Me and my mom.

က်ေနာ့္ဘဝမွာ ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွ (ထူးထူးျခားျခား) က်ေနာ့္အေမ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ရေအာင္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္သာ ေမာလို႔သြားတယ္... အေမ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္ကို မေက်နပ္တဲ့ အခ်က္ေတြက တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္ တိုးလို႔သာ လာတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အခုေနာက္ပုိင္းဆို ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္ရမယ္ေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။

ေလာကႀကီးမွာ က်ေနာ္ဟာ ဘာေကာင္ပဲ ျဖစ္လာလာ က်ေနာ့္အေမကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေဆးလိပ္မေသာက္၊ အရက္မေသာက္၊ ပုိက္ဆံမျဖဳန္းပဲ ေနလည္း အဲဒါဟာ ေက်နပ္စရာရယ္လုိ႔ ျဖစ္မလာဘူး။ ဒီမွာ ဥပေဒအရ အသက္ ၂၁ ႏွစ္မွ အဲဒါေတြ လုပ္လုိ႔ရတယ္... ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက... က်ေနာ္ ထုိင္းမွာတုန္းက သၾကၤန္ကာလဆို အကိုႀကီးေတြနဲ႔ လည္ျဖစ္ေနက်ပါ။ အဲဒီမွာ ေသာက္လုိ႔ မရ မဟုတ္ ရပါတယ္။ မင္းက အေမကို ေၾကာက္လုိ႔ မေသာက္တာလားကြလုိ႔ ေျမွာက္ေပးတာကိုေတာင္ ဟီးဟီးဟဲဟဲနဲ႔ ရယ္ၿပီး က်ေနာ္ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မေသာက္ခဲ့ပါဘူး။ ေဒၚေမၿငိမ္း သား အေနနဲ႔ ေဒၚေမၿငိမ္း မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ကိစၥေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ပါတယ္။

က်ေနာ့္အတြက္ ကုန္က်ရတာဆိုလုိ႔ က်ေနာ္ ဒီအိမ္မွာေနေတာ့ အေမ့အတြက္ဆို အိမ္ငွားခထဲက တစ္စိတ္၊ မီတာခနဲ႔ ထမင္းဖိုး ေလာက္ပဲ ကုန္က်ပါတယ္။ က်ေနာ္လိုခ်င္တာေတြ ရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ မေတာင္းဆိုဘူး။ မိသားစု တစ္စုလံုးအတြက္ အခက္အခဲ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ တစ္ဦးတည္း လိုအပ္မႈအတြက္ က်ေနာ္ ဘာကိုမွ ေတာင္းဆိုမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ (အဲဒီကိစၥကလည္း အေမ့ မေက်နပ္မႈေတြ က်ဆင္းေအာင္ မတတ္ႏုိင္ဘူး) က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ အခု က်ေနာ္ အလုပ္ဝင္တာလည္း က်ေနာ့္လခက ဘယ္ေလာက္မွ မရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ အကုန္အပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ တျခား ဘယ္ေနရာမွလည္း သြားေလ့မရွိေတာ့ က်ေနာ္ ပုိက္ဆံ လံုးဝ သံုးေလ့လည္း မရွိပါဘူး။ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ပဲ အလုပ္ဝင္ရၿပီး က်န္တဲ့ ၅ ရက္ အလုပ္မဝင္ရလုိ႔မ်ား မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနလား မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒါကေတာ့ ဆုိင္ရွင္နဲ႔ပဲ ဆုိင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

အဲဒီအခါ... ဘယ္အပုိင္းကို မေက်မနပ္ ျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ပဲ ေနေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႕ပဲ ေနတယ္လုိ႔ မေက်မနပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ မထုိင္ရင္ က်ေနာ့္မွာ မရွိတဲ့ ဂစ္တာ သြားတီး ေနရမလား... ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေပၚမွာ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနရမွာလားလုိ႔ အေမ့ကို က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္မေမးခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ္ဖတ္ သြားဖတ္ေပါ့... ဆိုလည္း ဖတ္လာတာက တစ္သက္လံုးပဲ။ ေမာင္ထူးျမတ္ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို အမႈိက္ကားထဲထည့္ရင္ ကား ဆယ္စီးတုိက္ေတာ့ ရေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ဝတ္တဲ့ ကုတ္အကၤ်ီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အန္တီ ခင္မင္းေဇာ္ရဲ့ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ဦးမင္းေဇာ္ ေပးတဲ့ အကၤ်ီေလးပါ။ နဂိုကတည္းက စစ္ေသြးက ခပ္ကြ်ကြ်ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အဲလို စစ္အကၤ်ီေတြ ဝတ္ရတာ အင္မတန္ သေဘာက်ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ စိတ္ေရာဂါပဲ ဆိုဆို... လမ္းသြားရင္း ကုတ္အကၤ်ီအိတ္ထဲကို လက္ႏႈိက္ထားရရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္ ရွိေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္သြားသြား အျမဲလိုလို အဲဒီ ကုတ္အကၤ်ီ ဝတ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေဟာင္းႏြမ္းေနတယ္၊ ဒါခ်ည္းပဲ ဝတ္ရင္ ငါ့ကို သူမ်ားေတြက ေျပာၾကမွာေပါ့ ဆိုၿပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။

ဒီရာသီမွာ ဒါပဲ ဝတ္လို႔ေကာင္းတယ္ဆိုေတာ့ တျခား ငါဝယ္ေပးထားတာ ရွိသားပဲ လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ အကၤ်ီက ေတာ္ေတာ္ေလး ထူပါတယ္။ အဲဒါ ဝယ္ျဖစ္တာက အေမရိက ထြက္မလာခင္ ထိုင္းမွာတုန္းကပါ။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ စစ္ကုတ္အကၤ်ီ တစ္ထည္ေတြ႔ေတာ့ ျပပါတယ္။ ေစ်းႀကီးလို႔ မဝယ္ႏုိင္ဘူး ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က လိုမွ မလိုပဲ မယူေတာ့ပါဘူးလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ထည္ေတာ့ လိုတယ္ဆိုၿပီး အတင္း ေရြးၿပီး ဝယ္ခုိင္းေတာ့ အဲဒီ အကၤ်ီကို ဝယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္လိုခ်င္တာကို မဝယ္ေပးႏုိင္ ခဲ့တဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ေပမဲ့ အေမက က်ေနာ့္ကို သင့္ေလ်ာ္ရာ တစ္ခု အတင္းဝယ္ခိုင္းၿပီး အဲဒါကို မဝတ္တဲ့အတြက္ အျပစ္တင္ေလ့ရွိပါတယ္။

ဒီလို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ပိစိေကြးေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အေျပာခံရတယ္ ဆိုတာ ယံုမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမက သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ေရွ႕မွာေတာ့ သိပ္ျပံဳးတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေအာ္ဟစ္ေနရင္းနဲ႔လည္း ဖုန္းလာလို႔ သူ႔မိတ္ေဆြနဲ႔ စကားေျပာရင္ အသံက ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြား တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ ဒီပုိစ့္ေရးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေလွ်ာက္ေျပာတယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ရွိမယ္ဆို က်ေနာ္ မအံ့ၾသမိပါဘူး။

အခု က်ေနာ္နဲ႔အတူ တီတီစီမွာ တက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတာ တစ္သက္ေလာက္ ရွိလုိ႔ သေဘာၤ ကက္ပတိန္ေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြေတာင္ ျဖစ္ၾကပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္မွာ ့့၈တန္းမွာ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ထုိင္းကို လုိက္လာခဲ့ရတဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ နယ္စပ္ က်ေနာ္ တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ GED စာေမးပြဲ ေျဖလုိ႔ ေအာင္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီ တစ္ဝက္မွာ ဘာလက္မွတ္မွ မရေသးခင္ က်ေနာ့္ကို ေက်ာင္းထုတ္လုိက္ၿပီး အေမရိက သြားဖုိ႔ ကိစၥ လုပ္ခဲ့တဲ့ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး နယ္စပ္က စစ္စခန္းအထိ ျပန္ပို႔ခံရလို႔ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေထာင္အၾကာႀကီး က်ရင္က်၊ မက်ရင္လည္း အေသပဲ၊ ျပန္လာရဖို႔ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္တဲ့အထိ အေမလုပ္တာ မွားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ အျပစ္ မတင္ခဲ့ပါဘူး။

အခု မိဘကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီလည္း က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အျပစ္တင္ခံရေနတုန္းပါပဲ။ အခန္းထဲမွာ အိပ္ယာ မသိမ္းထားတာက ျမင္မေကာင္းဘူး ဆိုလုိ႔ ကိုယ့္အခန္းတံခါး ကိုယ္ပိတ္ထားလည္း အဲဒါက ကလန္ကဆန္ လုပ္တာပါ ဆိုၿပီး အျပစ္တင္ျပန္တယ္။ တခါတေလ က်ေနာ့္မွာလည္း မိဘေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တာ ခ်က္ခ်င္း မလုပ္ႏုိင္ပဲ ကိုယ့္အတြက္လည္း အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေလးေတြ ရွိေနတတ္တယ္ ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ နားမလည္ေပးၾကပါဘူး။

က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အေမ့ကို ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလုိ႔ အေမကသာ ျပန္မေအာ္ဘူးဆုိ က်ေနာ္ ေျပာျပ ခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ့္ အဖိုးအဖြား၊ ႏွစ္ဖက္လံုးအပါအဝင္... အေမနဲ႔ အေဖေရာ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ တကၠသိုလ္ တက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဆက္မတက္ႏုိင္ပဲ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ေနခဲ့ရတဲ့ လူ တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဘဝကို က်ေနာ္ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္ေနတယ္၊ က်ေနာ့္မွာ စိတ္မေက်နပ္မႈေတြ မရွိဘူး၊ လို႔ေတာ့ မထင္ၾကပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုမွာ ဒီလဆို အဆင္ေျပပါၿပီ ထင္လုိက္တိုင္း ပုိက္ဆံကုန္ဖုိ႔ အေၾကာင္းအရာေတြက ေပၚေပၚလာတယ္။ ဒီအတိုင္းဆို ေက်ာင္းတက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္က်လည္း ဘယ္လို လာဦးမလဲမသိဘူး။ က်ေနာ္ အခုထိ ၈တန္းေအာင္တဲ့ အဆင့္ပဲ ရွိေနတဲ့အတြက္ လူျဖစ္မလား ေခြးျဖစ္မလား မသိရႏုိင္တဲ့ က်ေနာ့္ ေရွ႕ေရးအတြက္ က်ေနာ့္မွာလည္း က်ေနာ့္ ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနပါတယ္။

က်ေနာ့္ အေမကို... ေက်းဇူးျပဳ၍ က်ေနာ့ကို ေကာင္းတဲ့ဖက္ကလည္း နည္းနည္းေလး လွည့္ၾကည့္ေပးပါ။ က်ေနာ့္ရဲ့ မ်ားျပားလွတဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျမင္ႏုိင္သလို၊ က်ေနာ့္ရဲ့ အားသာခ်က္ေလးေတြ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ နည္းပါးေပမဲ့ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ရွာၾကည့္ေပးပါ။ အေမ့ကိုသာ နားလည္မေပးဘူးဆို က်ေနာ့္အေနနဲ႔လည္း တစ္ေန႔လံုး အေမ့ကို ထိုင္ အျပစ္တင္ေနဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ က်ေနာ့္ကိုလည္း နည္းနည္း နားလည္ေပးပါလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္မိတယ္။