန္းက ျပည္သူေတြကို ပစ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေတြ႔ဖူးတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ ကူဖို႔ ဖက္ကို မဲ ထည့္လိုက္ပါ့မယ္ေလ ဆိုၿပီး ျဖစ္တာမ်ိဳးေလာက္ေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ခန္႔မွန္းတယ္။<br /><br />ဒါ့အျပင္ ျမန္မာ လူငယ္ ပညာရွင္ေတြကို စုစည္းၿပီး Game project တစ္ခုကို ဖြင့္ေပးႏုိင္ရင္ (ျမန္မာျပည္ အပါအ၀င္) ႏုိင္ငံ တကာမွာ ျပန္႔ပြား ယိုစီးေနတဲ့ ျမန္မာ ဦးေႏွာက္ေတြရဲ့ စုေပါင္း ဖန္တီးမႈ တစ္ခုကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ေနက်အတုိင္း အဖြဲ႔ဖြဲ႔ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ကြဲမသြားခဲ့ရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြရဲ့ ေတာ္ပံုနဲ႔ဆို တကယ္ ေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းတစ္ခု ထြက္လာမွာ မလြဲပါဘူး။<br /><br />ျပည္ပမွာ ျမန္မာ programmer ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနၾကပါၿပီ။ ျပည္တြင္းက ျမန္မာ လူငယ္ေတြဟာ ဂိမ္းရဲ့ အသံပုိင္း ဆုိင္ရာကို ကူညီႏုိင္မယ္။ ေနာက္ တကယ္လုိ႔ 3D ရုပ္ပံုေတြ မသံုးပဲ Red alert 2, Age of Empires 2 တို႔လို လုပ္မယ္ဆို ျပည္တြင္းက ပန္းခ်ီ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ အရုပ္ေတြ ဖန္တီးလို႔ ရပါေသးတယ္။ စီးပြားပ်က္ကပ္ႀကီးမွာ အႏၲရာယ္အတြက္ နာမည္မေဖာ္ႏုိင္ေပမဲ့ ၀င္ေငြရွိတဲ့ အလုပ္ေလးနဲ႔ဆို အတြင္းက လူငယ္ေတြလည္း အဆင္ေျပမယ္။ ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳး လုပ္မယ္ဆို ျမန္မာ ျပည္တြင္းက ျဖစ္ျဖစ္ ျပည္ပက ျဖစ္ျဖစ္ ျပည္တြင္းစစ္ ကာလသမိုင္း ကြ်မ္းက်င္သူေတြပါ ငွားရမ္းၿပီး အလုပ္ေပး ႏုိင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ ထုတ္မဲ့ ဂိမ္းဆို အဂၤလိပ္ ျမန္မာ ႏွစ္မ်ိဳးလံုး ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ တတ္ေျမာက္တဲ့ ပညာရွင္ေတြလည္း အလုပ္ရႏုိင္ပါေသးတယ္။ Real time strategy ဂိမ္းတစ္ခုဆို unit တိုင္းအတြက္ အသံက တစ္မ်ိဳးစီ လိုအပ္မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဆီက အသံေတြကို သြင္းယူျခင္းနဲ႔ သူတုိ႔ကို ၀င္ေငြ အနည္းငယ္ ေပးႏုိင္ပါမယ္။<br /><br />၀ါဒဖ်န္႔ခ်ိျခင္း အက်ိဳးအျမတ္အေနနဲ႔ ဒီအတုိင္းဆို တျခားလူေတြက ၾကည့္ခ်င္မွ ၾကည့္ၾကမဲ့ ၈၈ အေရးအခင္း၊ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက ပစ္ခတ္တဲ့ ဗီဒီယိုေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ ၾကားထဲမွာ ထည့္မယ္။ Game intro မွာ ျမန္မာျပည္ရဲ့ သမိုင္းကို ခ်ံဳၿပီး နားလည္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ animation ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရုပ္ရွင္ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ျဖစ္ ထည့္မယ္။ ျမန္မာ့ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို ေငြေထာက္ပံ့ ကူညီေနၾကသူေတြလည္း ဘာေၾကာင့္ လုပ္ရေၾကာင္း ထိေရာက္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ဂိမ္းတစ္ခု ေပၚလာမယ္ဆို ေထာက္ပံ့ခ်င္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ (ဒီအတုိင္းလည္း ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္တာ ႏွစ္ေပါင္းနဲ႔ ေငြသန္းေပါင္းမွ မနည္းေတာ့တာ...) စီးပြားျဖစ္ ဂိမ္း အေနနဲ႔ေတာ့ ဘယ္စီးပြားေရးသမားမွ စြန္႔စား ထုတ္ခ်င္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ရႏုိင္တဲ့ ေနရာကေန ေငြအား အကူအညီနဲ႔ ဇာတ္ညႊန္းပုိင္းနဲ႔ အေတြးအေခၚပိုင္း ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ျခင္း မရွိတဲ့ နည္းပညာပုိင္း ဆိုင္ရာ အကူအညီေတာ့ လက္ခံဖို႔ လိုအပ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိပါေၾကာင္း...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5019062443646728132?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-25092753777388149532009-02-24T18:37:00.002-05:002009-02-24T19:12:07.172-05:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/a/a3/HTF_characters.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 249px; height: 320px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/a/a3/HTF_characters.jpg" alt="" border="0" /></a>All 20 characters of Happy Tree Friends (photo: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page">Wikipedia</a>)<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zagyi-one;">ေသြးထြက္သံယိုေတြ ျပတာမွ ပက္ပက္စက္စက္ကြာ... လို႔ ေရရြတ္တဲ့ စကား၀ုိင္းမွာဆို ဘာအေၾကာင္း ေျပာတာလုိ႔ ထင္မိပါသလဲ... </span>ျဖစ္ႏုိင္တာကေတာ့ သူတုိ႔ၾကည့္တဲ့ စိတၱဇ လူသတ္ကား အေၾကာင္း ဒါမွမဟုတ္ သရဲကား တစ္ကားကား အေၾကာင္း ေျပာေနတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Final_Destination">Final Destination</a> လို ပက္ပက္စက္စက္ ေသတဲ့ ကားမ်ိဳးေသာ္လည္းေကာင္း၊ စစ္ကားေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ကေလးႀကိဳက္ ကာတြန္းရုပ္ေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ တီးလံုး ေလးေတြနဲ႔ ကာတြန္းကား တစ္ကားအေၾကာင္း ေျပာေနတာလုိ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ ေတြးမိဖို႔ မရွိပါဘူး။ ကာတြန္းကား အေၾကာင္း ေျပာေနတာ ဆိုလို႔ကေတာ့ အဲဒီ ကာတြန္းကားဟာ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Black_comedy">Black comedy</a> စာရင္းထဲ သြင္းထားခံရေသာ <a href="http://happytreefriends.atomfilms.com/">Happy Tree Friends</a> ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ Happy tree friends ဟာ ကေလးႀကိဳက္ ခ်စ္စရာ ကာတြန္းရုပ္ေလးမ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ဂီတသံေလးေတြနဲ႔ စတင္ၿပီး ပက္ပက္စက္စက္ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္တာကို အတံုးလိုက္ အတစ္လုိက္ ျပတဲ့ Flash ကာတြန္းတို အပုိင္းငယ္ေလးေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကေလးႀကိဳက္ ကာတြန္းရုပ္ေလးေတြ ပါေပမဲ့ သူတို႔ တရား၀င္ ဆိုက္မွာကို "not recommended for small children" လုိ႔ သတိေပးထားပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ့ ခ်စ္စရာ ကာတြန္းရုပ္ေလးေတြ ပါ၀င္တဲ့ ဇာတ္ကားတိုင္း လိုလိုမွာ ေသလုေျမာပါး နာၾကင္တာ၊ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္တာ၊ ပက္ပက္စက္စက္ ေသဆံုးတာကေတာ့ အျမဲတမ္း ပါ၀င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ေအာက္မွာ သူတို႔ထဲက သိပ္မဆိုးဘူးလုိ႔ ထင္ရတဲ့ ဗီဒီယိုေလးတစ္ခု နမူနာ တင္ထားပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာေတာင္ အေတာ္ေလး ပက္ပက္စက္စက္ေတြ ပါပါတယ္။ ႏွလံုးေရာဂါ ရွိတဲ့လူေတြ ၾကည့္သင့္ မၾကည့္သင့္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း အတိ အက် မေျပာႏိုင္ပါဘူး။<br /><br /><object width="640" height="505"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nmXL6-F3vZQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/nmXL6-F3vZQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="505"></embed></object><br /><br />အဲလို ပက္ပက္စက္စက္ ျပတာကလည္း မထင္မွတ္ပဲ အႀကီးအက်ယ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ စတင္ခဲ့တဲ့ ဒီ ကာတြန္း အပိုင္းငယ္ေတြဟာ... ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ အင္တာနက္ အခ်က္အလက္အရ Happy Tree Friends ၀က္ဘ္ဆိုက္မွာ တစ္လကို အႀကိမ္ ၁၅သန္းေလာက္ ကလစ္ခ္ လုပ္ျခင္းခံရၿပီး ရုပ္ရွင္ ပြဲေတာ္ေတြမွာ ျပသျခင္း၊ အခ်ိဳ႕ ႏုိင္ငံေတြမွာ ရုပ္ျမင္သံၾကား ကေန ထုတ္လႊင့္ျပသတာမ်ိဳး ရွိခဲ့ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ ပုဂၢလိက အျမင္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အရုပ္ေလးေတြနဲ႔ ပက္ပက္စက္စက္ ေသြးထြက္ သံယိုေတြ ျပတာဟာ ၀ိေရာဓိ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲလို အၾကံဥာဏ္ ရတာကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ အပုိင္း ၂၀ ေလာက္ ၾကည့္ဖူးသြားရင္ အဲဒီ ကာတြန္းအတြက္ ဇာတ္ညႊန္းေရးတဲ့ လူေတြကိုေတာင္ ဒီလို ပက္ပက္စက္စက္ ေသကြင္း ေသကြက္ေတြကို စဥ္းစားတတ္လြန္းလို႔ ပံုမွန္လူေတြေတာင္ ဟုတ္ရဲ့လားလုိ႔ ထင္လာမိပါလိမ့္မယ္။ သေဘာက်ရင္ Youtube မွာ ေနာက္ထပ္ အမ်ားႀကီး ရွာေဖြ ၾကည့္ရႈႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တခါတခါ ၾကည့္ရင္ ဘယ္လိုမွ မ်ားမ်ား မၾကည့္ႏုိင္ပါဘူး။ ၾကာေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲမွာ ေတြးၿပီး မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္လာလုိ႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ အနည္းငယ္ေတာ့ ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းပါတယ္လုိ႔ ျမင္မိပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-2509275377738814953?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-68888778391356242662009-02-18T19:00:00.004-05:002009-02-18T19:22:03.145-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zagyi-one;">အရင္တုန္းက ဒီကေန႔ Layout လုိ႔ ျမင္ရႏုိင္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ပို႔စ္တင္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ Template ဆိုတာပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ Page Elements နဲ႔ Font and Colors ဆိုတာဟာ လံုး၀ မရွိခဲ့ပါဘူး။ </span>ျပင္ခ်င္ သပဆို ၀င္သာျပင္၊ ကုဒ္ေတြပဲ တန္းစီေနတာကို ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ အခု Edit html ဆိုတဲ့ အထဲမွာလိုေပါ့။<br /><br />ဒီကေန႔ blogger မွာ လုပ္ေပးထားတာေတြဟာ အလြန္ အဆင္ေျပေသာ္ျငားလည္း တခ်ိဳ႕ ေနာက္ခံ Background ပံု တင္ခ်င္တာ လိုမ်ိဳးကေတာ့ ပံုေလးကို ေရြးေပးၿပီး တင္လုိက္တာနဲ႔ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ေအာ္တိုငုတ္တုတ္ လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ လင့္ခ္မ်ိဳး ေပးထားျခင္း မရွိေသးပါဘူး။<br /><br />အဲဒီအခါမွာ အလြယ္ကူဆံုး နည္းအေနနဲ႔ ဂ်ီေတာ့ခ္ေလးကို ဖြင့္၊ သိတဲ့ တတ္တဲ့လူ ရွာၿပီး ဘယ္လို လုပ္ရမလဲဟင္ လို႔ ေမးလုိက္ၿပီး ရသြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က အဲဒါနဲ႔ သေဘာမက်ႏုိင္ပဲ ဟိုဟာေလး ေျပာင္းၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ဒီဟာေလး ေျပာင္းၾကည့္ခ်င္တယ္ဆို လုပ္ေပးတဲ့လူက အမ်ိဳးသားျဖစ္ၿပီး၊ ခိုင္းတဲ့လူက ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလး ျဖစ္ရင္ေတာ့ မျငီး မျငဴ လုပ္ေပးပါလိမ့္မယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အားနာစရာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။<br /><br />အဲလို အားနာရမဲ့အစား ကိုယ့္ဟာကုိယ္ တစ္ခါတည္း သင္ယူထားလိုက္ရေအာင္... ဒါမွမဟုတ္ လုပ္စရာေလး ရွိရင္ အဲဒီဆုိက္ေလး ဖြင့္ၿပီး လိုခ်င္တာေလးရွာလိုက္၊ ေနာက္ ျပန္ပိိတ္ထားလုိက္နဲ႔ လုပ္မယ္။<br /><br /><a href="http://csshtmltutorial.com/">http://csshtmltutorial.com/</a><br /><br />အထက္ပါ လင့္ခ္ဟာ CSS နဲ႔ HTML ကို အေျခခံေလး နည္းနည္း ေလ့လာႏုိင္မဲ့ ၀က္ဘ္ဆိုက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို လြယ္ကူပါတယ္။ ကုိယ္သိခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ေထာက္ၿပီး ေလ့လာလုိ႔ရပါတယ္။ Blogger အတြက္ ဆိုရင္ေတာ့ CSS ကို ေလ့လာတာ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-6888877839135624266?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-83042546529780170772009-02-14T12:06:00.003-05:002009-02-14T12:41:54.655-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SZcCUkrN19I/AAAAAAAAA64/mOeR_hFNpZk/s1600-h/boxshot_uk_large.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SZcCUkrN19I/AAAAAAAAA64/mOeR_hFNpZk/s400/boxshot_uk_large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302709638717626322" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="">Celitic kings (Rage of war) ကို က်ေနာ္ ေဆာ့ျဖစ္တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အႀကိဳက္ေတြ႔ပါတယ္။ </span>လူပုိင္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ မေဆာ့ႏုိင္ပဲ နတ္ေဒ၀တာေတြပုိင္တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔မွ ေဆာ့ႏုိင္မဲ့ ဂိမ္းမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေတာ့ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက သူ႔ရဲ့ သံယံဇာတ ရွာေဖြတဲ့ ပံုစံဆန္းတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ အျခား ဂိမ္းေတြရဲ့ ေယဘုယ ရွာတဲ့နည္းအရ အေျခခံ အလုပ္သမားေတြ၊ ႏုိင္ငံသားေတြကို အလုပ္လုပ္ခိုင္းၿပီး သံယံဇတေတြ ရွာပါတယ္။ ဒီဂိမ္းမွာကေတာ့ ေရႊက သူ႔အလိုလို ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ လူဦးေရ မ်ားတာနဲ႔ မွန္မွန္ တိုးတက္ေနၿပီး အစာအေနနဲ႔ေတာ့ Stronghold ရဲ့ အျပင္မွာ ရွိတဲ့ ရြာေလးေတြကေန အစာကို ကုန္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္းလုိ လုပ္ၿပီး ပို႔ခိုင္းလုိ႔ ရပါတယ္။ အိမ္အသစ္ ေဆာက္ခြင့္ မရွိတဲ့အတြက္ သစ္ မလိုအပ္ပါဘူး။<br /><br />အားသာခ်က္ အေနနဲ႔ စီးပြားေရးကို ဂရုစိုက္စရာ (သိပ္) မလိုတဲ့အတြက္ စစ္ဖက္ကို ပို အာရုံစုိက္ႏုိင္စြမ္း ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ စမ္းၾကည့္သေလာက္ေတာ့ စစ္ unit ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ လစ္မစ္မရွိပဲ ထုတ္လုိ႔ ရႏုိင္တယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ကိုယ့္စက္ မဟန္းမျခင္း လိုခ်င္သေလာက္ ထုတ္လုိ႔ ရႏုိင္ေလာက္ပါတယ္။ Celtic Kings ဟာ war craft တို႔လိုပဲ hero အေျခခံတဲ့ ဂိမ္းပါပဲ။ ေဆာ့ၾကည့္ရင္ ပိုသေဘာေပါက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ Roman နဲ႔ Gaul ႏွစ္တပ္ပဲ ရွိေတာ့ ေဆာ့တာ ၾကာလာရင္ေတာ့ ပ်င္းသြားပါလိမ့္မယ္။ မပ်င္းခင္ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတဲ့ ဂိမ္းပါလုိ႔ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ :)<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-8304254652978017077?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-8414986057405145262009-02-11T09:34:00.004-05:002009-02-11T10:06:03.698-05:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zagyi-one;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Red_Alert_%28computer_game%29">Red Alert</a> ဂိမ္းရဲ့ version ေတြဟာ ဟိုး <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Command_and_conquer">Command &amp; Conquer</a> ကေန စလို႔ အခု <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Red_Alert_3">Red Alert 3 (Empire of the rising sun)</a> အထိ ေရာက္လာပါၿပီ။ စစခ်င္း version တုန္းက ဘာမွ မထူးျခားေပမဲ့ နံပါတ္ ၂ ကေန စၿပီး ကိုယ္ပိုင္ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ခြဲထြက္လာပါတယ္။ </span><br /></div><br />က်ေနာ္ မွတ္မိတာ မွန္ေသးတယ္ ဆိုရင္... နံပါတ္ ၂ မွာ၊ မဟာမိတ္ အဖြဲ႔က သိပၸံပညာရွင္ အိုင္စတုိင္းရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ကာလယႏၲယားကို ဖန္တီးၿပီး ဒုတိယ ကမာၻစစ္ မတိုင္ခင္ကို ျပန္သြားပါတယ္။ ပထမ ကမာၻစစ္မွာ ဂ်ာမနီ စစ္ရႈံးၿပီး စစ္သား ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဟစ္တလာဟာ ေထာင္ထဲေရာက္သြားပါတယ္။ ကာလ ယႏၲယားနဲ႔ သြားတဲ့ မဟာမိတ္ဖက္က လူေတြက ေထာင္ထဲက ထြက္လာတဲ့ ဟစ္တလာကို ဖမ္းၿပီး သတ္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ဂ်ာမနီဟာ အင္အား ႀကီးမလာေတာ့ပဲ ကမာၻ႕ အင္အားႀကီး ပါ၀ါေတြအျဖစ္ အေမရိကန္နဲ႔ ဆိုဗီယက္ ႏွစ္ခုပဲ ေပၚလာခဲ့ၿပီး သူတို႔ ႏွစ္ဖက္က တိုက္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဆိုဗီယက္ Campaign ဟာ အေမရိကန္ စစ္ဦးစီး ထိပ္ပုိင္း ဗဟုိ ျဖစ္တဲ့ The Pentagon ကို ၀င္သိမ္းတာကေန စၿပီး အဆံုးမွာ ဆိ္ုဗီယက္က တစ္ကမာၻလံုးကို လႊမ္းမိုးၿပီး ေနအဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုလံုးကိုပါ သိမ္းေတာ့မယ္ ဆိုတာနဲ႔ အဆံုးသတ္သြားပါတယ္။ အဆံုးမွာ ရွိရင္းစြဲ ပါတီ ဥကၠဌကို သူ႔လူယံုက ေကာ္ဖီထဲမွာ အဆိပ္ခပ္ၿပီး သတ္လုိက္တယ္ ထင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ Campaign အစမွာ နယူးေရာ့ခ္ကို ဆိုဗီယက္ေတြ လက္ကေန ျပန္သိမ္းရတာကေန စၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ကရီမလင္ နန္းေတာ္ကို တုိက္တဲ့အခန္းနဲ႔ ဆံုးပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအေပၚမွာ နည္းနည္း ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ၿပီး ထြက္လာတဲ့ Red Alert 2 (Yuri's revenge) မွာေတာ့ Red Alert 2 မွာတုန္းက ဆိုဗီယက္နဲ႔ အလုပ္တြဲလုပ္ေနတဲ့ စိတ္ပညာရွင္ Yuri က ခြဲထြက္သြားပါတယ္။ ခြဲထြက္ၿပီးေနာက္ ေနရာအတိအက် ေဖာ္ျပဖုိ႔ မလြယ္တဲ့ ကြ်န္းေလး တစ္ကြ်န္းကို အေျချပဳၿပီး ကမာၻကို သိမ္းဖုိ႔ ၾကံစည္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ ဆိုဗီယက္ Campaign မွာ အေမရိကန္ဆီက ကာလယႏၲယားကို သိမ္းၿပီး Yuri အႀကီးအက်ယ္ မႏုိင္ေသးခင္က အခ်ိန္ကို ျပန္သြားၿပီး ျပန္တုိက္တယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး Yuri က လေပၚအထိ ထြက္ေျပးတဲ့အတြက္ လကမာၻအထိေတာင္ တက္တိုက္ရပါတယ္။ Red Alert 2 မွာ Yuri 3 ေယာက္နဲ႔ အေမရိကန္ သမၼတကို ရေအာင္ ညိဳ႕ရတဲ့ အခန္းတစ္ခန္း ပါသလို ဒီမွာလဲ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ရိုမာေနာ့ဗ္ကို ညိဳ႕ၿပီး ျပန္ကယ္ရတဲ့ အခန္းတစ္ခန္း ပါပါတယ္။ အေမရိကန္ Campaign ကိုေတာ့ ေသခ်ာ မမွတ္မိဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><br />အခု Red Alert 3 ကိုေတာ့ က်ေနာ့္ ကြန္ပ်ဴတာက ဘယ္လိုမွ မလုိက္ႏုိင္တဲ့အတြက္ မေဆာ့ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို ၾကည့္ရတာကေတာ့ ဆိုဗီယက္နဲ႔ မဟာမိတ္ေတြ တစ္ေယာက္ တစ္ျပန္ တိုက္ေနတာကို ဂ်ပန္က ဒုတိယ ကမာၻစစ္တုန္းကလို ခ်က္ခ်င္း ၀င္မပါလုိက္ပဲ ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ (Red Alert 2 တုန္းက ကာလယႏၲယားနဲ႔ ျပန္သြားထားတဲ့ ကမာၻစစ္ အသစ္ ဆိုတာ သတိရပါ) ထိုင္ၾကည့္ေနရင္း စက္ရုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး တည္ေဆာက္ၿပီး ဂ်ပန္စစ္တပ္ႀကီးကို အႀကီးအက်ယ္ ဖြဲ႔စည္းေနၿပီးေနာက္ ကမာၻကို သိမ္းတဲ့ ဇာတ္ေၾကာင္းပါ။ အဲဒီမွာက်ေတာ့ ဂ်ပန္က တစ္တပ္လံုး စက္ရုပ္ေတြခ်ည္း လိုလုိ ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ သိပ္မႀကိဳက္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ Youtube ကေနပဲ ဗီဒီယို အခ်ိဳ႕ ၾကည့္ဖူးေသးေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ ဆိုတာ မသိေသးပါဘူး။<br /><br />အဲဒီ ဂိမ္းသံုးခုထဲမွာ Hell March ဆိုတဲ့ သံစဥ္ တစ္ခုစီပါပါတယ္။ အဲဒါကို Hell March 1, 2, 3 ရယ္လုိ႔ ခြဲထားပါတယ္။ က်ေနာ္ အခုတေလာ အဲဒီ Hell March ကို အၾကာႀကီး နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ ၾကားဖူးတဲ့ ဂိမ္းထဲက သီခ်င္းေတြထဲမွာ ဒီသံစဥ္ေတြကေတာ့ အေကာင္းဆံုးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ Need for speed ထဲက သီခ်င္းေတြကလည္း ကားေမာင္းဖို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ တကယ္ ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုမ်ိဳး ဂိမ္းမေဆာ့ပဲနဲ႔ အျပင္မွာ သူ႔ခ်ည္း သတ္သတ္ နားေထာင္ျဖစ္ ေလာက္ေအာင္ေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ဒီ သံုးပုဒ္ထဲမွာ က်ေနာ္ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ Hell March 3 ပါ။ အဲဒီသီခ်င္းကို ေအာက္မွာ တင္ထားပါတယ္။<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6nFKPVfDrgU&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/6nFKPVfDrgU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-841498605740514526?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-89961226465217846172009-02-10T19:56:00.002-05:002009-02-10T21:13:23.034-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SZI0LSMlFZI/AAAAAAAAA6o/h1YaifkOO0s/s1600-h/existence.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SZI0LSMlFZI/AAAAAAAAA6o/h1YaifkOO0s/s400/existence.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301357079836300690" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zagyi-one;">ဖြဲ႕တည္ရာ မဂၢဇင္း အတြဲ (၁) အမွတ္ (၆) ဟာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ အထူး၊ အထူထုတ္ အျဖစ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဒီပုိုစ့္မတင္ခင္ နာရီ အနည္းငယ္က ထြက္ရွိလာၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းထက္ ပုိၿပီး ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ ထြက္ရွိလာတဲ့အတြက္ အားပါးတရ ဖတ္ႏုိင္ဖို႔ ေအာက္ပါ ဖြဲ႔တည္ရာ မီဒီယာ ၀က္ဘ္ဆိုက္မွာ သြားေရာက္ ဆြဲခ် ဖတ္ရႈႏုိင္ပါၿပီ။<br /><a href="http://existencemediagroup.com/"><br />http://existencemediagroup.com/</a><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-8996122646521784617?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-55370536075564378462009-02-10T19:23:00.004-05:002009-02-10T19:55:00.511-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SZIhxh81UpI/AAAAAAAAA6g/D-hCo_hf8oM/s1600-h/blog+screen+shot.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 220px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SZIhxh81UpI/AAAAAAAAA6g/D-hCo_hf8oM/s400/blog+screen+shot.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301336846179324562" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">2006 ကေန 2009 အထိသာ ေရာက္္လာတယ္ တခါမွ သံုးေကာ္လံ ဘေလာ့ဂ္ ပံုစံကို တစ္ခါမွ မသံုးဖူးေသးလုိ႔ ႏွစ္သစ္မွာ ပံုသစ္ စမ္းၾကည့္တဲ့ သေဘာပါ။ အလယ္မွာ စာေတြ က်ပ္ေနတာကို က်ေနာ္ သိပ္ေတာ့ မေဘာမက်လွဘူး။ ဒါေပမဲ့ စမ္းၾကည့္တာေပါ့။</span><br /><br />Blogger ရဲ့ ေပးရင္း ပံုစံအတိုင္းကို သံုးေကာ္လံ ေျပာင္းထားတဲ့ ကုဒ္ေတြ ယူခ်င္ရင္ ေအာက္ပါ လင့္ခ္မွာ ၀င္ေရာက္ ယူႏုိင္ပါတယ္။<br /><a href="http://webtalks.blogspot.com/2007/04/downlaod-three-column-new-blogger.html"><br />http://webtalks.blogspot.com/2007/04/downlaod-three-column-new-blogger.html</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5537053607556437846?l=htoomyat.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-79147060907097677312009-02-09T13:06:00.002-05:002009-02-09T13:57:29.705-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Cbox မွ ေမးခြန္း</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">udk: ခင္ဗ်ားေရးတဲ့ ပရိုဂရမ္ အေၾကာင္းေတြ ဖတ္ျပီးေတာ့ ....အသီးစားရာက အသားစားလာတယ္။ ေလးဖက္ေထာက္ သြားရာက လမ္းေလွ်ာက္တယ္.. အဲဒီလို အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလည္းလာတာကလည္း လူသားရဲ ့ပရိုဂရမ္တခုမ်ားျဖစ္ေနမလား စဥ္းစားမိ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">.........................</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">အဲဒီေမးခြန္း ေမးေတာ့မွ က်ေနာ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္ အျမင္ထဲက ဟာကြက္ တစ္ခုကို ေထာက္မိသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အခု ရွင္းလင္းခ်က္ ထပ္တင္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ့္အျမင္အရ ဆိုရင္ေတာ့ လူေတြ ေျပာင္းလဲလာတာဟာ Program သြင္းထားတာ မဟုတ္၊ လူေတြ ေျပာင္းလဲေစတဲ့ အေျခအေနသာ Program ျဖစ္တယ္လုိ႔ ျမင္တယ္။</span><br /><br />ဥပမာ လူျဖစ္မဲ့ ေမ်ာက္အုပ္ႀကီးက တျဖည္းျဖည္း ပြားလာတာက တစ္ဖက္မွာ ေရခဲေခတ္ စတင္ခါနီးမို႔ တခ်ိဳ႕ေနရာမွာ ေရေတြ ခဲကုန္ၿပီး အသက္ရွင္သန္ ရပ္တည္ မက်န္ရစ္ခဲ့ႏုိင္တဲ့ မ်ိဳးစိတ္ေတြ ပ်က္စီးကုန္လုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ အဲဒီအခါ�