က်ေနာ္ဟာ ျပည္ပကို ထြက္လာၿပီးကတည္းက ျမန္မာျပည္က ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ ေနခဲ့ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ အက်င့္ေၾကာင့္မို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္၊ ျပန္လည္း မျပန္ႏုိင္မဲ့တူတူ ေမ့ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ Facebook မွာ message တစ္ခုဝင္လာတယ္။ မာမား ဆံုးၿပီတဲ့။ အဂၤါေန႔ည ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ၆ နာရီ ၄၅ တုန္းက။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေန႔ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေသးေပမဲ့ မာမားဆီကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...
က်ေနာ့္ အဖြားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မာမားလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ အေဖရယ္၊ ဦးေလးရယ္၊ အေဒၚရယ္က မာမားလုိ႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အေမလည္း မာမားလုိ႔ ေခၚေတာ့ က်ေနာ္လည္း အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မာမားနဲ႔ ပါပါးပဲ ေခၚေလ့ရွိခဲ့တယ္။ မာမားက အေဖ့တုန္းကလည္း အရမ္း အလိုလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း အလိုလုိက္တယ္လို႔ အေမက ေျပာေလ့ရွိခဲ့တယ္။ အလိုလိုက္လား မလိုက္လား မသိေပမဲ့ အဖြားအိမ္မွာ ေနရတာ ပိုသေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
မာမားဟာ ပန္းခ်ီဆရာပဲ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္ အေဒၚကပဲ လုပ္ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္အေဖရဲ့ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ မသိေပမဲ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က မာမားနဲ႔ ေရႊတိဂံုသြားရင္ ငါ့ေျမးႀကီးလာရင္ ငါ့ကို ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ လုိက္ပို႔ႏုိင္ေအာင္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကတိေပးခဲ့ မေပးခဲ့ဆိုတာ မသိေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ရွိမလာႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ္ပုိင္ကားနဲ႔ မာမားကို ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရားလုိက္ပို႔ႏုိင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ဒီကေန႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိလုိက္ရတာေပါ့ေလ...
က်ေနာ့္ဘဝမွာ အရာအားလံုးကို ခ်န္ထားၿပီး တျခားေနရာ ေရႊ႕ေရႊ႕သြားရတာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးေပမဲ့ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ ေသခ်ာမယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း နားလည္စေတာ့ ျပဳေနပါၿပီ။ မာမားကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္မိေပမဲ့ သူဆံုးတယ္ သတင္းၾကားတဲ့အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း မငိုမိပါဘူး။
ဘဝေတြဟာ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ Facebook မွာ message တစ္ခုဝင္လာတယ္။ မာမား ဆံုးၿပီတဲ့။ အဂၤါေန႔ည ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ၆ နာရီ ၄၅ တုန္းက။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေန႔ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေသးေပမဲ့ မာမားဆီကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...
က်ေနာ့္ အဖြားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မာမားလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ အေဖရယ္၊ ဦးေလးရယ္၊ အေဒၚရယ္က မာမားလုိ႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အေမလည္း မာမားလုိ႔ ေခၚေတာ့ က်ေနာ္လည္း အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မာမားနဲ႔ ပါပါးပဲ ေခၚေလ့ရွိခဲ့တယ္။ မာမားက အေဖ့တုန္းကလည္း အရမ္း အလိုလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း အလိုလုိက္တယ္လို႔ အေမက ေျပာေလ့ရွိခဲ့တယ္။ အလိုလိုက္လား မလိုက္လား မသိေပမဲ့ အဖြားအိမ္မွာ ေနရတာ ပိုသေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။
မာမားဟာ ပန္းခ်ီဆရာပဲ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္ အေဒၚကပဲ လုပ္ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္အေဖရဲ့ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ မသိေပမဲ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က မာမားနဲ႔ ေရႊတိဂံုသြားရင္ ငါ့ေျမးႀကီးလာရင္ ငါ့ကို ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ လုိက္ပို႔ႏုိင္ေအာင္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကတိေပးခဲ့ မေပးခဲ့ဆိုတာ မသိေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ရွိမလာႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ္ပုိင္ကားနဲ႔ မာမားကို ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရားလုိက္ပို႔ႏုိင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ဒီကေန႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိလုိက္ရတာေပါ့ေလ...
က်ေနာ့္ဘဝမွာ အရာအားလံုးကို ခ်န္ထားၿပီး တျခားေနရာ ေရႊ႕ေရႊ႕သြားရတာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးေပမဲ့ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ ေသခ်ာမယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း နားလည္စေတာ့ ျပဳေနပါၿပီ။ မာမားကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္မိေပမဲ့ သူဆံုးတယ္ သတင္းၾကားတဲ့အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း မငိုမိပါဘူး။
ဘဝေတြဟာ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားၾကတယ္။
