အေမရိကမွာ သံုးလ

ဘာလိုလိုနဲ႔ အေမရိက ေရာက္လာတာ သံုးလ ရွိၿပီေပါ့။ ေက်ာင္းလည္း မတက္ရေသးဘူး။ အလုပ္ကေတာ့ ေသာၾကာနဲ႔ စေန ႏွစ္ရက္၊ ေက်ာင္းမရွိေပမဲ့ အလုပ္ရွိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ လုပ္စရာေလး ရွိေနေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။

လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ေရာက္တုန္း တစ္ႏွစ္ပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြက် အဆင္ေျပသြားေရာတဲ့။ အဲဒါၾကားေတာ့ ဟို ေရခ်ိဳးေၾကာက္တဲ့ ကေလးေလး ေျပာသလို... ပထမဆံုး တစ္ခြက္က ေအးတယ္၊ ေနာက္က် ေႏြးသြားေရာ ဆုိေတာ့ ဒုတိယ ခြက္ကေန စခ်ိဳးလို႔ ရမလား လုိ႔ပဲ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ႏွစ္မွ လာခဲ့ရ ေကာင္းသား လုိ႔ေပါ့။ :D

က်ေနာ့္ အေနနဲ႔က ဘာမွ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ ရွိတဲ့ ျပႆနာက ဒီလိုဗ်...

က်ေနာ့္ဘဝမွာ လိုခ်င္တဲ့ အရာေလးေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သံေသတၱာႀကီးနဲ႔ အျပည့္ ထည့္ထားတဲ့ ေရႊဒဂၤါးေတြ လိုခ်င္တာတို႔... အင္ဂ်လီ နာဂ်ိဳလီတို႔ ေမြးစားတာ ခံခ်င္တာတို႔... ေဂ်ာ့ခ်္ဘုရွ္ သမီးႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ တြဲဖုိ႔... လို မျဖစ္ႏုိင္တာေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပိစိေလးေတြပါ။ ဥပမာ ေလာေလာဆယ္ဆို ဂစ္တာေလး တစ္လက္ လိုခ်င္တယ္။ ေက်ာင္း စတက္ခ်င္ၿပီ။ ရွိခဲ့သမွ် ကြန္ပ်ဴတာေတြ အားလံုးမွာ တစ္ခုမွ ဂရပ္ဖစ္ကတ္ ေကာင္းေကာင္းေလး မပါလို႔ ငါးႏွစ္ေလာက္ မေဆာ့ျဖစ္တဲ့ Generals (Zero Hour) ေဆာ့ခ်င္တယ္... အဲလို ပိစိေလးေတြပါပဲ။

အဲလိုပဲ လုိခ်င္တာထဲက တစ္ခုဆို က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနတာ ငါးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အဲလို သက္တမ္း ၾကာလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ဆို... လိုခ်င္တဲ့အရာဟာ လက္ထဲမွာ မရွိတာေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပမ္းရတာထက္၊ အဲဒီ လိုခ်င္တဲ့အရာကို ရကို ရရမယ္ ဆိုၿပီး အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားရတာဟာ ပိုၿပီး အဆတစ္သန္းေလာက္ စိတ္ကို ပင္ပမ္းေစပါတယ္။

ဥပမာ... ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး လက္ထဲမွာ ေငြအပိုေလး ရွိမွ ဝယ္တဲ့ ဂစ္တာေလး တစ္လံုးကေတာ့ ဘာသံထြက္ထြက္ နားေထာင္လုိ႔ နားဝင္ခ်ိဳေနတဲ့ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ေပါ့။ ေနာက္လ အတြင္းမွာ ဂစ္တာ တစ္လံုး ဝယ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ကြာ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားက ျဖစ္ျဖစ္ ဖိအားေတြေပးလို႔ ျမန္ျမန္ ရလာတဲ့ ဂစ္တာကေတာ့ ရလာတာနဲ႔ တံေတြး ေထြးၿပီး ရုိက္ခ်ိဳးခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ က်က္သေရတံုး ဂစ္တာလုိ႔ ေခၚမလားပဲ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့... "ဘာျဖစ္လဲ... ေအးေဆးေပါ့ဗ်ာ..." ဘဝဟာ တစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္ တိုေတာင္းတယ္ ဆိုေပမဲ့ တစ္ဖက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားပါတယ္။ ရွည္လ်ား ေထြျပားတဲ့ ဘဝမွာ မေနမနား သြားေနရရင္ ျမန္ျမန္ မာလကီးယားဖုိ႔ နီးေတာ့ ပိုလို႔ တိုေတာင္းသြားမွာေပါ့။

တိုတိုေလး ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ဒီသံုးလဟာ တံေတြးနဲ႔ ေထြးၿပီး ရိုက္ခ်ိဳးခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ အရာေတြခ်ည္းပဲလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္သည္လို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားတာေတြ ျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကရလုိ႔ တစ္မိသားစုလံုး အင္မတန္ အလုပ္မ်ား ေနခဲ့ၾကတယ္။ အေမရိကမွာ ဒါက ပံုမွန္ပဲလုိ႔ ေျပာၾကေၾကးဆို က်ေနာ့္ ဘဝမွာလည္း က်ေနာ့္ အေမ ဒီေလာက္ အလုပ္ပိတာ တစ္သက္မွာ အေမရိက ေရာက္တဲ့ အခုမွ ျမင္ဖူးတယ္လုိ႔ ျပန္ေခ်ပရမွာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ မိဘေတြထက္၊ ေက်ာင္းတက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္ထက္ စာရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားအားယားယား ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ အလုပ္ကလည္း တစ္ပတ္ ႏွစ္ရက္ပဲကိုး။ အဲဒါကလည္း ဒီလ အတြင္းမွ စတာပါ။

ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ဟိုဟာယူ၊ ဒီဟာယူ၊ ဟိုကတ္လုပ္၊ သည္ကတ္လုပ္၊ ဟိုဟာလုပ္တာသင္၊ ဒီဟာလုပ္တာက မတတ္ရင္ မျဖစ္ဘူး လုိက္ၾကည့္ထား ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရာ၊ တစ္အိမ္လံုးကိုေရာ ၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္မွ မသိမသာ ဖိစီးေနခဲ့တယ္။ အခုဆို တစ္အိမ္လံုးဟာ လူခ်င္းဆံုရတဲ့ အခ်ိန္က ညပုိင္းေလး ေလာက္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တာကေတာ့ အသားက်ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ အဲေလာက္အထိ အလုပ္မ်ားေနၾကတာလဲ... ဘာလို႔ ဘဝမွာ အရင္လို သက္ေတာင့္သက္သာ မေနႏုိင္ၾကေတာ့တာလဲ ဆိုတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေမးရင္း ေခါင္းထဲမွာ ကိုက္ကိုက္လာမိတယ္။

အခု ပံုမွန္လည္ေနတဲ့ ကမာၻႀကီးက ျမန္ျမန္မ်ား လည္ပတ္ရင္ အားလံုး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္မယ္ ဆုိသလိုပဲ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ က်ေနာ့္ ဘဝထဲမွာ အဲလို ျမန္ျမန္ ျမန္ျမန္နဲ႔ ေလာဘတႀကီး လုပ္ေနရတာေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ကံဆိုးရင္ အေမရိကမွာ တစ္သက္လံုးေတာင္ ေနသြားရမဲ့ ဘဝမွာ လုပ္စရာရွိတာေတြ အကုန္လံုးကို အခုတစ္လ ႏွစ္လ အတြင္း တြန္းလုပ္ေနၾကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ဘာေတြ လုပ္ၾကေတာ့မလဲ... က်ေနာ္ကေတာ့ ဂိမ္းေဆာ့လုိက္၊ အလုပ္သြားလုိက္၊ ေက်ာင္းတက္လိုက္၊ တခါတေလ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ခ်င္ရင္၊ ဆံပင္သြားညွပ္ခံလုိက္ အဲလိုပဲ ေနရေတာ့မယ္ ခန္႔မွန္းတာပဲ။ :D

ဒီရက္ပုိင္း အတြင္းဆို က်ေနာ္ ဘယ္သူ႔ကို ေဒါသထြက္ခ်င္မွန္း မသိ ေဒါသ ထြက္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။ ေဘးနားမွာ အသံ ဆူဆူ ည့ံညံ့ ၾကားတာနဲ႔ ႏုိင္တဲ့လူေတြဆို ေအာ္ေငါက္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔။ အေမ စိတ္ရႈပ္ရင္ ဘာမွ မဆိုင္ပဲကို အေျပာခံရတာမ်ိဳး က်ေနာ္လည္း သေဘာမက်ေတာ့ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ကို္ယ္ခ်င္းစာၿပီး စိတ္ထိန္းထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေဒါသေတြ ထြက္ေနျပန္ေရာ... ျဗိတိန္က တယ္လီဖုန္း ရံုေလးလို ကိုယ့္ ကြန္ပ်ဴတာ ေနရာေလးကိုပဲ ေလးေထာင့္ နံရံေလးနဲ႔ ကာၿပီး သီးသန္႔ ထြက္ေနခ်င္ခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အာရံုကို စုထားလုိ႔ရတဲ့ ဂိမ္းေတြ လွိမ့္ပိမ့္ေဆာ့တယ္။ ဒီေရာက္ၿပီး ကာလအတြင္း အခု မတ္ခ်္လဟာ က်ေနာ္ ဂိမ္း အေဆာ့ျဖစ္ဆံုး လပါပဲ။

ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၿပီး ေရာက္ခ်င္ရာေတြ ေရာက္တယ္ဗ်ာ... က်ေနာ္လည္း ဘာျဖစ္မွန္း မသိဘူး။ က်ေနာ္ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စဥ္းစားၿပီး ေကာက္ခ်က္ ဆြဲတာကေတာ့ ဖိအား သိပ္မ်ားေနသလိုပဲ၊ အဲလိုပဲ ခံစားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုကို အၾကံေပးတာေတြ၊ လုပ္သင့္တာေတြ ေျပာျပတာေတြ၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီၾကတာေတြ အားလံုးကို က်ေနာ့္ မိဘေတြက ေက်းဇူးတင္သလို၊ က်ေနာ္လည္း ထပ္တူ ထပ္မွ် ေက်းဇူးတင္တယ္။ တျခား တစ္ဖက္မွာလည္း... အမ်ားသူငွာ အေမရိကမွာ ေရာက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္အၾကာမွာ ဘယ္လို သူေဌးေတြျဖစ္၊ ဘယ္လို အိမ္ပိုင္ေတြ ဝယ္ေနၾကေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ လုပ္ခ်င္မိတယ္။ အဂၤလိပ္ စကားေတာင္ ျမန္ျမန္ ေျပာရင္ နားမလည္ ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္ဆန္တဲ့ အေမရိကကို အသားက်ၿပီး သူေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ျဖစ္သင့္တာေတြကို လမ္းညႊန္တဲ့အခါ ျမန္ျမန္ႀကီး မဟုတ္ပဲ နည္းနည္း ေႏွးေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိျပန္တယ္။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္းပဲ အဲလို ျမန္ေနတယ္လုိ႔ ေတြးမိတာ ျဖစ္မွာပါ။ မိသားစုထဲက အျခားလူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပေျပ ျဖတ္သန္းေနၾကပံု ေပၚပါတယ္ေလ...